Η κιβωτός (Χλόη Κουτσουμπέλη)

Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Η νύχτα έχει όνομα
(τραγούδι: Ανδρέας Καρακότας / δίσκος: Γενναίοι έρωτες (1997))

Η κιβωτός

«Θέλω» της είπε «να φτιάξω μία κιβωτό.
Θα κλείσω μέσα σε ζευγάρια όλα τα είδη της αγάπης μου.
Τα παχύδερμα απογεύματα χωρίς εσένα
που περπατούν αργόσυρτα
τινάζοντας τις προβοσκίδες στον αέρα
τις αγριόχηνες των φιλιών
που ποτέ δεν άγγιξαν τα χείλη μου
τις λαίμαργες ύαινες του πόθου μου
τους σκορπιούς της απουσίας σου».
Αυτή χαμογελούσε τρυφερά, όπως νανουρίζουμε τον πόνο.
«Αχ εσείς οι ποιητές», αναστέναξε βαθιά,
με τα μαυσωλεία ποιήματα κοροϊδεύετε τον χρόνο».
Έβγαλε το μαύρο της φουστάνι,
κι όλο το τώρα κύλησε μεταξωτό στο πάτωμα.
Και ύστερα τον οδήγησε στην πιο αρχαία κιβωτό,
στο ολόγυμνό της σώμα.

Ανέκδοτο ποίημα της Χλόης Κουτσουμπέλη (δημοσιεύτηκε στη σελίδα της ποιήτριας στο Facebook στις 2 Ιουλίου του 2010)

Translatum: Poetry of Thessaloniki / Χλόη Κουτσουμπέλη

Ενοχή (Χλόη Κουτσουμπέλη)

Ενοχή

Ένοχη, το ομολογώ.
Το τελευταίο ποίημα το έγραψα για σένα.
Ελαφρυντικά μου η βροχή,
τα ατέλειωτα τσιγάρα, το αλκοόλ
ίσως και το κορμί σου
ως ανάμνηση αυτού που δεν υπήρξε.
Στην πραγματικότητα έγραφα για τα άλλα
για εκείνη την ιστορία με τον Κήπο, τα μήλα
την εκδίωξη
για το ότι δεν τόλμησες
δεν έμαθες
δεν ρώτησες.
Κι έτσι χθες βράδυ, το ομολογώ
για σένα έγραψα έναν στίχο
γυμνό και λυπημένο
σ’ αυτό το μουτζουρωμένο πάντα ημιτελές
ποίημα της ζωής μου.

Ανέκδοτο ποίημα της Χλόης Κουτσουμπέλη (δημοσιεύτηκε στη σελίδα της ποιήτριας στο Facebook την 1η Ιουνίου του 2010)

Translatum: Poetry of Thessaloniki / Χλόη Κουτσουμπέλη

Αισιοδοξία II (Χλόη Κουτσουμπέλη)

Αισιοδοξία ΙΙ

Θα ξαναβρεθούμε κάποτε.
Θα φοράς το πρόσωπό σου
και την γκρίζα καμπαρντίνα,
θα φυσάει ανάλαφρα
όπως σ’ εκείνη μας την βόλτα
(θα περπατάς στο κάτω πεζοδρόμιο
κι εγώ πάντα στο πάνω
για να μπορώ λιγάκι να σε φτάνω).
Οι κυνηγοί θα γίνουν δέντρα,
οι κόκκινες αρκούδες παπαρούνες
ασφόδελοι θα πετούν ανάμεσά μας
τα αρχαία ερείπια
θα γεμίσουν γύρη
μια πάχνη θα σκεπάσει το φιλί μας.
Τα χείλη σου ζεστά.
Ύστερα εσύ δεν- θα τελειώσει αυτό
Κι εγώ δεν- θα φύγει αυτό
δεν θα σου στείλω μήνυμα
ότι δεν θέλω να σε χάσω
(ο αέρας πάντα παρασέρνει τα μηνύματα
γι αυτό άδεια φύλλα σέρνονται στους δρόμους)
στην Ανταρκτική λιώνει ένας σβώλος χιόνι
κι αλλού μία ήπειρος βουλιάζει στο κενό.
Στην αρχαία αγορά ένας άντρας, μια γυναίκα
περπατούν χαρούμενοι
ανυποψίαστοι για ό,τι θα συμβεί.

Αδημοσίευτο ποίημα της Χλόης Κουτσουμπέλη (14 Μαΐου 2010)

Translatum: Poetry of Thessaloniki / Χλόη Κουτσουμπέλη

Αισιοδοξία (Χλόη Κουτσουμπέλη)

Αισιοδοξία

Ναι οι καιροί με τα μαύρα άλογα
που καλπάζουν το σκοτάδι
θα περάσουν και θα φύγουν
ελάφια θα ξαναγεννηθούν
στις άκρες των δαχτύλων
κόκκινα χείλη
θα στροβιλίσουν μέσα τους την γη.
Κι εσύ θα μ’ αγαπήσεις.
Λίγο πριν το χιόνι
λευκό και κρύο
καλύψει τα κουφάρια
που στοιβάχτηκαν στην πόρτα μας.

Αδημοσίευτο ποίημα της Χλόης Κουτσουμπέλη (14 Μαΐου 2010)

Translatum: Poetry of Thessaloniki / Χλόη Κουτσουμπέλη

Η φωτογραφία (Χλόη Κουτσουμπέλη)

Γιάννης Ζουγανέλης & Αντώνης Πανταζής, Φοβάμαι
(τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου / δίσκος: Φοβάμαι (1982))

Η φωτογραφία

Ενώ είμαστε μαζί αγκαλιασμένοι
(απόδειξη το χέρι σου στην πλάτη μου)
φυσάει αγέρας, φορώ ένα γκρι παλτό,
φύλλα στροβιλίζονται και πέφτουν
«για πάντα δικός σου», ψιθυρίζεις
ενώ στο φόντο πίσω φαίνονται τα κάρβουνα
τα λευκά άλογα
ο λάκκος με τους νεκρούς
το δέντρο με τα κεφάλια στα κλαδιά
η σιωπηλή διαδήλωση στους τάφους
οι άνθρωποι με τα κεριά
που πενθούνε βουβά
ενώ βρέχει σκοτάδι,
κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν,
από την φωτογραφία
χάνεται το πρόσωπό σου
κι αυτή η απώλεια,
τόσο μικρή μέσα στο νεκρικό Σύμπαν
που μας τυλίγει,
αυτή ακριβώς η ασήμαντη απώλεια
είναι που προσδίδει στην φωτογραφία
την αναντικατάστατη αξία
του οριστικά χαμένου.

Αδημοσίευτο ποίημα της Χλόης Κουτσουμπέλη (5 Μαΐου 2010)

Translatum: Poetry of Thessaloniki / Χλόη Κουτσουμπέλη

Ευχαριστώ πολύ την αγαπημένη μου φίλη τη Χλόη που μου εμπιστεύτηκε το ποίημα μόλις το έγραψε. Το δημοσιεύω αμέσως γιατί κρίνω πως εκφράζει το πνεύμα των τελευταίων ημερών από κάθε άποψη.