Δήμητρα Κουβάτα, Σωματικοί δείκτες

Σωματικοί δείκτες

[Ενότητα Β. Έως την πέτρα οργωμένα]

Την απουσία σου με δείκτες μετρώ
σωματικούς.
Πόσο μακρύναν τα μαλλιά,
πόσες φορές τα νύχια έβαψα.

Στην καθιστική διαμαρτυρία των αισθήσεων
κάθε τους εκατοστό εξ-
εγείρεται.

Πότε ξανά θα ’ρθεις,
με δάκρυα, πάλι να σε στολίσουν;

Από τη συλλογή Καθαρό οινόπνευμα (2020) της Δήμητρας Κουβάτα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δήμητρα Κουβάτα

Δήμητρα Κουβάτα, Στο τρίτο ουίσκι

Στο τρίτο ουίσκι

[Ενότητα Β. Έως την πέτρα οργωμένα]

Τα σαββατόβραδα με πρόσχημα
στο τρίτο ουίσκι θα εμφανίζομαι. Πάντα αιφνίδια. Θα
στέκομαι την κρίσιμη ώρα
στο απέναντί σου πεζοδρόμιο. Στις αφηγήσεις για των
μηρών το in medias res κάπου στο μπαρ θα υπερ-
ίπταμαι.

Από Δευτέρα
κάτω από τα τονισμένα bold, τις υψηλές τιμές
στις εξετάσεις των γιατρών τα καρδιογραφήματα
κι εγώ θα σου μαυρίζω,
όπως από τη φέρμα σου
η πάπια η κρυμμένη στα νεροκάλαμα.

Χωρίς ποτέ ξανά να αγγιχτούμε.
Σχόλες ή καθημερινές, συνέχεια χωρίς.

φέρμα: η προσήλωση του κυνηγετικού ζώου στο κρυμμένο θήραμα, λίγο πριν επιτεθεί.
in medias res: από τη μέση των πραγμάτων.

Από τη συλλογή Καθαρό οινόπνευμα (2020) της Δήμητρας Κουβάτα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δήμητρα Κουβάτα

Δήμητρα Κουβάτα, Στο πρώτο άνοιγμα

Στο πρώτο άνοιγμα

[Ενότητα Α. Φερτά υλικά]

στην πόρτα
μια μυρωδιά από κλειστό κουτί
όρθια
με περίμενε.

άργησες.
παντού ζάχαρη νοτισμένη.
άνοιξες τα παράθυρα;
τους γείτονες χαιρέτησες; τα δέοντα.
ιδιαιτέρως στους απόντες.

με βόμβο εντόμου καλοκαιρινού
όρμηξα προς κάθε τζάμι
που χτυπά
και πέταξα από το πρώτο άνοιγμα
το αρθριτικό μου σέρνοντας ποδάρι.

απλώς, η κληρονομικότητα, ήρθε
ξανά το πόρισμα.

Από τη συλλογή Καθαρό οινόπνευμα (2020) της Δήμητρας Κουβάτα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δήμητρα Κουβάτα

Δήμητρα Κουβάτα, Πειθήνια στην πολλαπλότητα

Πειθήνια στην πολλαπλότητα

[Ενότητα Α. Φερτά υλικά]

Για όλα να γράψω ένα επίθετο, μία μεταφορά ή ένα σχήμα λόγου εύστοχο.
Μπορούσα. Όλα φερτά υλικά κι ανούσια προίκα.
Παρακαλώ όμως αφήστε με στα ταπεινά να στέκομαι και στα μικρά, και ας σπουδαία να φανώ διόλου μου επιτρέπουν.
Λόγου χάρη: αφήστε με να κλαίω καθημερινά για το έκθαμβο –ημέρα πρώτη στο σχολειό– πεντάχρονο παιδί του άλμπουμ στο συρτάρι. Ανίδεο πως κουβαλάει τη μυρωδιά του μοσχοσάπουνου και του λευκού του κατσικιού που με μπιμπερό ταΐζει.
Ανίδεα αίματος, μάτια μου, και τα δυο, σαν όλους τους αθώους. Πόσες φορές, για να πειστώ

ότι το έργο έτσι παίχτηκε
και τώρα δεν αλλάζει;

Από τη συλλογή Καθαρό οινόπνευμα (2020) της Δήμητρας Κουβάτα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δήμητρα Κουβάτα

Δήμητρα Κουβάτα, Μέδομαι λένε αλλιώς το σκέφτομαι

Μέδομαι λένε αλλιώς το σκέφτομαι

[Ενότητα Β. Έως την πέτρα οργωμένα]

Με σφίγγει απόψε το βραχιόλι που μ’ αγόρασε
όταν απ’ την Κολχίδα δραπετεύαμε
και το Αιγαίο φαινότανε μικρό να μας χωρέσει.
Ερχόμουν κι ήθελα μονάχα
τα πόδια να του πλένω, να του γεννώ παιδιά,
πάντα θερμή, πάντα ζεστή και αρωματισμένη.
Πάχυνα λίγο, το βραχιόλι με πονά,
το μπράτσο σημαδεύει.
Του γέννησα δύο παιδιά και έκτοτε
ρίχνω στη μήτρα μου δύο σταξιές λεμόνι,
για να μπορώ απίκραντη και άκαρπη
προς χάριν του να λύνω τα μαλλιά μου.
Μέδομαι λέγεται αλλιώς το σκέφτομαι.
Τα βράδια που εκείνος δε γυρνά
με λίγη άψινθο το πίνω το κρασί μου
και σκέφτομαι στης Αμπχαζίας τα βουνά
άραγε θυμούνται το όνομά μου;
Μέγγενη απόψε το βραχιόλι μου.
Σαν να ’μουνα πουλί, το τύλιξε στο πόδι μου,
μ’ έσυρε σαν δαμάλα, σα να ’μουν σκλάβα του,
με μάρκαρε.
Και μέδομαι: πουλί, σκλαβί, δαμάλι από τη μια
το δέρας, το καράβι, ένα βραχιόλι από την άλλη.
Δεν βγάζουνε σωστό λογαριασμό.

Λείπεις πολύ, Ιάσονα, στα ξένα τα κρεβάτια.
Και δεν ευθύνομαι εγώ, γι’ αυτό που θα προκύψει.

Από τη συλλογή Καθαρό οινόπνευμα (2020) της Δήμητρας Κουβάτα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δήμητρα Κουβάτα

Δήμητρα Κουβάτα, Με δεδομένη τη διαδρομή

Με δεδομένη τη διαδρομή

[Ενότητα Α. Φερτά υλικά]

Τόσες παλιές ευχές.
Τόσες βαριές κατάρες.

Το κάρο κολλημένο.
Ίδια η λάσπη.

Τι παραπάνω απ’ τους καημούς
να μας πουν πια
τα ποιήματα;

Από τη συλλογή Καθαρό οινόπνευμα (2020) της Δήμητρας Κουβάτα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δήμητρα Κουβάτα

Δήμητρα Κουβάτα, Οσμαντάκα Λάζαρος

Οσμαντάκα Λάζαρος

[Ενότητα Α. Φερτά υλικά]

Και τάχα γλίστρησαν μέσα στον θάλαμο
από τους τοίχους
τα όργανα.

Και παραμέρισες, λέει, τον βράχο
με τις διαγνώσεις, τα καλώδια.
Κι αργά-αργά σηκώθηκες
να δείξεις τα πατήματα
χάριν της λεβεντιάς
της αξιοπρέπειας ένεκα.

Και να μυρίζει κρύο αέρα κι έλατο.
Και να βαράει ο γύφτος το βιολί
μα κουρνιαχτός να μη σηκώνεται.

Και να κερνάς, λέει, τα όργανα
και όπα κι έστα στο διηνεκές
σε όλα τα πλάτη και τα μήκη
του περασμένου χρόνου.

Μετά, έβαλες πάλι το αριστερό
πλάι στο δεξί σκαρπίνι
ξάπλωσες, λέει, στην εντατική
για τον υπόλοιπο επιθανάτιο ρόγχο.

Από τη συλλογή Καθαρό οινόπνευμα (2020) της Δήμητρας Κουβάτα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δήμητρα Κουβάτα