Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Ωτακουστής της γλώσσας των χεριών

Ωτακουστής της γλώσσας των χεριών

[Ενότητα Απόγονος της Ωκυρρόης]

Αφουγκραζόμουν τα χέρια νέου άνδρα
πόσα με περηφάνια έλεγαν
έλαμπαν κραυγαλέα τη χαρά
Κρατούσε σφιχτά τρόπαιο νίκης
οι φλέβες ποτάμι που φούσκωσε
Δεν τις χωρούσε το δέρμα
έτοιμες άπλωναν φτερά να πετάξουν
Κι ύστερα πώς έγιναν βελούδινα αγγίγματα
χιλιάδες πεταρίσματα στο πρόσωπό της
Όμως στη μνήμη έχουν εγχαραχτεί
εκείνα τα σκούρα τα μαβιά τα τεθλιμμένα
Πριν χρόνια κι ακόμα ακούω το σκοτείνιασμά τους
θρηνούσαν σιωπηλά τον ξαφνικό χαμό αγαπημένης
Και προχθές τι συντριβή –θεέ μου ασύλληπτο–
τα άλλα τα ωχρά τα σταυρωτά σφιχτοδεμένα
Να διαμηνύουν δύσθυμα το άτοπο αναχώρησης

Χρημάτισα ωτακουστής της γλώσσας των χεριών

Από τη συλλογή Όλα σιγούν εκκωφαντικά ηχούν ακατάληπτα (2020) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Το ναυάγιο

Το ναυάγιο

[Ενότητα Όλα σιγούν εκκωφαντικά ηχούν ακατάληπτα]

κύμα σιώπα
στης θάλασσας το χείλος
παιδιά κοιμούνται

Τις νύχτες νύχια παιδιών σκαλίζουν σοβάδες
μανάδες μπήγουν στα στήθη καρφιά
άνδρες κολλάνε στους τοίχους τα πρόσωπα
Η πείνα κατοικεί στα παράθυρα
σε αχρηστία τα χέρια
Πλοκάμια απλωμένα τα δάχτυλα
τυλίγονται θηλιά στο λαιμό
Πόδια παπούτσια απόμαχου
σε συρμάτινα φράγματα
Σκαρφαλώνουν ξυπόλητοι
κι ο γιαλός μετρά κεκοιμημένους

Κάδοι σε κεντρομόλο υπόσταση
απέκτησαν θαμώνες νυχτόβιους
λέσχη λερή σ’ ανυπέρβλητη δημοφιλία
Τυμβωρύχοι απορριμμάτων
εκσκαφείς σκάβουν ελπίδες

Πικρός χυμός η ανέχεια
μασουλάν γαϊδουράγκαθα
θηλάζουν ανθούς ακακίας
Από δίπλα κλειστές πύλες χλιδής
όνειδος ακατάσχετης βουλιμίας
Θα περνάμε όμορφα είπαν
θα πετάμε οι έχοντες θα γλείφουν πεινώντες
Έχει και η χαμέρπεια τη δικαιοσύνη της

Προ πολλού είχε καταγραφεί το ναυάγιο
προδιαγεγραμμένο από τα γεννοφάσκια
Ακρίδες αδηφάγες την πανίδα κατέφαγαν
ενεχυροδανειστές ονείρων άδολων
Το έρμα διέβρωσαν ευπατρίδες

Υποκύανες αχιβάδες οι μέρες μας
ώχρα ταπείνωσης οι στιγμές
Τ’ αλέτρι κρεμάσαμε στον εξώτοιχο
σκιάχτρο για πεινασμένους σπουργίτες
Επαίτες βουλιάζουμε έντρομοι
κύματα σκάμε σε βράχια αλαζονείας

Όμως αν δε χάσεις τον εαυτό δε χάνεται τίποτα
αν στο όλον συνέχεσαι όλος τα έχεις όλα
Ναυαγοί και σανίδα και ταξίδι εμείς
ναυπηγούμε πελαγίσια ναυάγια

Από τη συλλογή Όλα σιγούν εκκωφαντικά ηχούν ακατάληπτα (2020) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Το κλειδί

Το κλειδί

[Ενότητα Το κλειδί]

Είναι ένα φίδι μαγικό
άχρονης χώρας
Ευθυτενές δεν κουλουριάζεται ποτές
ούτε ελίσσεται
Δεν κάνει πιρουέτες
το δέρμα του στιλπνό
οι μύες από ατσάλι
Η γλώσσα του διχαλωτή
σκαλίζει σχετικότητας σκαλιά
σωρεύει σκότους αποχρώσεις
Η μία διχάλα φλόγα του χάους του χαμού
κλειδώνει πόρτες και παράθυρα
Η άλλη από βελούδο
βγάζει το δέρμα του φιδιού
κι ορθώνεται ο πρίγκιπας
Τότε ανοίγουν χίλια παράθυρα
στον άνεμο λικνίζονται κουρτίνες
γίνονται ουράνια σώματα
Τότε μέσα απ’ τη γλίτσα στάσιμων νερών
σμήνος γυρίνων εφορμά
και πώς κουνάνε την ουρά
Τότε κι εγώ μυροδοχείο γίνομαι
γαζία συγκατάβασης

ψάχνω το αντικλείδι

Από τη συλλογή Όλα σιγούν εκκωφαντικά ηχούν ακατάληπτα (2020) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Τιμής ένεκεν

Τιμής ένεκεν

[Ενότητα Όλα σιγούν εκκωφαντικά ηχούν ακατάληπτα]

Μια ζωή δούλευε τον χαλκό
Χτυπούσε σμίλευε γυάλιζε
Στο γηραλέο πρόσωπο
Πατίνα υποδόρια

Εγχάραξε βρύα
Τιμής ένεκεν

Από τη συλλογή Όλα σιγούν εκκωφαντικά ηχούν ακατάληπτα (2020) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Συνθήκη ματαίωσης

Συνθήκη ματαίωσης

[Ενότητα Απόγονος της Ωκυρρόης]

ήμουν ένα κίτρινο
πουλί
σαν κι αυτά που ζωγράφιζε
ο Modigliani
Μίλτος Σαχτούρης, «Η ιστορία ενός παιδιού»

Μάνες σε συνθήκη ματαίωσης ενδέχεται να θηλάζουν
όμως στον κύκλο με την κιμωλία ενδίδουν αμαχητί
Η τροφός αρπάζει το βρέφος το ταΐζει στόμα με στόμα
το επιδεικνύει τρόπαιο το πετά πέτρα σκανδάλου
Στις διαμάχες το παίζουν μπαλάκι του πινγκ πονγκ
ενοχές καταγράφουν στο δέρμα μαβιές αποχρώσεις
Η ηττημένη ζωγραφίζει πάνω του οργίλες παλάμες
του θολώνουν τα χρώματα μεταμορφώνεται στρείδι
Προσπαθεί να σβήσει στο κύμα υποδόρια στίγματα
υποδύεται βράχο σε μεγάλες καταφεύγει χίμαιρες

Από τη συλλογή Όλα σιγούν εκκωφαντικά ηχούν ακατάληπτα (2020) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Ποιος είπε

Ποιος είπε

[Ενότητα Απόγονος της Ωκυρρόης]

Ας μην το κρύβουμε
διψάμε για ουρανό!
Μίλτος Σαχτούρης, «Το ψωμί»

Παράθυρα ανοιχτά
Πρόσωπα χωρίς προσωπεία
Μειδιάματα ασβέστη οι αυλές
Σε χωμάτινους δρόμους παιδιά
Ανασηκώνουν εγγύτητας σκόνη

Ποιος είπε εύκολο το πλησίασμα

Από τη συλλογή Όλα σιγούν εκκωφαντικά ηχούν ακατάληπτα (2020) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Πέτρες βαριές

Πέτρες βαριές

[Ενότητα Απόγονος της Ωκυρρόης]

Γι’ αυτούς που πλήγωσα
Που πρόδωσα
Που δύσκολη στιγμή εγκατέλειψα
Πολύ λυπάμαι
Τους ξεγραμμένους
Όσους απ’ την αυλή μου
Σαν αγριάδα βίαια ξερίζωσα
–σκληρό κι ανώριμο θα πείτε
τόσο για μένα όσο και γι’ αυτούς
κι οδυνηρό μα αναπόφευκτο–
πέτρες βαριές στο στήθος
τους κουβαλώ διαπαντός εντός μου

Από τη συλλογή Όλα σιγούν εκκωφαντικά ηχούν ακατάληπτα (2020) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη