Μαρία Καρδάτου, Το πηγάδι


100-year-old brick-lined water well located in the province of Buenos Aires, Argentina.
Πηγή: wikipedia

Το πηγάδι

Μη μου παίζεις τον τρελό
Ήμουν στο βάθος του πηγαδιού
όταν σε γνώρισα
Ήσουν η αντανάκλασή μου
στην επιφάνεια
Ένας ήλιος μάς τύφλωσε
Κι ήταν η όψη του
που έφερε σκοτάδι
Μείνε μόνος
Να έρχομαι τα βράδια
σκαρφαλώνοντας στις λέξεις
τους τοίχους να γκρεμίζω
και κείνα τα σχέδια να βλέπω
που μόνο εμείς γνωρίζαμε
πως έδειχναν το δρόμο
Για ζωή να μιλάς
και όχι για θάνατο
δοξαστικό

Από τη συλλογή Αβλαβής διέλευση (2009) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Advertisements

Μαρία Καρδάτου, Ανεμοχάδι

Kerry Livgren, Dust in the wind (by Kansas, 1977)

Ανεμοχάδι

Στον Γιώργη Παυλόπουλο

Αυτό δεν ήταν καλοκαίρι
Ο κήπος σκοτεινός
Το κορίτσι φευγάτο
Ο φίλος σταυρωμένος
Αυτό δεν ήταν καλοκαίρι
Χόρτα έπνιξαν τη λίμνη
Ο πνιγμένος χρόνος
στο βυθό να μας κοιτά
Τα αρχαία τείχη στο νερό
καλά κρυμμένα
κι η αλήθεια τους
ακρωτηριασμένη
Ο πυρσός στη θέση του
μήνυμα του τίποτα
που κάποτε υπήρξε
Ο προφήτης είχε προφητέψει
«Τίποτα δεν θα μείνει εδώ
Μόνο σκόνη κι ο άνεμος
να τη σκορπίζει
πάνω στη βυθισμένη πολιτεία»

Από τη συλλογή Αβλαβής διέλευση (2009) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Πειρατές

Πειρατές

Φυγάδες της νύχτας
πάνω από φράχτες νοητούς
διαφεύγουμε κρατώντας
τα παπούτσια στο χέρι
και κάποια πρόσωπα
μυστικά ακρόπρωρα
για μεγάλο ταξίδι
Οι αγάπες μας
πολύτιμοι λίθοι
λεηλατούνται άγρια
από πειρατές
μιας μονόφθαλμης
πραγματικότητας.

Από τη συλλογή Ούτε δροσιά (2002) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Ωραία γυναίκα

Ωραία γυναίκα*

Ανοίγω την πόρτα στο σκοτάδι
Ο ψυχοπομπός Ερμής
όμορφος, στοχαστικός
μπροστά μου μαρμάρινη κεφαλή
Οι γείτονες κοιμούνται
Από μακριά ακούγεται μουσική
Ένα στρίγγλισμα φρένων
Κάποιο μηχανάκι
με μοναχικό καβαλάρη
Το ασανσέρ αγκομαχεί. Κανείς
Τα λουλούδια ανασαίνουν
Το άρωμα της ωραίας γυναίκας
Κατεβαίνω τις σκάλες
Στο υπόγειο η φοιτήτρια
Δύο μαύροι κύκλοι τα μάτια της
καπνός τσιγάρου την τυλίγει
Απόλυτη ησυχία
Απάντηση καμία
Κάθεται στα λευκά κελιά των αποθηκών
Ο καυστήρας βουβός
και το μεγάλο πυροτέχνημα
το ωραίο λουλούδι

*ωραία γυναίκα: λουλούδι που ανθίζει τον Αύγουστο.

Το συγκεκριμένο ποίημα της Μαρίας Καρδάτου δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πανδώρα (τεύχος 20, Μάιος-Νοέμβριος 2007).

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Λευκές νύχτες

Λευκές νύχτες

Βγαίνουν μέσα από την ομίχλη
μαύρες σκιές χωρίς παρελθόν
χωρίς μέλλον με χάλκινα προσωπεία
Εκείνοι με τα μαύρα τζάκετ
που στέκονται όπως οι κουρούνες
κάτω από τα δέντρα στο πάρκο
του βασιλικού θεάτρου
Το πάρκο υπαίθριο θέατρο
για κείνους που έγιναν σκιά
του εαυτού τους
βασιλείς χωρίς σκήπτρα
κι εξουσία με τρεμάμενα χέρια
Σκελετοί έτοιμοι
για το βασίλειο της σιωπής
που φωσφορίζει

Το συγκεκριμένο ποίημα της Μαρίας Καρδάτου δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πανδώρα (τεύχος 20, Μάιος-Νοέμβριος 2007).

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Διάβρωση

Διάβρωση

Πρώτα στο πρόσωπο
έσβησαν οι γραμμές
θάμπωσαν τα μάτια.
Ύστερα το σώμα τα άκρα
έγιναν μια μουντζούρα
που έσταζε κόκκινη μπογιά.
Πέρασε οδοστρωτήρας
η επιλεκτική μνήμη.
Αποφάσισε εκατό φορές
πως δεν θα περάσει ξανά
από τη γειτονιά.
Όταν έρχονταν το βράδυ
θαύμαζε τις αταξίες
της ημέρας
αλλά δάκρυζε.
Η διάβρωση προχωρούσε.

Το συγκεκριμένο ποίημα της Μαρίας Καρδάτου δημοσιεύτηκε στο περιοδικό η παρέμβαση (τεύχος 140, Ιούνιος-Αύγουστος 2007).

Πηγή: https://genesis.ee.auth.gr/dimakis/parembash/140/3.html

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Felis Silvestris

Felis Silvestris

της Νέλλιας

Όχι πως είσαι της ζωής σου
ένα πείραμα
Όχι πως πάντα δεν ξέρεις
τι ακολουθεί
Μα με έπαρση μεγάλη
θαρρείς πως κάνεις
καθοριστικές επιλογές
Όχι πως είσαι
αγριόγατα κρυμμένη
πάνω στων δέντρων
τις πυκνές τις φυλλωσιές
μα πως όλα είναι φανερά
από σένα είναι φτιαγμένα
ακόμη και του έρωτα
το φοβερό παραμύθι

Από τη συλλογή Ούτε δροσιά (2002) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Χιονόνερο

Χιονόνερο

Μαύρο χιόνι στην άκρη του δρόμου
Μαύρα λουλούδια σαν τα βαμβάκια
που έχουν ξεφύγει απ’ τα φορτηγά
Παιδιά της νύχτας μεθυσμένα
χάνουν το τελευταίο δρομολόγιο
Χαμόγελα λευκά φωτεινών διαφημίσεων
μου δείχνουν το δρόμο
Άδειο το πάρκο με δέντρα σκιάχτρα
Κύκλος λευκής δαντέλας το φεγγάρι
κουρελιάζεται στα μαύρα σύννεφα
Άδεια ήταν τα μάτια σου όταν σε πρωτοείδα
στο σταθμό των τραίνων
Έπεφτε χιονόνερο και τότε
Μια εποχή χωρίς φωτογραφίες
Είναι σκληρή η Εγνατία
κι ο βαρδάρης ανελέητος
Τρυπάει το χιονόνερο πληγώνει
κι η μεταμέλεια αργεί
σαν καλοκαίρι

Από τη συλλογή Ούτε δροσιά (2002) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Στήλη άλατος

Στήλη άλατος

Το πρόσωπό σου τη μέρα διαλύεται
βροχή με κόκκινο χώμα
από τη Σαχάρα
Σκοτεινά δρομάκια της σκέψης μου
ακολούθησες κρυφά
Μέχρι που μ’ εκδικήθηκες
στήλη άλατος να γίνομαι
κάθε φορά που γυρίζω πίσω
το κεφάλι
Τις νύχτες τα μάτια σου καράβια
ολόφωτα
Το σώμα μου φωσφορίζει
στη θάλασσα που κολυμπώ
τις νύχτες που αντιστέκομαι
όταν η λησμοσύνη
παλεύει να μας εξαλείψει

Από τη συλλογή Ούτε δροσιά (2002) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Πλατεία Ναυαρίνου

Διονύσης Σαββόπουλος, Τσάμικο (δίσκος: 20 χρόνια δρόμος (1983))

Πλατεία Ναυαρίνου

Τίποτα δεν είναι τόσο απατηλό
τόσο ελκυστικό
όσο η αγκαλιά της θάλασσας
και η δική σου
Φύκια κυκλώνουν το πρόσωπο
κι αλμύρα το κορμί μου
και το τραγούδι των ανέμων
καλπάζει σε ακτές φευγαλέες
σε κάθε μας συνάντηση
που είναι ονειρική
ούτε δροσιά δεν γεύτηκα
ούτε το χάδι των ματιών σου
Μόνο η περιρρέουσα λύπη μένει
χέρια που με πνίγουν το βράδυ
Μια μέρα όλα θα ειπωθούν
καταπώς πρέπει
και σαν τα χιόνια λιώσουν
θ’ ανοίξουν οι δρόμοι
για αγκαλιές
περιχαρείς που επιζήσαμε
μετά από τόσους θανάτους
δικούς μας

Από τη συλλογή Ούτε δροσιά (2002) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Ούτε δροσιά

Βαγγέλης Παπάζογλου, Βάλε με στην αγκαλιά σου (τραγούδι: Στελλάκης Περπινιάδης, 1934)

Ούτε δροσιά

Τίποτα δεν είναι τόσο απατηλό
τόσο ελκυστικό
όσο η αγκαλιά της θάλασσας
και η δική σου
Φύκια κυκλώνουν το πρόσωπο
κι αλμύρα το κορμί μου
και το τραγούδι των ανέμων
καλπάζει σε ακτές φευγαλέες
σε κάθε μας συνάντηση
που είναι ονειρική
ούτε δροσιά δεν γεύτηκα
ούτε το χάδι των ματιών σου
Μόνο η περιρρέουσα λύπη μένει
χέρια που με πνίγουν το βράδυ
Μια μέρα όλα θα ειπωθούν
καταπώς πρέπει
και σαν τα χιόνια λιώσουν
θ’ ανοίξουν οι δρόμοι
για αγκαλιές
περιχαρείς που επιζήσαμε
μετά από τόσους θανάτους
δικούς μας

Από τη συλλογή Ούτε δροσιά (2002) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Νέα χρονιά

Νέα χρονιά

Τα σύννεφα χαμηλώνουν
κι εμείς ελεύθερα πετάμε
σ’ αβυσσαλέο κενό
Η πόλη κάτω ένα κόκκινο
πυροτέχνημα
Προς στιγμή έμοιαζε
με έκρηξη πυρηνική
Το χαμόγελο των παιδιών
ουράνιο τόξο
μας οδηγεί
στο φως και στα λαμπιόνια
Ζητιάνες μετράνε κέρματα
που ρίχνουν περαστικοί
μόνο τη μέρα της αγάπης
Τα μάτια τους λεπίδες
Ακούστε με ένα λεπτό
Κανείς δεν ακούει
Από κοντά κι εμείς
στην επαιτεία
για λίγη ηρεμία

Από τη συλλογή Ούτε δροσιά (2002) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Μια ζωή

Γιώργος Θεοφάνους, Σ’ αγαπώ
(τραγούδι: Άλκηστη Πρωτοψάλτη & Αντώνης Ρέμος / δίσκος: Πες μου θάλασσα (2002))

Μια ζωή

Ποίηση είναι
η καθημερινή μας αυτοκτονία
που διαρκώς αναβάλλεται
Είναι η ομίχλη
που κατεβαίνει από το Χορτιάτη
και κρύβει το ραντάρ
Είναι η φωνή σου η μακρινή
που ρωτάω τι κάνεις
και μου απαντάς
σ’ αγαπάω μια ζωή

Από τη συλλογή Ούτε δροσιά (2002) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Κύμα

Κύμα

Άπλωσα τα χέρια
το στήθος μου σκίαζε
το μέτωπό σου
Απλωμένα χέρια
κι από κάτω η θάλασσα
Απλωμένα χέρια
κι από κάτω τα δέντρα
Απλωμένα χέρια
να κρατούν τον ήλιο
να κρατούν το φεγγάρι
πάνω στο φόρεμά μου
Απλωμένα χέρια
κι εσύ μόνο να παίρνεις
κύμα αφρισμένο

Από τη συλλογή Ούτε δροσιά (2002) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Κίτρινα φώτα

Κίτρινα φώτα

Νύχτα ομίχλης
στον περιφερειακό
κίτρινα φώτα
δάκρυα σε παγωμένο
πρόσωπο
κι εμείς γελαστοί
άγγελοι αμέριμνης δυστυχίας
κλεισμένοι σε θαμπό
ενυδρείο χωρίς διέξοδο
Ήσυχος κήπος παραμονεύει
στην άκρη του δρόμου
αθέατος
Η αγωνία παγιδεύει το αύριο
που ταξιδεύει μαζί μας
Κοιτάζει απειλητικά
πίσω από το κρύσταλλο
μαζί με τους άγριους σκύλους
που δείχνουν τα κίτρινα δόντια
από μακριά

Από τη συλλογή Ούτε δροσιά (2002) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου