Γιάννης Καρατζόγλου, Η απόσυρση

Η απόσυρση

[Ενότητα Αποτελέσματα χρήσεως]

Δεν έχω να πω πια τίποτα.

Σιγά σιγά απομακρύνομαι και απ’ το φως και απ’ το λόγο
έφυγαν όλα μες στο μισοσκόταδο και τις νεροφαγιές
η επανάσταση πουλήθηκε στα δυτικά κομφόρ
το έργο-απάτη παίχτηκε σε όλα τα θέατρα του κόσμου
στα σινεμά και στα πορνεία και τη διαφθορά.

Δεν έχω να μιλήσω πια για τίποτα.

Βλέμματα κοιτάζουν αδιάφορα πνιγμένα στα αγχολυτικά
στιγμές κατασκευάζουν δολοφόνους στη σκηνή
ζούμε πια τρώγοντας τα περιττώματα της ιστορίας
αλήθειες συμπεριφέρονται σαν ψέματα, η βία σαν βροχή.

Δεν έχω τίποτα να θυμηθώ τίποτα πια να γράψω.

Φεύγουμε δίχως να νιώθουμε πως το καράβι έχει σαλπάρει
χρόνια γεμάτα απογοήτευση, νεκρές φαντασιώσεις και σιωπές
τίποτα δεν έχει διασωθεί ούτε συγκίνηση ούτε πάθος
παγιδευμένοι αρουραίοι προσπαθούν να βγουν απ’ το οχυρό…

Γι’ αυτό κι εγώ, δεν έχω τίποτα να πω
σ’ ένα παγκόσμιο τίποτα δηλώνω άφθογγος αρούρης
και αποσύρομαι.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Παραπάνω

Παραπάνω

Έκλαιγα χτες ώρα πολύ για την αφεντιά σου
αν με αγγίζανε θα μάτωνα νέγρικο αίμα

Ύστερα πήρα τα σοκάκια πήρα τις γειτονιές
τ’ αγαπημένα σου λημέρια πήρα σβάρνα
ταβερνεία σινεμά για να σε βρω

Λέγαν σε πέντε μήνες θα σε βαρεθώ,
μα ο πόνος τώρα με τρώει παραπάνω.

Από τη συλλογή Ένα καλοκαίρι (1970) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Όπως λέει κι ο Ντίνος

Σταύρος Κουγιουμτζής & Ντίνος Χριστιανόπουλος, Καημένε Μακρυγιάννη
(τραγούδι: Γιάννης Κούτρας & χορωδία / δίσκος: Μικραίνει ο κόσμος (1982))

Όπως λέει κι ο Ντίνος

[Ενότητα Κομματική εποχή]

Η πρώτη ιδέα για ποίημα, κομπολόι ημερομηνίες:
απόλυτες τιμές αναφοράς τού πότε η μία τραγωδία,
κωδικοί, και πίσω τους αρρωστημένη βία ενός βαθμοφόρου
κι ύστερα το ρίγος μιας ανάστασης
ως τον επόμενο μεσσία.

Όλα βγαλμένα σε αντίγραφο καθώς γύφτικες κασέτες
στάχτες μ’ αίματα απ’ την πρώτη ως την έσχατη στροφή
με ηρωισμούς ανάμιχτα βουνίσιους-πελαγίσιους.

Κι έτσι οι λυγμοί σ’ αυτό τον τόπο συνεννοούνται με αριθμούς
οι ανθρώποι γέρνουνε να κοιμηθούν πάνω σε ημερομηνίες:
αριθμηθήκαν στα πρωτόκολλα οι διαδοχικές απάτες,
πνιγμοί, στραγγαλισμοί και αύτανδρα ναυάγια σπίτι σε σπίτι,
πράξεις ταξικές που μεταγράφηκαν σε ένοπλες ληστείες,
κομματικά θεριά εκμηδενισμένα σαν χαφιέδες…

Για να χορεύουν σέικ, που λέει κι ο Ντίνος
στις ντισκοτέκ και στα υπόγεια, τα κωλόπαιδα,
και για ν’ ανάβουν τα τσιγάρα τους με ασημένια ντάνχιλ…

Από τη συλλογή Αποσβέσεις (1987) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου