Αναστασία Καραογλάνη, Ντύνοντας την ηθική

Ντύνοντας την ηθική

Ποινική ρήτρα στο συναίσθημα
θέλησε να βάλει
της μέρας ο βιοπορισμός,
μα της νύχτας ο οργασμός
ξεχείλισε
την αιώνια ονείρωξή του
και ξαμολήθηκες χαράματα
συναίσθημα να βρεις
του οργασμού την ηθική
να ντύσεις

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Advertisements

Αναστασία Καραογλάνη, Μετεξεταστέα ύλης

Μετεξεταστέα ύλης

Φιλόδοξα φιλήδονη απόψε η δίψα σου
του «ένα» την ανάγκη για ζευγάρωμα
πρόσθεση ή πολλαπλασιασμό
υποδαυλίζει.
Της διαίρεσης το μαύρο πάθος
χρόνων φροντιστήριο
δεν αφομοίωσε

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Αναστασία Καραογλάνη, Με το σημάδι παραμάσχαλα

Με το σημάδι παραμάσχαλα

Πήρες πάλι τις ρούγες
με το γαλάζιο φουστάνι παραμάσχαλα
για ώρα ανάγκης
ξεκίνησες κανονικά
ζωσμένη τη μαύρη καμπαρντίνα
και το παλιό αντρικό κασκέτο
καθόλου θηλυκό.
Μα εσύ έτσι γούσταρες να βγεις απόψε
ανδροβαμμένη στων απαιτήσεων την μπόρα
με το σημάδι παραμάσχαλα
σα σύνθημα για μυημένους
παρηγόρια στη θλίψη του δρόμου
και την ανηφόρα της εκτέλεσης
στο πλάι η θηλυκότητα
κι αχρείαστη ακόμη σαν φανεί
τρόπαιο άλλης εποχής λαμπροντυμένης∙
για το μουνί που τότε σφάζονταν
στο ίδιο αυτό φουστάνι
κι εσύ, απόκοσμα, τίποτα δε χαμπάριαζες

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Αναστασία Καραογλάνη, Θεωρητικοί της σχέσης

Θεωρητικοί της σχέσης

Είμαστε δυο εξαιρετικά φλύαρα άτομα.
Αφού εξαντλήσαμε
τα πάντα περί σχέσης
την αντικρίσαμε να το σκάει μπαϊλντισμένη
με τον βαρβάτο εραστή της γωνίας
κι απομείναμε με τους κούφιους λόγους των λέξεων∙
μα το βάρος τους
μολύβι σ’ όποιο μέρος του σώματος
ζητούσε το μερίδιό του

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Αναστασία Καραογλάνη, Θα μ’ αναγνωρίσεις

Θα μ’ αναγνωρίσεις

Θα μ’ αναγνωρίσεις
στο γκρίζο της πλατείας
από το φθαρμένο καπέλο
του τέλους του καλοκαιριού.
Πάνω του θα ’χει
κερωμένα κεράσια περασμένης άνοιξης
ώριμες ρώγες μεστού καλοκαιριού
σε κεχριμπαρένια στάχυα αναπαυμένες
έφηβο μίσχο αινιγματικού φθινόπωρου
κι ανήλικο χνούδι χειμωνιάτικης πάχνης
βιαστικό να παραβγεί σ’ ομορφάδα κι ηδονή
παλιές ματαιώσεις και υποσχόμενα μελλούμενα.

Θα μ’ αναγνωρίσεις
στη μέση της πλατείας
ντυμένη στο χαμόγελο (μ)ατιών ελπιδοφόρων
που πίσω από τα σύννεφα
σε γήινους και παραδείσιους ήλιους
αιώνια καλπάζουν

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Αναστασία Καραογλάνη, Η σαστιμάρα των μεγάλων αποφάσεων

Η σαστιμάρα των μεγάλων αποφάσεων

Αφού από παιδιά
με κάθε επιμέλεια ασκηθήκαμε
σ’ ό,τι σε πάθος χρέωσε του καθενός η ρίζα
κι ηδονικά απολαύσαμε μέχρις εσχάτων
την τελευταία σταγόνα
στη μέση της διαδρομής που στη στροφή
μας έκρυβε το υπόλοιπο
γκρεμός ή κάποια ισιάδα που ανέβαινε μετά,
σαστίσαμε το πρωινό
και η απόφαση βάραινε
σαν ώριμο καρπούζι
που με κρότο σπάει
χύνοντας αδιάφορα
όλο το κόκκινό του∙
χυμοί, κουκούτσια ένα θαρρείς
κι εσύ να μην μπορείς να τα παραμερίσεις
–φόβος πνιγμού αρχέγονος–
μένεις εκεί να αγναντεύεις
το ξοδιασμένο κόκκινο να βάφει τον δρόμο
το ίδιο χρώμα αίματος και πάθους
αναποφάσιστος
μιας ηδονής κι ενός θανατικού
κι όλο μπερδεύεις τη σειρά τους
κάπου εκεί
στη μέση
ηλικία της πλατείας
με φως και με χωρίς∙
μονάχος
πάντα μόνος

μπροστά στη σαστιμάρα των μεγάλων
ξεχωρισμάτων που σ’ έμαθαν να ονομάζεις
αποφάσεις

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Αναστασία Καραογλάνη, Η ηδονή των οικείων σωμάτων

Η ηδονή των οικείων σωμάτων

Βλέπεις λοιπόν
τόσον καιρό μετά
με ξένα σώματα
τέλεια, βαρβαρικά
την ηδονή
των ατελών, οικείων σωμάτων
δεν αξιωνόμαστε;

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Αναστασία Καραογλάνη, Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος

πάντα ο λόγος,

δύναμη γενεσιουργός
που κάνει την ουσία να κλονίζεται
και να συστρέφεται γύρω από τους άξονές της∙
άπειρη έκρηξη προετοιμάζει
βάθος εγκάτων ανταριάζει.
Στου πρώτου του φιλιού εραστές,
γλώσσα και χείλη,
το βάθος του κρατήρα ατελεύτητο
στόμιο αίσθησης βροντερής
κάνει το σώμα να υποφέρει και να ανθίζει∙
με λάβα κόκκινη και μαύρη προετοιμάζεται
–ένωση απόλυτη, χορταστική–
δε λογαριάζει πού εκτοξεύει και ποιον πιάνει.
Κοινή η τύχη των κατοίκων του φιλιού
άσκεφτοι μα και συνετοί
το ίδιο απροστάτευτα ασκεπείς
σπαράσσουν,
του οργασμού τον θάνατο τρέχοντας να αποφύγουν.
Δεν ήξεραν οι στους αιώνες άμαθοι
όταν στο στόμιο χωθείς του πορφυρού
βλέπεις το μαύρο να έρχεται, σ’ αγγίζει

μα είναι αργά πια σώμα
ο λόγος σε ξεγέλασε,
η επινόηση του μοχθηρού μυαλού,
για να διαιωνίζει με τα ωραία θέλγητρα
της σάρκας την επιπόλαιη ουσία
έπλασε την ψυχή να ξεσηκώνεται,
δύσκολα μα ανεπίστρεπτα,
στου θάνατου την παντελή λαγνεία.

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος

εν τέλει η φθορά

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Αναστασία Καραογλάνη, Ελιξήριο

Ελιξήριο

Κάθε φορά
που σε κατάσταση
λανθάνουσας απόγνωσης
με βρίσκω,
καινούρια ηδονή
μου στέλνει η φύση
για να με συγκινήσει,
γλυκιά στα κύτταρα υπόσχεση.
Αυτή η ποίηση,
το τραγικό σαν πλησιάζει
και όλο και πιο άγρια σφίγγει,
τα θέλγητρά της πλούσια χύνει
στα ώριμα μαλλιά
και λίγο-λίγο
μια εφηβεία λάγνα
ξεσηκώνει το μυαλό
υγρή

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Αναστασία Καραογλάνη, Έλεος

Έλεος

Κάποιον ελάσσονα θεό
κάποιον αρχαίο ημίθεο
ή κάποιον όσιο μικρό
λησμονημένο ακόμα
κι απ’ τη χριστιανοσύνη,
κάποιον που να μ’ ακούσει
τέλος πάντων∙
κάποιον που να τολμώ
έλεος να ζητήσω
για την αγάπη
που πάλι ανελέητα
έθυσα στον βωμό της.
Πάλι για τα ελαττώματα
που μάταια προσπαθώ να γιάνω.

Γι’ αυτό μικρό θεό εζήτησα
που όλο και κάποιο ελάττωμα
κι αυτός θα είχε
που θα ’χε μετανιώσει
αλλά στο τέλος
στης αγάπης την έννοια
κι αυτός ξανασταυρώθηκε

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Αναστασία Καραογλάνη, Εκεί που ζευγαρώνουν τα κοτσύφια

Εκεί που ζευγαρώνουν τα κοτσύφια

Σε μιας λιόλουστης μέρας τον χείμαρρο
θα ξεπλύνω
τα παγωμένα μαλλιά του χειμώνα.
Θα τα στεγνώσω κάτω απ’ τ’ αμπελόφυλλα
κει που τρυπώνουν τα κοτσύφια
στα πρώτα ζευγαρώματα
κι εξαγνισμένο και ζεστό
το κορμί τους προσφέρω ξανά
σε σένα που πολύ αγάπησα.

Εκεί που ζευγαρώνουν τα κοτσύφια
γεννιούνται οι έρωτες των λέξεων

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Αναστασία Καραογλάνη, Διχασμός

Διχασμός

Ακάματος ο διχασμός μας
μας ελεεί ανελέητα
με της οδύνης του τον μαύρο τόκο
το ένα χέρι μας μες στη χούφτα
ετοιμοθάνατου τέως αγαπημένου
και τ’ άλλο
σ’ επίδοξου εραστή το μήνυμα
την επερχόμενη υπόσχεση
αντιφεγγίζει
μέχρι κι αυτός που να ξαπλώσει
στης νυφικής παστάδας
το νεκρικό κρεβάτι.

Μακάριος ο διχασμός μας
από τον θάνατο στον έρωτα,
μπροστά μάς βγάνει

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Αναστασία Καραογλάνη, Αέρας

Αέρας

Με τον αέρα μάτια μου ποιος τολμάει να τα βάλει;
Πότε πουνέντες ντύνεται, πότε σορόκος και πότε
λάγνα η αύρα του θωπεύει τη σαγήνη.
Πότε βοριάς εκδίκηση, δρεπάνι και θερίζει
όσους στο διάβα εμπόδιο του ορθώσαν∙
μες στους αιώνες, πια, είναι σωστό το αίμα
και η θηριωδία του.
Γι’ αυτό μόλις φυσήξει,
οι συνετοί από νωρίς κλειδαμπαρώνονται
κι άσπρο τουλπάνι κατάσαρκα φορούν στο πρόσωπο∙
μόνο τις τρύπες ν’ αναπνέουν δέχονται
και περιμένουν στωικά ν’ αρχίσει εκείνος
τα τερτίπια του κατά το πώς γνωρίζει.
Με ξένα ονόματα κάθε φορά μα η χάρη του γνωστή,
δεν ξεγελάει των ανθρώπων τις μαδημένες φύτρες.
Με τον αέρα μάτια μου
ποιος το τολμάει δίπλα να μετρηθεί;

Αέρας γίνομαι κατά το πώς και πού
ο ορίζοντας μ’ ορίζει.

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Αναστασία Καραογλάνη, Αενάως

Αενάως

Μες στην κατήφεια αγγίζουμε κεφάλια φαλακρά
και σώματα που δεν εγκρίνονται
από φθορά και γέννα αλλοιωμένα ή απ’ της σκέψης
την πολλή συνάφεια, βασανισμένα από αφή και όψη,
σφιγμένα σε κορσέ σουλούπωμα.
Το βράδυ όμως,
προδοτικά μαλακιά
χύνεται η σάρκα

κι εσύ σαστίζεις μπρος στην απόφαση
να την αγαπήσεις, να την αγνοήσεις ή να τη μισήσεις
για το μερίδιο που παράτολμα διεκδικεί
μέσα στης νόησης το βασίλειο που επέλεξες να κυβερνηθείς.

Σκαρί η σάρκα στου πνεύματος ταξίδια
αναψυχής και μη
γιατί είναι και τυράγνιας τις περισσότερες φορές
του πνεύματος οι διαρκώς ανανεούμενοι προορισμοί
και δεν προλαβαίνουμε
ν’ αλλάξουμε αποσκευές.

Πότε για μέρη σκιερά τα δροσερά μαντίλια
αναδεύουμε στων σπλάχνων μας τα βουερά πατάρια,
πότε ν’ ανασκαλεύουμε άρβυλα για τα χιόνια,
μα πάντα εκεί, μαζί μας η σάρκα να αμύνεται,
να μας θυμίζει την ταιριαστή ή παράταιρή της συγκατοίκηση.

Όμως όλα αλλάζουνε
σα στου έρωτα τη διάθεση παραδοθούμε
της άνοιξής μας τον ανθό μπουμπούκι
αλλιώτικα χαϊδεύουμε
μ’ αφή και βλέμμα
κεφάλια φαλακρά αγνοούμε
και σάρκα χαλαρή
κι επικεντρώνουμε
στα ωραία χείλη
και των ματιών τα τρυφερά αγγίγματα.

Και κείνο που πριν λίγο το μέσα μας κατάτρωγε
τώρα μας εμψυχώνει
να ανοίξουμε

χείλη του πόθου
που αψηφούν μεμιάς
σώματος άρνηση και γνώσης άγνοια
μόνο με του ενστίκτου τη ροή που υπαγορεύει
οχληρά και αμετάκλητα
της αναγεννημένης άνοιξης την προσταγή,
τη βιάση και τον οίστρο της ζωής για να πιαστεί
ξανά μα και ξανά
σε κάθε πλάσματος που φέρει γέννας ευθύνη

έμβρυο νιο σε μήτρα γραία
που όσες φορές κι αν κάρπισε
κι αν σάπισε στη γη της ο καρπός μέσα απ’ την αποσύνθεσή του,

ξανά μα και ξανά μες στην αποκοτιά του
καρπό σπέρνει ο έρωτας και προχωράει

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη