Μαρία Καραγιάννη, Όταν σε αφήνει η ποίηση

Όταν σε αφήνει η ποίηση

Με θάνατο σε πληρώνω. Με χέρια
τανυσμένα
σε ελεημοσύνη ανέφικτη.

Εσένα∙ που έρχεσαι και φεύγεις∙
και ό,τι μου δίνεις
πρόσκαιρα την πληγή μου
στεφανώνει.

Για δες, όταν με αφήνεις
πώς τριγυρνώ στην πόλη μου
σαν μέσα από καθρέφτη
ραγισμένο
και πόσο επίμονα
σε αδιάφορα φορέματα τυλίγω
το φαγωμένο σώμα.
Κρυμμένο να το προσπερνούν,
να προσπερνάει
και μυστικά να καίγεται
ώσπου γυμνό να μπει στον ύπνο.

Στην άβυσσο να το ξεναγούν
τα όνειρα

Το συγκεκριμένο ποίημα της Μαρίας Καραγιάννη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Εντευκτήριο (τεύχος 77, Ιούνιος 2007).

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Advertisements

Μαρία Καραγιάννη, Ο γυρολόγος της ερήμου

Ο γυρολόγος της ερήμου

Ο ποιητής
πραματευτής και γυρολόγος της ερήμου
την άπληστη λευκότητα των ημερών του
που απόμειναν
και την αζήτητη πραμάτεια του
την διαλαλεί με ήχους
ακατάληπτους
το άνυδρο πρόσωπο
το φροντισμένο προσωπείο
σε άβυσσο το αφήνει να κυλάει
και μίμος πια μοναχικός
με άναρθρα κρόταλα κραυγών
χειρονομεί ανακόλουθα
ιερουργεί τις ξεχασμένες σημασίες
τις λέξεις του αρχέγονες
απεγκλωβίζει στο κενό
στην άχνα
της αργής του εκπνοής
να φωσφορίζουν.

Το συγκεκριμένο ποίημα της Μαρίας Καραγιάννη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Εντευκτήριο (τεύχος 58, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2002).

Πηγή: https://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Enteykt/58/5.html

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Μαρία Καραγιάννη, Όλα αναμοχλεύονται διαρκώς

Όλα αναμοχλεύονται διαρκώς

Όλα αναμοχλεύονται διαρκώς∙
όνειρα είναι που τα κοιτάς
και τα ακούς, εν εγρηγόρσει,
θαλασσινά τοπία, δάση με ξέφωτα
με φτέρες να θροούν
και να λικνίζονται στους ίσκιους
κι άξαφνα πλήθη να περνούν κι αγάλματα
κι αγαπημένοι παρελαύνουν
από τραπέζια γιορτινά επιστρέφουνε
κι από νεκρόδειπνους,
με νεύματα ταραγμένα μας καλούν
κλαιν και μιλούν ανάκουστοι
εξάπτονται ριγούνε και σκοντάφτουν
κι όπως τους παίρνει τυραγνισμένη θύμηση
ήμερα αναγέρνουν
κι ωσάν σκιές σε ανάληψη
νέφος σινδόνα ουράνια
αίφνης τους σκεπάζει

Το συγκεκριμένο ποίημα της Μαρίας Καραγιάννη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Εντευκτήριο (τεύχος 77, Ιούνιος 2007).

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Μαρία Καραγιάννη, Εγώ σ’ επισκέπτομαι

Εγώ σ’ επισκέπτομαι

[Ενότητα Μυστική δίοδος, Ι (1980-1986)]

Όταν τα ρούχα σου αίφνης
μοσχοβολάνε κέδρο
και με θυμάσαι ανεξήγητα
ή το πρωί ξυπνάς σ’ ένα δωμάτιο
με ήσυχη θάλασσα
και γύρω σου πετάν ιδρωμένα φύλλα
εγώ σ’ επισκέπτομαι

Από τη συλλογή Μυστική δίοδος (1989) της Μαρίας Καραγιάννη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Μαρία Καραγιάννη, Όταν ανάβουν οι καθρέφτες

Όταν ανάβουν οι καθρέφτες

[Ενότητα Μυστική δίοδος, Ι (1980-1986)]

Όταν τη νύχτα ανάβουν οι καθρέφτες
κι όλες οι μνήμες
οι φωνές που εξόρισες
παραβιάζουν βάναυσα τις κλειδωμένες πόρτες
του ύπνου σου
έρχονται λάμποντας αυτοί που αγάπησες
με όλα τα δώρα σου θρυμματισμένα
σε κυνηγούν
πριν μπεις στο σώμα σου
ψυχούλα σαστισμένη
με ένα φτερό να καίγεται ακόμα στο όνειρο
το άλλο φτερό να τριγυρνάει σπασμωδικά
στην κάμαρα

Από τη συλλογή Μυστική δίοδος (1989) της Μαρίας Καραγιάννη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Μαρία Καραγιάννη, Ποίημα αγέννητο

Μάνος Χατζιδάκις, Η Μαριάνθη των ανέμων
(τραγούδι: Νένα Βενετσάνου / δίσκος: Οι μπαλάντες της οδού Αθηνάς (1983))

Ποίημα αγέννητο

[Ενότητα Μυστική δίοδος, Ι (1980-1986)]

Όπως ο έρωτας
όταν αρνιέται τον σπασμό
με πιλατεύεις
ποίημα αγέννητο

κι εγώ μια πόρνη
παζαρεύω τα ψιμύθια μου
με τον άχραντο άρτο και οίνο σου

Από τη συλλογή Μυστική δίοδος (1989) της Μαρίας Καραγιάννη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Μαρία Καραγιάννη, Τα κρατημένα λόγια

Τα κρατημένα λόγια

[Ενότητα Μυστική δίοδος, ΙΙ (1987-1988)]

Να ειπωθούν παρακαλώ Σε
όσα προλάβω κι όσα δυνηθώ
Ν’ ανοίξει λίγο περισσότερο
η στομωμένη αρτηρία,
να τρέξουν πιο ανεμπόδιστα
μαζί με το αίμα
τα κρατημένα λόγια
Έστω από λίγους
ν’ ακουστούν∙ που ακόμα
πιο ανήμποροι από μένα
και σαν απορημένοι
τα κουβανούν σε κόμπους
ανομάτιστους
κι ο λόγος τους λειψός
κι η αγοραία γλώσσα
αλογάριαστα τους μαχαιρώνει
δίχως βάλσαμο

Από τη συλλογή Μυστική δίοδος (1989) της Μαρίας Καραγιάννη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Μαρία Καραγιάννη, Η φροντίδα

Σταύρος Ξαρχάκος & Νίκος Γκάτσος: Καίγομαι, καίγομαι
(τραγούδι: Σωτηρία Λεονάρδου / δίσκος: Ρεμπέτικο (1983))

Η φροντίδα

[Ενότητα Μυστική δίοδος, Ι (1980-1986)]

Με βουλιμία
φροντίζω τη σάρκα. Ν’ αφανίσει
ο όγκος της
κάθε αναπόληση
της ιερής πυρκαγιάς
Αναπνέω με τους πόρους
κάτω απ’ το δέρμα. Κανείς
να μην ξέρει
τη δίοδο

πώς κατευθύνω τις καύσεις
πώς μεταμορφώνω το πρόσκαιρο
πρόσωπο
σε διαρκές προσωπείο

Από τη συλλογή Μυστική δίοδος (1989) της Μαρίας Καραγιάννη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Μαρία Καραγιάννη, Γιατί αφέθηκα

Γιατί αφέθηκα

[Ενότητα Μυστική δίοδος, ΙΙ (1987-1988)]

Γιατί αφέθηκα στο τρομερό
και είδα
και λιποτάχτησα με τα ρούχα, τη σάρκα μου
να καίγονται
γι’ αυτό παραμιλώ όταν με πλησιάζει
πάλι
και το ξορκίζω και υπόσχομαι
να μην επαναπαύομαι
και δραπετεύω σε κήπο
αλλοτινό

εκεί να ξεχαστώ για λίγο

Από τη συλλογή Μυστική δίοδος (1989) της Μαρίας Καραγιάννη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Μαρία Καραγιάννη, Σε άλλο φως

Σε άλλο φως

[Ενότητα Μυστική δίοδος, ΙΙ (1987-1988)]

Θα βγω σε άλλο φως
να σκέφτεσαι,
όταν σ’ ακολουθεί
η μαύρη γάτα μες στην έρημο
κι ο ακροβάτης μ’ ένα γεράκι
στο κεφάλι
κυλάει μια ρόδα
σ’ ένα αόρατο σχοινί
στο χάος

Από τη συλλογή Μυστική δίοδος (1989) της Μαρίας Καραγιάννη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Μαρία Καραγιάννη, Δίχως ηχώ

Δίχως ηχώ

[Ενότητα Μυστική δίοδος, ΙΙ (1987-1988)]

Δεν έχω πια τι να σου πω. Ο κάθε ήχος
ώρες ώρες
σα να ’χουν σμίξει μέσα μου
πέτρα την πέτρα
τα λατομεία του κόσμου. Ένας γδούπος
δίχως ηχώ. Ή ένα πάφλασμα υπόκωφο
στη στέρνα
που ήσυχα σβήνει
και όλα στον πυθμένα ήσυχα

Από τη συλλογή Μυστική δίοδος (1989) της Μαρίας Καραγιάννη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Μαρία Καραγιάννη, Ο επιστάτης

Ο επιστάτης

[Ενότητα Μυστική δίοδος, Ι (1980-1986)]

Και συ λοιπόν συνωμοτείς
και συ μου τεμαχίζεις
ό,τι απόμεινε
Με παγιδεύεις διαρκώς
σαν άγριος επιστάτης
κι αγρίμι πεινασμένο
περιμένεις
μην τύχει κι αρμολογήσω
τα ευτελή κομμάτια μου
και ξαναβρώ μια δίοδο
στον αγοραίο κόσμο
που αποστρέφεσαι

Από τη συλλογή Μυστική δίοδος (1989) της Μαρίας Καραγιάννη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Μαρία Καραγιάννη, Τα παζλ

Τα παζλ

[Ενότητα Μυστική δίοδος, Ι (1980-1986)]

Η Πίπη μού γυρεύει τις νύχτες
παραμύθια
Όχι για τη Χιονάτη ή τέτοια
μου λέει σοβαρά,
πες μου γι’ αυτά που γίνονται
και πες μου πώς να φεύγω
στις ράχες των πουλιών
να παίζω στο βυθό με τα δελφίνια
κι όταν πλησιάζουν οι σουβλεροί ξιφίες
πώς να φοράω όστρακο αγκάθι συρματόπλεγμα
να τους τσιμπώ κι εγώ
Πες, λέγε πώς να ξεγελώ το λύκο
μες στην πόλη
και κείνον τον κροκόδειλο που με κοιτάζει
το πρωί απ’ το τζάμι
Πίπη, της λέω
δεν ξέρω
μήτε κι εγώ δεν ξέρω
Μα εκείνη επιμένει∙ πες, μου φωνάζει
ταίριαξε τα παζλ

Από τη συλλογή Μυστική δίοδος (1989) της Μαρίας Καραγιάννη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Μαρία Καραγιάννη, Εδώ σε θυμάμαι

Εδώ σε θυμάμαι

[Ενότητα Μυστική δίοδος, Ι (1980-1986)]

εδώ που συντελέστηκε η ταφή μου
κι η γέννα μου
με τη χειρονομία της άνοιξης
μετέωρη να αποφεύγει το χρίσμα μου
εδώ σε θυμάμαι
όταν αποσύρονται βαθιά οι ζωές
στο Σέιχ-Σου
κι οι ξαφνικές χαράδρες της νύχτας
χαμηλά
καταπίνουν την πόλη
την ώρα που σπάζει η άσφαλτος
πάνω απ’ τη θάλασσα
όταν ξεκινούν τα οστά σφηνωμένα στα μπάζα
κι αναρριχώνται βιαστικά στα φυλλώματα
κι ευωδιάζουνε σπέρμα

Από τη συλλογή Μυστική δίοδος (1989) της Μαρίας Καραγιάννη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Μαρία Καραγιάννη, Δίδυμο όνειρο

Δίδυμο όνειρο

Δίδυμο όνειρο
μέσα από όνειρο περνάει
ξυπνάς και δεν ξυπνάς
σε άλλο όνειρο χάνεσαι ακόμα
σε αυλές
και σπήλαια ανάστροφα
και μια βροχή
μια αλλιώτικη βροχή
δε σε δροσίζει
σου αλλάζουν δέρμα
κεφαλές καρφιών
και μέσα σου
ένα ποτάμι αδειάζει
τα ξεραμένα ψήγματα από φως.

Από τη συλλογή Δίδυμο όνειρο (1979) της Μαρίας Καραγιάννη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Μαρία Καραγιάννη, Αυτός ο ουρανός

Νότης Μαυρουδής & Γιάννης Κακουλίδης, Άκρη δεν έχει ο ουρανός
(τραγούδι: Γιώργος Ζωγράφος / δίσκος 45 στροφών (1964))

Αυτός ο ουρανός

Αυτός ο ουρανός
δεν είναι για φτερά
έρχεται χαμηλά
και τα χτυπάει στη γη
κλείνει το στόμα
των περιστεριών
καίει φωνές
πριν φτάσουν στις φωνές
κι αν ξεκινήσουνε παιδιά
από τη μία όχθη
στην άλλη όχθη
όστρακα τα στέλνει

Από τη συλλογή Δίδυμο όνειρο (1979) της Μαρίας Καραγιάννη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Μαρία Καραγιάννη, Παραλείπω τα φωνήεντα

Παραλείπω τα φωνήεντα

Παραλείπω τα φωνήεντα
ρς λς φς
που σήμαιναν
αέρας ήλιος φως
Εγώ γυρεύω λέξεις
σκοτεινές και μόνες
άδεια φορέματα καμένα
ονόματα
χειρονομίες και σήματα
χωρίς αντιστοιχία
Απομονώνω αποσυνθέτω
αποσυνδέω αποσπώ
αποσπώμαι απέρχομαι

Από τη συλλογή Δίδυμο όνειρο (1979) της Μαρίας Καραγιάννη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Μαρία Καραγιάννη, Κοίταζαν το τοπίο

Κοίταζαν το τοπίο

Σ’ αυτά τα δάση καίγανε
και το νερό.
Ο ουρανός
ο άγγελος
και τα παιδιά
σαν το κομμένο χόρτο
κουρασμένων λιβαδιών
Και μόνο τα πουλιά
οι μέτοικοι
με τα στιλπνά φτερά
κοίταζαν το τοπίο από ψηλά
από το νέο φεγγάρι.

Από τη συλλογή Δίδυμο όνειρο (1979) της Μαρίας Καραγιάννη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Μαρία Καραγιάννη, Ένα μετέωρο κλουβί ακατοίκητο

Ένα μετέωρο κλουβί ακατοίκητο

Είναι δεν είναι αυτά
τα μάτια του αγαπημένου μου
Τα κουβαλάει
σε μια παλάμη σκοτεινή
και χάνεται
κι αν φέγγει μέρα
τα ρούχα του ασύνορα
μπερδεύονται στο φως
και η νύχτα
αυτή ποτέ
δε μου τον δίνει ολόκληρο
σα να παλινδρομεί
ένα άστρο βιαστικό
απάνω του
και ξαφνικά αποσύρεται
και μένει εκεί
ο ίσκιος του
να υψώνει ένα κιγκλίδωμα
μες στον καμένο κήπο
κι ένα μετέωρο κλουβί
ακατοίκητο

Από τη συλλογή Δίδυμο όνειρο (1979) της Μαρίας Καραγιάννη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Μαρία Καραγιάννη, Σε τόσες μαζεμένες νύχτες

Σε τόσες μαζεμένες νύχτες

Παράξενο να υπάρχεις
σε τόσες μαζεμένες νύχτες
Να δραπετεύεις
ν’ απολιθώνεσαι άστρο σε βυθό
να πυρπολείσαι εκεί
εξιλαστήριος
μεταφερμένος
πρόσκαιρος
αλλού ζωντανός
Και ξαφνικά
να αναδύεσαι ακατέργαστος
κάθετο ανάβλυσμα
σε ελλειπτικές ρωγμές φωτός
άγγελος σχεδόν
Έτοιμος.

Από τη συλλογή Δίδυμο όνειρο (1979) της Μαρίας Καραγιάννη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη