Νίκος Δόικος, P1

P1

Την Ιστορία την γράφουν
η βία, οι αδέσποτοι κι οι εξοστρακισμένοι,
επιστατούντων Σωκράτους και Γαλιλαίου.

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Ύστατη χάρη

Ύστατη χάρη

πεθαίνω σήμερα παρακαλώ
παρακαλέσατε τους τζίτζικες της Σιθωνίας
να παρατείνουν το ισοκράτημα της μεσημβρίας
μέχρι το δείλι το μαβί στο τάνυσμα του κόλπου
τα πεύκα να θροΐζουν τη λαλιά του Αριστοτέλη
θέλω να νιώσω αποδημώντας Μακεδών

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Των πρωτοπόρων

Των πρωτοπόρων

Σας αντάμωσα σε σκοτεινά κελιά τρομαγμένους
Στις παγωμένες γωνιές κουλουριασμένους
Από φόβον αδάμαστο τρέμοντας
Αναμασώντας απολογίες και ραίνοντας
Νύχτες με κρύον ιδρώτα αδημονώντας για την επόμενη
Αμνηστία και μια θεσούλα επαρκώς αμειβόμενη

Και τώρα άνετοι με προθεσμιακές και θυρίδες
Τη νέα εποχή μ’ επαναστατικές επετηρίδες
Το παίζετε δημεγέρτες αγωνιστές πρωτοπόροι
Προάγοντας τις ενοχές σας οικτροί χοηφόροι
Νεκρών ιδεών που λατρέψατε άμποτε
Του δικού σας βολέματος που λατρεύετε πάντοτε

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Του χαλασμού

Του χαλασμού

Παρήλθε ο καιρός των ιεραποστόλων
Πιστεύουν όλες οι φυλές σε κάτι πλέον
Στήσαν αγάλματα βωμούς οθόνες
Δεν απομείναν ίχνη ανεξιχνίαστα
Παντού η Αναπαράσταση
Σαν αδιαπέραστη ομίχλη όλα τα σκεπάζει
Κείνες τις πρώιμες αναζητήσεις
Ένα κοτσύφι σαν φωσφόρος μόνο σκίζει
Την μαύρη αχλύ τριγύρω
Για λίγο σταματά στο κλωναράκι
Φεύγει επιστρέφει κι αμέσως ξαναφεύγει
Για να θυμίζει κάτι ενδεχομένως
Μαβί το δείλι τώρα σ’ αγκαλιάζει
Κυρά της λίμνης των λιμνών κυρά σαν
Άγαλμα σ’ έρμη πλατεία ξεχασμένη
Μια υπενθύμιση αδέσποτο αγρίμι
Της εποχής των οδυρμών μια μνήμη
Τώρα μοιράζουν δωρεάν φωτογραφίες
Φίλων σου μελλοθάνατων την ώρα
Της εκτέλεσης του χαλασμού την ώρα
Ο θάνατος ψυχαγωγεί τον θάνατο
Νεκροί παρηγορούνται με νεκρούς

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Του Λόγου πολυμέσα

Του Λόγου πολυμέσα

εις μνήμην Ντύλαν Τόμας

«Oh as I was young and easy in the mercy of his means
Time held me green and dying
Though I sang in my chains like the sea»
(καταληκτικό τρίστιχο του «Fern Hill»)

Φυλακισμένη ραψωδός η θάλασσα.
Τα κύματα χορεύοντας παφλάζουν
στο ίδιο στίγμα αταξίδευτα στενάζουν,
θύελλες, μύριες τρικυμίες δεν αλλάζουν
την ολικήν υποταγή στ’ ακροθαλάσσια.

Αλυσοδένεται η ζωή μας σαν τη θάλασσα,
λογοδοσμένη στου τάχα χρόνου την ανάγκη.
Και κάθε τόσο ανταριάζει η γης και φανερώνονται
τρεις παρτιζάνοι άγγελοι και τρεις της Αποκάλυψης
για να μυρώσουν τις αδέσποτες πηγές.

Ανθρώπινη επινόηση ο χρόνος. Δεν υπάρχει.
Κίνηση μόνο και φθορά σ’ όλα τα σύμπαντα.

Του Λόγου πολυμέσα
σκαρώνουν και γκρεμίζουν κόσμους
ξακουστούς ως ακατάβλητους.

Νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων Ροή.

Κι εμείς αστείρευτα σταλάγματα
μετέωρα στα κλωνάρια της Ελιάς,
ετοιμοθάνατοι κι ωραίοι,
μονοετείς κι ανέμελοι σαν πράσινο χορτάρι.

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Της τύχης ταξιδιώτες

Της τύχης ταξιδιώτες

Η νύχτα με σπασμένο το δεξί ποδάρι
Σφιχτά δεμένο με τον γύψο του άστρου
Τους ταξιδιώτες οδηγεί μες στο σκοτάδι
Σ’ έναν πιο στολισμένο απ’ τον δικό τους κόσμο
Παρά τις υποδείξεις τυχαία λευίτη
Παρακειμένου ασκητή και δη στυλίτη
Ακολουθούν πιστά απέλπιδες τυφλοί
Από ένα βάθος απροσδιόριστο ηχούν καμπάνες
Ματαίως προσπαθώντας να συνομιλήσουν
Στον σκοτεινό αφέγγαρο πηχτόν αιθέρα
Που δύσκολα οι τραυματισμένες νότες διαπερνούν
Κι εμείς ως τον λαιμό στα χαρακώματα χωμένοι
Πενθούμε για τις απώλειες νυχτωμένοι
Μετρώντας τους απόντες και θρηνούμε
Αδέσποτες σκιές της νύχτας
Ιεραπόστολοι μιας ροδοδάκτυλης αυγής
Τελάληδες χαράς ίδιας με τον ορίζοντα
Που απομακρύνεται όσο τον πλησιάζεις
Φυγάδες χάνονται στα όνειρα πιο πέρα
Βρέχει και πνίγονται τ’ αχνάρια της Εξόδου
Κανείς Φαραώ δεν τους καταδιώκει
Ούτε άρματα πολεμικά δρεπανοφόρα
Μονάχοι συνεχίζουν μ’ οδηγό τη χωλή νύχτα
Στους πλέον ασύνδετους με την αφετηρία δρόμους
Αγνώστου προορισμού τής τύχης ταξιδιώτες.

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Τα νέα τείχη

Τα νέα τείχη

εις μνήμην Κ. Π. Καβάφη

Χωρίς περίσκεψη, χωρίς ντροπή,
όρθωσαν γύρω μου λογής οθόνες.
Ευθύς, μες στων θορύβων τη σιωπή,
τους νέους σκαρώσαν Λαιστρυγόνες.

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Πόλη

Πόλη

εις μνήμην Τσαρλς Μπουκόφσκι

Γράφεις: «Ένα ποίημα είναι μια πόλη.»
Ποια πόλη;
Situs? City? Location? Real estate?
Οικόπεδα; Περιουσίες;
Μια συμφωνία συγκατοίκησης;
Συμβίωση ατόμων κι υπονόμων;
Πολύωρα ξενύχτια
θαμμένα σε τύμβους μονολόγων;
Αλήθεια πώς φύγανε τόσο νωρίς, ρωτάς,
χωρίς ένα φιλί;
«Νιώθω, είπα» είπες στ’ απόσκια
των όρων ενός ατήρητου συμβολαίου.
Ανάμεσα συμπλέγματα
βουλιμικών εργολάβων,
απ’ τα κλεμμένα του Kensington
και της Θεσσαλονίκης
ως τα ξεδοντιασμένα του Bronx και της Αιόλου.
Ανάμεσα στους άστεγους του Skid Row L.A.
και της Πλατείας Μεταξουργείου.
Πόλη δεν έζησες, δε ζήσαμε κι εμείς καμιά.
Πόλη ένυδρη μήτρα κάλλους.
Συμβίωση ερώτων.
Συμβίωση προσώπων.
Σκέψου, προσώπων. Όχι αριθμών μητρώου.
Προσώπων. Προσώπων αδευτέρωτων.
Οι γειτονιές των άστρων.
Μυστήρια του κρασιού. Καβείρια δάκρυα.
Μνήμες στην πλάτη του καιρού.
Μόνο για λίγους τυχερούς, παλιά,
«στις αμμουδιές του Ομήρου».

Για όλους εμάς ένα άξενο κρεβάτι μετακόμισης
κατουρημένο από τους τοκογλύφους.

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Πολεμάω

Πολεμάω

γράφω για τους απόβλητους των πατρικίων
για ολοκαυτώματα νηπίων
ακήρυχτους πολέμους σιωπηλούς
βλέπω δέκα χιλιάδες αγγέλους τυφλούς
ένας μονόφθαλμος τους οδηγεί στον ηγεμόνα
ακούω τις ομοβροντίες ηλιθίων
εκρήξεις θεώμαι «ειρηνοποιών» οβίδων
σε κενοτάφια τύμβους απόντων ποιητών
τραγουδώ την ύβρη του ταμείου ανεργίας
τις δημοπρασίες πολιτικών εκτροφείων
στις γαλάζιες πλαγιές των αστέρων
κι οι Ποιητές απ’ το λημέρι φωνάζουν
τι βλέπεις μωρέ τι σκέφτεσαι τι κάνεις
πολεμάω μαζί με τους αδέσποτους μαχητές
τους εξοστρακισμένους
με τις πόρνες που κουβαλούν αγκαλιά
τα ορφανά στα θλιμμένα δάση
και στους χάσκοντες κρατήρες όπου
περιστέρες απιθώνουν κλωναράκια ελιάς
μέσα στο λιοπύρι με τις οσμές του θανάτου
βλέπω δέκα χιλιάδες αγγέλους να εφορμούν
μ’ εφ’ όπλου λόγχη φωτός σε πλαγιές παπαρούνας
και πιο κάτω που η πεύκη σκιάζει τους ρόχθους
βλέπω πελάγη να γαληνεύουν
μπροστά στο μεγαλείο των ταπεινών
βλέπω ακακίες αγκαλιασμένες
δίπλα στο παραγώνι των καιρών
τα δάκρυα να κυλούν μιας άφατης χαράς
στους μαρμάρινους δρόμους όπου
τα πάθη φυτεύονται κάτω από δακρυρρόες
κι ανθίζουνε κρίνα και σμύρνα κι αγάπες λαών

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος