Νίκος Δόικος, Ανάλογων αντιστροφή

Zülfü Livaneli & Αγαθή Δημητρούκα, Βρύση της Ανατολής
(τραγούδι: Μαρία Φαραντούρη / δίσκος: Η μνήμη του νερού (2005))

Ανάλογων αντιστροφή

Ροδίζουν οι φωτιές στις παρυφές των Πιερίων
τα δειλινά,
ορίζουν τους ορίζοντές της,
την έκταση του τιμαρίου,
έτσι όπως αρχοντεύει την Λεωφόρο
και πάσαν την Πόλιν,
από τα Ευόσμια όνειρα
ως τις Πυλαίες υπεραξίες
κι από τις Επταπύργιες νοσταλγίες
ως του Πύργου τα δεσμωτήρια,
δεσμώτις κατ’ επιλογήν κι αυτή, ψηλά
στο νεοκλασικό πολυτελές κι ευρύχωρο κελί της,
απ’ όπου ως προφητάνασσα οιωνίζεται,
με κάποιαν οίηση είναι αλήθεια,
τις τύχες των υποτακτικών της:
αν δικαιούνται να ονειρεύονται,
αν θα μπορούν να ελπίζουν,
μήπως ματαίως ξεροσταλιάζουν,
στον ηλιακόν εξώστην από κάτω,
αναπολώντας ράνισμα γαρδένιας,
γιατί καταδικάστηκαν τελεσιδίκως,
οι ανόητοι αρνησίδωροι,
σε ισόβιο διάπλου ιστοσελίδων;

Πόσο πονούν τα δειλινά
στις κορυφές των Πιερίων
– εύφλεκτες υπομνήσεις απουσίας.

Χαράμι κύλησε η ζωή μας.
Ανάλογων αντιστροφή.
Πρόθυμη όταν ενδοίαζα
κι αδιάφορη τώρα που λαχταρώ.

Από τη συλλογή Γενιά του Νοέμβρη (2010) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Advertisements

Νίκος Δόικος, Ο φύλακας των διοδίων


The Danaides (1903), a Pre-Raphaelite interpretation by John William Waterhouse
[πηγή: wikipedia]

Ο φύλακας των διοδίων

Αμαρτωλοί στους παραδείσιους προθαλάμους
θριαμβευτές ανέρχοντ’ αίροντας σταυρούς.
Σε τέτοια ύψη αναμάρτητοι δεν φτάνουν,
δεν έχουν σθένος να πετάξουν, καθηλωμένοι
έτσι όπως τρέμουν στα κελιά των ιδρυμάτων,
στα καθαρά μεταξοσέντονα με τα νεκρά παγόνια,
με τις νεκρές, ημιτελείς τους ονειρώξεις.
Ξέρω τι λέω. Είμαι ο φύλακας των διοδίων.
Των υπερβάσεων ελέγχω τα φορτία, μετρώ το βάθος
των τετρημένων πίθων, το πάθος των Δαναΐδων,
τους υμνογράφους που περνούν με κόκκινο
και την απόγνωση των γλάρων και των πελαργών.
Αιχμαλωτίζω κεραυνούς μες στο μικρό καντήλι
και ρίχνω κέρματα φωτιάς στην μηχανή του Χρόνου.
Σε τέτοια ύψη αναμάρτητοι δεν φτάνουν.
Αμαρτωλοί κοσμούν τις τάξεις των Αγίων.
Ξέρω τι λέω. Είμαι ο φύλακας των διοδίων.
Εκ γενετής τυφλός έμαθα να διαβάζω
την μελωδία της σιωπής στο θρόισμα της Αλήθειας.

Ανέκδοτο ποίημα από την υπό έκδοση συλλογή Ρανίδες ύδατος κι αίματος-ασκήσεις επί χάρτου του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Το λούκι

Νίκος Αντύπας & Άρης Δαβαράκης: Πάει… Ξαναγυρνάει…
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου / δίσκος: Έι (1994))

Το λούκι

Ξαναγυρνάς σ’ αναλαμπές ανάμεσα
Διαγώνιο και Βασιλέως Γεωργίου.
Μια πινελιά λεπτή, στα μαύρα,
κείνο το μαύρο από την κόγχη του Αγίου.
Βαρδάρης στα μαλλιά σου ανάβρα.
Μου λες: ανάσανε πάλι την αύρα
του Θερμαϊκού, τ’ αστέρια μέτρα,
που τα μετρούσαμε με τ’ ασφαλίτικο πιο κει δυο μέτρα,
κείνες τις νύχτες τις ακίνητες, μήπως μας διέφυγε
κάποιο με τ’ άλλα τ’ άμωμα της εποχής και ξέφυγε
στις αλλαγές – συναλλαγές ανάμεσα.

Ανέκδοτο ποίημα από την υπό έκδοση συλλογή Ρανίδες ύδατος κι αίματος-ασκήσεις επί χάρτου του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Ανάσταση

Όταν ανάψουν οι φωτιές (διασκευή του τραγουδιού Όταν συμβεί στα πέριξ του Βασίλη Τσιτσάνη)
Διασκευή & διεύθυνση ορχήστρας: Μάνος Χατζιδάκις
Δίσκος: Πασχαλιές μέσα από τη νεκρή γη <(1962)

Ανάσταση

Ανάσταση τα βράχια και τα κύματα, όλες
παντού οι θαρραλέες προεξοχές ανάσταση,
κάθε φωτιά π΄αναστατώνει την βολή μας
(την ηρεμία των θεατών), π’ ανάβει την οργή μας.

Ανάσταση ανήσυχες καρδιές, ανάσταση
όσες πονέσαν τα κουλουριασμένα αγάλματα
στα πεζοδρόμια, κάτω από τις βιτρίνες,
συμπλέγματα συνιδιοκτησίας τριγύρω
καταλάμποντα, λυσσομανούν οι τοκιστές.

Ανάσταση των εξάρσεων, των εξαρμάτων,
ανάσταση των εξαιρέσεων, των εξαιρέτων
προμαχούντων υπέρ ευάλωτων κι ανέστιων,
ανάσταση πρώτα για τούτα τα μικρά
τα ταπεινά της αγριολούλουδα
– αυτή ’ναι η σειρά της Γης και του Θεού
το θέλημα της Περσεφόνης.

Ανάσταση για όλους κι όπου γης
για να ’ν’ η ανάσταση χαρά της Οικουμένης.

Ανέκδοτο ποίημα του Νίκου Δόικου (2014)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Μιας ανάσας ταξίδι

Νίκος Πορτοκάλογλου, Ταξίδι
(τραγούδι: Νίκος Πορτοκάλογλου & Φατμέ / δίσκος: Ταξίδι (1988))

Μιας ανάσας ταξίδι

Χρόνια λησμονημένα,
χαραγμένα στο κατάρτι για υπενθύμιση,
ο δύσμοιρος,
ξεχασμένος στις θάλασσες,
απάνεμο λιμάνι,
προορισμόν οριστικόν αναζητούσα,
στην αλληλουχία των αστερισμών
και στα εφήμερα λιμανάκια του κόσμου.

Κι αυτό ήταν πάντα πλάι μου.
Μα τόσα χρόνια πλάι μου.
Στου τύμβου τα ριζά και στην σκιά
του βησαλόδετου επταπύργιου.
Κατά τα μέρη της φωτιάς και των σκιών.

Τόσο κοντά. Τόσο μακριά.
Μιας ανάσας ταξίδι.

Από τη συλλογή Γενιά του Νοέμβρη (2010) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος