Νίκος Δόικος, Βραδινοί διαρρήκτες

Βραδινοί διαρρήκτες

Δεν έχω πρόθεση να δασκαλέψω.
Τους άθλους σας απλώς καλλωπίζω
με τόνους έντονους, απλώς φροντίζω
να τους θυμάστε όταν αποσυρθείτε
συντροφιά με τα επιτόκια
και τις ακάλυπτες επιταγές,
τις ανεκπλήρωτες επαγγελίες,
τις ανοχύρωτες τις ενοχές που ορθώνονται
πάνω στα βάθρα του κρυφού κελιού,
σαν νηπτικά γλυπτά που τρύπωσαν
και στέριωσαν χωρίς τη θέλησή σας,
χωρίς τις δέουσες τελετές αποκαλυπτηρίων,
κρυφά κρυφά, σαν βραδινοί διαρρήκτες.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος: Άσκηση 6η – Διέξοδο ψάχνω (από «δαίμ-» έως «διέξ-»)

Άσκηση 6η – Διέξοδο ψάχνω (από «δαίμ-» έως «διέξ-»)

Δαίμων της Ποίησης τι ψάχνεις τα χαράματα
Δάκρυα στα μάγουλα δε θε να δεις και δράματα
Δάμασα όλα της καρδιάς μου τα καμώματα
Δεήσεις πρόσφερα στον έρωτ’ αναχώματα
Δεινός να γίνω λογοπλάστης αδιαφόρησα
Δέοντα πάντα και με δέος ανιστόρησα
Δεσμώτης κάποιας ενοχής δεν θ’ απογίνω
Δεσπόζω σ’ όλες τις γωνιές μου. Θα επιμείνω
Δημεραστής καλός να γίνω, να πετύχω.
Διέξοδο ψάχνω μία μικρή ρωγμή στον τοίχο.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος: Άσκηση 5η – Ωκυγράφος ποιητής (από «ωδ-» έως «ωφ-»)

Άσκηση 5η – Ωκυγράφος ποιητής (από «ωδ-» έως «ωφ-»)

Ωδές καλλίφθογγες μου δώρισες, όσες
Ωδίνες ως αντίδωρα κι αν απαιτούν,
Ωκεανούς με σαγηνευτικά λιμάνια,
Ω μοι, αλίμονο σε μέν’ αν δεν μπορέσω εις τους
Ώμους να σηκώσω την ευθύνη μιας τόσο
Ωμής προκλήσεως: – να μη μετουσιωθούν οι στίχοι μου σε
Ώνια, σε πράγματα και θάματα προς πώληση,
Ώνος, ήγουν αντίτιμο, να μην καταβληθεί ποτέ για εξαγορά τους,
Ώρες του χρόνου τέσσερις να εργάζομαι, μύστης τού
Ωραίου στην στιχοπλοκή μα και για των ωραίων την
Ωφέλεια – όχι ως κέρδος αλλ’ ως επικουρία και συνδρομή.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος: Άσκηση 4η – Σαμοθράκη (από «κάβ-» έως «καλλιρρ-»)

Άσκηση 4η – Σαμοθράκη (από «κάβ-» έως «καλλιρρ-»)

Κάβειροι γιοι του Ηφαίστου δεινοί κατεργαστές μετάλλων
Καγχάζουν με των Σαμοθρακών τα Ιερά Μυστήρια
–απλήρωτοι οι δούλοι στις σπηλιές, περικοπές
στων ιερέων τις συντάξεις, ελλείψεις σε θυμιάματα,
σίτον, οίνον και έλαιον, σε φύλλα ελιάς και δάφνης–
Κάδους παλιών απορριμμάτων αναμοχλεύουν οι ταγοί
μήπως κι ανεύρουν όστρακα από παλιές σπατάλες,
Καθαγιάζουν τους θεούς προστάτες πολιούχους αντί να
Καθαγνίζουν, να καθαρίζουν μ’ εξαγνιστική θυσία την Ύβρη.
Καθαιρέτες χρειάζεται η Νήσος επειγόντως και
Καθαρμό απ’ όλες τις κακές συνήθειες και τις ανίερες συμμαχίες με
Καθεστώτα από καιρό παρηκμασμένα, στο έλεος φαύλων
Καθοδηγητών που αναπαράγονται ως φαρσοκωμωδία.
Καινοτόμες ρήξεις απαιτούν οι μυημένοι Σαμοθράκες,
Καίριες τομές στην εξουσία των Δημαγωγών που
Καιροφυλακτούν ν’ αρπάξουν τον Ιερό Πυρσό της Δήλου,
να αιχμαλωτίσουνε τον Κόη και τη Λουτροφόρο Ιέρεια,
Κακόσπλαχνοι όπως πάντα και
Κακόσχολοι να καταλάβουν τις σπηλιές και νέα
Κακουργήματα να διαπράξουν, ακόμα πιο στυγνά.

Καλλίμορφες κόρες της Σάμου Θρακίης, σπλάχνα
Καλλίνικου λαού, συνάξτε τους ορέστες μαχητές, τους
Καλλιρρήμονες σοφούς σας, με γλώσσα γλαφυρή να
συνεγείρουνε της νήσου τους προστάτες, τους Στοχαστές,
τους Ποιητές και τους Ερέτες, να διώξουνε τους φαύλους.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος: Άσκηση 3η – Ο ραψωδός (από «ραβδ-» έως «ραψ-»)

Άσκηση 3η – Ο ραψωδός (από «ραβδ-» έως «ραψ-»)

Ραβδονόμοι ραβδοφόροι αγωνοδίκες
Ραβδί ότι θα πέσει απειλούν,
όχι σαν ράβδος μαγική της Κίρκης, βέβαια,
ούτε σαν σκήπτρο χρυσοποίκιλτο,
Ραβδώσεις ονειρεύονται σε σώματα νεκρά από καιρό,
ως αυλακώσεις δωρικών κιόνων,
Ραγάδες των ψυχών μας ανεξίτηλες,
Ρυτίδες, ως ρωγμές παλιών αρχών,
Ραγδαία, σφοδρά, ορμητικά,
Ραγίζουν πλάνες, χίμαιρες, τις
Ραδινές, λεπτοφυείς προφάσεις μας,
Ραδιουργία των ηγεμόνων,
Ραδιουργία όχι ως ευχέρεια στην εκτέλεση, βέβαια,
αλλ’ ως λαγνεία και παλιανθρωπιά,
Ραθυμία προκαλώντας, δηλαδή οκνηρία
και όχι ευχέρεια στην αντίληψη,
Ράκη σωρεύοντας παντού,
Ρανίδες ύδατος και αίματος στερέψανε
Ραντίζοντας εντατικές καλλιέργειες,
αμέτρητα εγχειρήματα υψηλού κινδύνου,
Ραστώνη επιβάλλοντας καταναγκαστικήν,
όχι ως πραότητα, βέβαια,
αλλ’ ως συλλογική, ανεπίγνωστη οκνηρία, σε
Ραψωδό καταδικάζοντας εμένα τον εχθρό τους,
για να συνθέτω, να συρ-ράπτω άχαρες ωδές.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος: Άσκηση 2η – Ο μοναχικός αστροναύτης (από «σεισ-» έως «σηματ-»)

Άσκηση 2η – Ο μοναχικός αστροναύτης (από «σεισ-» έως «σηματ-»)

«Σεισάχθεια», φωνάζαν ρυθμικά οι ελλανοδίκες.
Σεισμός στα έδρανα των δανειστών.
Σείονται θώκοι αγορασμένοι με συνειδήσεις ευκαιρίας.
Συμβάσεις αορίστου σκοπιμότητας.
Σέλας κατέλαμψε τον θόλο της αιθούσης κι ο
Σελασφόρος μαχητής, ως φωτοδότης ταπεινός, απήλθε στην
Σελήνη, στα όρη, μάλλον, της αθέατης, της σκοτεινής πλευράς,
Σεμνός, εκθειάζοντας των ταπεινών τα δίκια,
Σημαιοφόρος μιας χαμένης, απαρχής, υπόθεσης,
Σημάντορας,
Σηματουργός ενός χαμένου ονείρου.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος: Άσκηση 1η – Τηλεθέαση (από «τέφρ-» έως «τηλεσ-»)

Άσκηση 1η – Τηλεθέαση (από «τέφρ-» έως «τηλεσ-»)

Τεφροδόχος σε θέση περίοπτη.
Τέχνασμα,
σκεύος εντέχνως φιλοτεχνημένο,
αλλά και δόλος,
για να θυμίζει θάνατο,
το μάταιο του αγώνα υπονοώντας.
Τέχνη μεγάλη, πολιτική επιδεξιότητα
μα και συγχρόνως
Τέχνημα, πανουργία τρομερή
κι ακαταμάχητη κι ο
Τηλεθεατής αμέριμνος
να μην μπορεί να γίνει
Τηλεσκόπος, ν’ αξιωθεί
να ιδεί λίγο πιο πέρα από τη μύτη του.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Ασήμωσα την ψυχή μου

Ασήμωσα την ψυχή μου

Σαν να ’μουνα κι εγώ φυλακισμένος με τη μάνα μου,
έσφιγγα στις παλάμες μου τα σίδερα απ’ το παραθύρι
(μαθητευόμενος δεσμώτης) που ’βλεπε κατά Χασάν Κατή μεριά,
κατά τον δρόμο των ξενιτεμένων.

Οι φυλακές στηθήκαν άρον άρον στο περήφανο κονάκι
του Σαχίν Μπέη, παλιού πασά του κάστρου,
καθώς πληθαίνανε των ηττημένων οι «συνοδοιπόροι»,
χρόνια μετά τον χαλασμό απέναντι στο Βίτσι.
Και τα παράθυρα οι Κουδαραίοι τα χτίζαν χαμηλά, λίγο πιο
πάνω απ’ τα μιντέρια, γύρω γύρω, όπου ξαπλώνανε το βράδυ
μαύρον ύπνον οι κρατούμενοι, έτσι που κι ένα παιδαρέλι
να μπορεί ανεβαίνοντας να ιδεί τους «νικητές» απέξω.

Ασήμωσα την ψυχή μου κάτω απ’ τα λίγα που σωθήκαν τότες,
απέναντι στο Βίτσι, χρυσά και πορφυρά περιδέραια του Οκτώβρη.

Στο Campus λάφυρα λογής ριγμένα, μετά την άγρια επίθεση
των άστολων. Θυμάμαι κείνα τα ξανθά μαλλιά, μια τούφα
φυτρωμένη στα ραγισμένα ματογυάλια, όταν μας σέρνανε σκαλί σκαλί
κατά την έξοδο, να εκκενώσουν τις σχολές απ’ τους
«ανήσυχους». Συναγωνίστριες αντιπάλεψαν με θάρρος
το μένος τ’ ασυγκράτητο το βράδυ εκείνο του Μαγιού.
Μάρτυς (ακοίμητος αλάβαστρος) η Πρωθιέρεια Alma Mater,
αιώνες τώρα να κορδώνεται με την ζωντάνια των Χορών,
κείνη τη νύχτα εμβρόντητη απ’ τον πρωτόφαντο τον χαλασμό.

Ασήμωσα την ψυχή μου κάτω απ’ τα λίγα που σωθήκαν τότες,
δίπλα στο Χάρλεμ, χρυσά και πορφυρά περιδέραια του Μάη.

Στην Σοφούλη τ’ αυτοκίνητα σταθμεύανε στην σκοτεινή πλευρά
του δρόμου. Εκεί, εξήντα προκηρύξεις κουλουριασμένες
σαν μασούρι δυναμίτη ταπώναν εύκολα τις εξατμίσεις.
Και το πρωί που βάζαν μπρος τις μηχανές νοικοκυραίοι,
με κάθε έκρηξη εκκωφαντική των εξατμίσεων, σκορπίζονταν
στους γύρω δρόμους τα συνθήματα – πρελούδια ξεσηκωμών
που λησμονήθηκαν. Μαζί κι οι Θρακομακεδόνες Φοιτητές,
πρώτη συνέλευση, προσαγωγή το βράδυ, «περιποίηση» εν χορώ
και το πρωί μαλάξεις με οινόπνευμα ο Θωμάς με την Ζιζή.
Και τον Νοέμβρη Θεία Μετάληψη και, πριν καλά χαράξει, η
Έξοδος, ανάμεσα σε δυο σειρές καταδρομέων και στο βάθος οι
άλλοι να μας πετάνε σαν σακιά στα τζέιμς, στο σκοτάδι,
στα υπόγεια της Βαλαωρίτου
– καυτή σφραγίδα η φάλαγγα, να ζυγιαστούν οι αντοχές.

Ασήμωσα την ψυχή μου κάτω απ’ τα λίγα που σωθήκαν τότες,
εκεί στ’ Οβρέικο Νεκροταφείο της Σαλονίκης,
χρυσά και πορφυρά περιδέραια του Νοέμβρη.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Αρτεμίσιον

Αρτεμίσιον

Δραπέτευσα.
Μετά ’πό τόσους αιώνες κάθειρξης
οι δεσμοφύλακες δεν δώσαν σημασία στο γεγονός.

Εξαϋλώθηκα
και διακτινίστηκα ως δέσμη φωτός
κατά την Έφεσο,
να προσκυνήσω τον Ναό σου.

Δεσπόζεις στις λαχτάρες μου, Αρτεμίσιον.

Καλοκατέχεις τις διαθέσεις των Αστερισμών
προεξοφλώντας τα ηροστράτεια λάθη μου.

Νιώθεις το δέος των προσκυνητών σου
στης Σμύρνας τις ολονυκτίες, στις λιτανείες
των Αφρικάνων Αμαζόνων, στις θυσίες.

Στρατοί αφανίστηκαν για να σε καταβάλουν.
Στρατιές αναλώθηκαν για να σε καταλάβουν.
Χρηματιστήρια απογείωσαν την αξία σου.

Ματαίως.

Μεσουρανείς στον κόσμο των ονείρων,
κει που τ’ ατσάλι του πολέμαρχου
και το χρυσάφι του σαράφη
λιώνουν και φωσφορίζοντας κυλούν
στα μάγουλα των κοριτσιών
ως δάκρυ ερωτικής χαράς.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Απορριμματοφόρες τέχνες

Απορριμματοφόρες τέχνες

Τούτες τις μέρες
των αναζητήσεων
και τα σκουπίδια μας
εμπνέουν τεχνουργούς.

Ίσως για
να δηλώνεται εμμέσως
πως και τα έρμα διεκδικούν
μεράδι ανάλογο Ιστορίας.

Πετάμε ό,τι χορταίνουμε
κι αυτό μας καθορίζει.
Ως μέτρο κατανάλωσης,
ως ανοχές ανάλωσης.

Σκουπίδια.

Μνημεία να γίνουνε λοιπόν
οι απορρίψεις μας.

Αλήθεια πόσο συγκινητική αυτή η
έγνοια για τ’ ανίσχυρα, τα ευπαθή.

Τιμήσαμε δεόντως τα ευκλεή,
τα πρώτα, τ’ ανεκτίμητα.

Σειρά να δικαιωθούν τα ταπεινά,
τα έσχατα των ρύπων μας
και τ’ άδοξά μας λύματα,
τ’ απόβλητα των ανοχών μας.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Ανέφικτη Άνοιξη

Ανέφικτη Άνοιξη

Σαν τις γιορτές λίγο κρατά η χαρά των δώρων.
Σαγήνη με ημερομηνία λήξης.
Ανατολικά των κορεσμών
πορφυρογέννητα όνειρ’ ανατέλλουν.
Οι νέοι έρωτες.
Οι νέοι στόχοι.
Επελάσεις λουλουδιών.
Ανεμοθύελλες αστεριών.
Ανατροπές που ξεπηδούν μετά τον κορεσμό.

Ανατροπές – ηνίοχοι της Ιστορίας μάς ταξιδεύουν,
μας μεθούν με την ελπίδα πως
φανερώνεται όπου να ’ναι η Άνοιξη.
Η Άνοιξη που χάραξεν ο πειρατής
στους κλεμμένους πορτολάνους,
προτού χαθεί για πάντα το λημέρι.

Αναζητούμε ισόβια μιαν Άνοιξη ανέφικτη
που χάνεται, μεμιάς, μόλις αρχίσει να ευωδιάζει.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Χωρίς προοπτική

Χωρίς προοπτική

Καθηλώθηκα σε ξύλινο σταυρό.
Περίοπτα τα σωθικά μου,
έκθετα στις ηλιακές καταιγίδες,
ευδιάκριτα,
κάθε πρωί να σιγουρεύονται οι δήμιοι
για την οριστική εκτέλεση της ποινής,
να αποτρέπουν κάθε
απόπειρα αποκαθήλωσης,
έτσι, χειροπιαστά,
να βεβαιώνεται η σταύρωση,
χωρίς καρφιά και λόγχες,
αίμα και νερό,
μόνο κρυφές πληγές,
πολλές κρυφές πληγές.
Σταύρωση αναίμακτη,
χωρίς προοπτική ανάστασης.

Από τη συλλογή Συναμφότερα και λίγα μόνα (2015) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Χειραγωγώντας τον Βασίλη

Χειραγωγώντας τον Βασίλη

Όταν μου δίνει το χεράκι του
να πάμε κάπου, οπουδήποτε,
αισθάνομαι σαν να κρατώ το πιο ακριβό,
τ’ αγνότερο του κόσμου γέννημα,
σαν να χειραγωγώ ολάκερο τον κόσμο
(άραγ’ εγώ χειραγωγώ,
τον Τειρεσία ένα παιδί χειραγωγούσε),
το ριζικό του κόσμου ολάκερο.

Κι είν’ ένα ριζικό χαρούμενο, ανέφελο
για όλα τα παιδιά, που τρέμω μην το χάσω
από τα χέρια μου, γι’ αυτό και σφίγγω
την παλάμη του ασυναίσθητα
και κείνος δυσκολεύεται μα δεν γκρινιάζει,
λες και μπορεί να ξεχωρίζει πια τον πόνο
της στοργής από τον άλλο πόνο.

Από τη συλλογή Συναμφότερα και λίγα μόνα (2015) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Των Δυναστών και του Όρκου

Των Δυναστών και του Όρκου

Των Δυναστών

Τώρα πια σας αναγνωρίζω.
Έμαθα να σας αναγνωρίζω,
απ’ το κουδούνισμα των αργυρίων
σαν τα μετράτε, ένα ένα,
με δάχτυλα τρεμάμενα,
στην ιδρωμένη απ’ απληστία παλάμη
–μισολιωμένη, τρίψε τρίψε,
η μορφή του φειδωλού γενάρχη–
όσα εισπράττετε ως τιμήν συνήθως αίματος
και μ’ όσα εξαγοράζετ’ αγοραίες συνειδήσεις.

Ανθίζετε στην Συντεχνία του Κισσού,
των διαπλεκόμενων αναρριχήσεων,
όπου ταχύρρυθμα διδάσκει η Βουλιμία
εκπαιδεύοντας τους νέους δυνάστες.

Αναριγούν οι γειτονιές
με τις λουσάτες μηχανές
στις ιδιοφυείς βιτρίνες,
για χάρη τους θυσιάζεται σύμπασα η Κτήση.
Ολοκαύτωμα.

Αγκομαχούν νηοπομπές
να παραδώσουν έγκαιρα πραμάτειες,
την ώρα της μεγάλης ζήτησης
της Ψεύτικης Ανάγκης.

Αποκοιμήθηκα στο πληκτρολόγιο,
δεσμώτης στον Ιστό,
μα ούτε καράβι θύμιζε
ούτε σημαία σαν ξύπνησα
’πό μια ’λιαχτίδα καπνισμένη στο κεφάλι.

Στην άσβεστη οθόνη διαφήμιζαν
τις νέες αλληγορίες σας
– αστόχαστος δεν πρόσεξα την ημερομηνία λήξης.
Ποιος να σφραγίζει, άραγε, την ημερομηνία λήξης;

Πολλάκις χειροκρότησα
τους εγκαθέτους εκλεκτούς σας
–πού τους ξεθάβετε, αλήθεια,
τόσους πιστούς ηνίοχους της δεσποτείας σας,
μα τέτοιο πλήθος εκκωφαντικές κενότητες;–
σαν τυφλωμένος απ’ τη λάμψη του καιρού
τους χειροκρότησα
κι άκουσα τις ελπίδες να συνθλίβονται
στις χαμηλές τις γειτονιές
με κάθε νέο ξημέρωμα.

Στα καταφύγια γνώρισα
φάρες περήφανες
που δεν εζήτησαν ποτέ σωτήρες,
χρονομετρώντας την ακολουθία των βομβαρδισμών,
τα έξυπνα λέιζερ να σημαδεύουν καταιγίδες καταγής
και χάθηκα
ανάμεσα σ’ ακρωτηριασμένα πλατάνια
πέρα στις κόκκινες πλαγιές
και πόνεσα, ακόμα πιο πολύ,
με τ’ ακρωτηριασμένα όνειρα στις κόκκινες πλαγιές.

και του Όρκου

Ώσπου με ξύπνησαν τα κροταλίσματα,
αμέτρητες αντλίες, ακρίδες μαύρες,
εκεί στις κτήσεις τις δικές σας,
με τους μαύρους φοίνικες,
τα μαύρα βότσαλα στις ακροθαλασσιές
των αστρολόγων, κι η άμμος μαύρη,
μαύρα τα κύματα να σπάνε χωρίς φλοίσβο,
χωρίς χάρη,
σαν αίμα πηχτό από πολλές αφρόντιστες πληγές,
μαύρα και τα θαλασσοπούλια,
άσπρες μονάχα οι σκιές,
εκεί στα διάσπαρτα ενεχυροδανειστήρια
όπου δεν άφησα ενέχυρο ποτέ μιαν έστω ελπίδα
παρά μονάχα έναν Όρκον ωρολογιακό.

Από τη συλλογή Συναμφότερα και λίγα μόνα (2015) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος