Αρχοντούλα Διαβάτη, Μούσαις χάρισι θύε

Μούσαις χάρισι θύε

Στο αμφιθέατρο το Κεντρικό πρωτοετείς
εγώ κι εσύ ριγμένοι μες στο πλήθος.
Ο έρωτάς μας δεν έχει ακόμα διαγνωσθεί,
είναι μπροστά μας η ζωή,
κι εμείς ξοπίσω.
Κι ο φωτογράφος αποτύπωνε σχολαστικά
Της προσδοκίας το βλέμμα και το γέλιο.
Έξω χειμώνας –δικτατορία και παγωνιά–
μέσα λατρεία
πάση θυσία
στις μούσες και
στις επιστήμες

Από τη συλλογή Όπως η Μπερλίνα (2017) της Αρχοντούλας Διαβάτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αρχοντούλα Διαβάτη

Advertisements

Αρχοντούλα Διαβάτη, Μάρτης τρελομάρτης

Μάρτης τρελομάρτης

στον Δ.Ζ.

Πίσω απ’ τις αλάνες,
τα άβαφα κτήρια με τους ξεφλουδισμένους τοίχους,
το χιονόνερο και την ψιλή βροχή,
τα υπόλευκα σύννεφα και τις μαύρες ομπρέλες,
τα περίτεχνα σκουφιά και τις κουμπωμένες ζακέτες,
τα κλειστά πρόσωπα και τα γαντοφορεμένα χέρια,
τις λασπωμένες μπότες και τα κρύα δωμάτια,
τον αγέρα, το αγιάζι, την υγρασία και τα σφιγμένα χείλια,
βραδυπορώντας – η άνοιξη. Καιροφυλακτούσε.

Με έξω την κόκκινη γλωσσίτσα της απ’ την προσπάθεια,
στο δοκιμαστήριο ατελείωτες ώρες προβάρει εφαρμοστά τζιν
και κρίνους, γαρδένιες κι άσπρα τριαντάφυλλα
για τα μαλλιά και για το στήθος της – είναι να βγει.
Και μ’ όλα ανάερα τα κόκκινα πανό της σηκωμένα –
να βγει στη διαδήλωση.
Ζήτω τα πράσινα δέντρα, μπουμπούκια,
πουκάμισα ανοιχτά των αγοριών και φλέβες δυνατές στα χέρια
στα σηκωμένα μανίκια ανάερο φίλημα
και στα κορίτσια με γυμνό λαιμό αεράκι.
Ήλιος στα τζάμια του λεωφορείου,
καθώς σιγοτραγουδάς και χαίρεσαι,
έτσι, για το χατίρι του.

Από τη συλλογή Όπως η Μπερλίνα (2017) της Αρχοντούλας Διαβάτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αρχοντούλα Διαβάτη

Αρχοντούλα Διαβάτη, Λύπη

Λύπη

Μια λύπη μέρες τώρα με γυροφέρνει
Είναι που πρέπει να θυμηθώ
Που όλο ξεχνάω
Τα πράγματα να αγαπήσω
Με πάθος βέβαια
Και τους ανθρώπους
Μια και η ψυχή μου
απρόσμενα
Αύριο κάνει πανιά.

Από τη συλλογή Όπως η Μπερλίνα (2017) της Αρχοντούλας Διαβάτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αρχοντούλα Διαβάτη

Αρχοντούλα Διαβάτη, Κοινοτοπίες

Κοινοτοπίες

Άλλοι διαδήλωναν για το ψωμί
Και δεν έτρωγαν ούτε παντεσπάνι.
Έπεφτε το ψωμί
Το σήκωναν και το φιλούσαν.
Τέτοιοι γονείς τη μεγαλώσαν.
Δράκου φωνή δεν άκουσες.
Έλεγαν οι δικοί της
που είχαν περάσει Κατοχή
Και είπαν το ψωμί ψωμάκι.
«Είναι στη βάση της διατροφικής πυραμίδας»,
της διάβαζαν, να ξέρει.
Εκείνη όμως έκαμνε δίαιτα
Από ιδέες κι οράματα
Ήταν στεγνή κι ανορεξική
για να διατηρείται ωραία:
Έτσι και το ψωμί της έβγαζε.

Από τη συλλογή Όπως η Μπερλίνα (2017) της Αρχοντούλας Διαβάτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αρχοντούλα Διαβάτη

Αρχοντούλα Διαβάτη, Κλάμα

Κλάμα

Σαν κάπου να ’χω ξεχασμένο
Κάτι δικό μου
Που με καλεί
Και κλαίει δυνατά μέσα στη νύχτα
Ποίημα, παιδί, αγάπη
Ή είναι η ζωή μου αμεταχείριστη
Αυτή που ήθελα να ζήσω.

Από τη συλλογή Όπως η Μπερλίνα (2017) της Αρχοντούλας Διαβάτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αρχοντούλα Διαβάτη

Αρχοντούλα Διαβάτη, Καρουζέλ

Καρουζέλ

Στο λούνα παρκ της αγάπης μας
Με κρατάς σφιχτά απ’ τη μέση
Στα συγκρουόμενα εγώ
Αστείες γκριμάτσες κάνοντας
Με φουσκωμένα μάγουλα – σοβαρή
Στους καθρέφτες εσύ
Λεζάντες βάζεις
Στις μέρες που έρχονται:
Έρωτας
Πολύς έρωτας
Τελειώσαμε…

Περνάμε τώρα απέναντι
Στον κήπο με τα φαντάσματα

Από τη συλλογή Όπως η Μπερλίνα (2017) της Αρχοντούλας Διαβάτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αρχοντούλα Διαβάτη

Αρχοντούλα Διαβάτη, Κανονικότητα

Nacio Herb Brown & Arthur Freed, Singin’ in the rain (τραγούδι: Gene Kelly, 1952)

Κανονικότητα

Εγώ
Μ’ αυτό το σχήμα των ματιών μου
Σας σκέφτομαι συχνά με τόση αγάπη
Που θέλω να σας αγκαλιάσω και να σας παρηγορήσω
όλους εσάς μ’ ένα χρωμόσωμα λιγότερο
Ενώ εγώ κι οι φίλοι μου
με ένα παραπάνω.

Μην υποφέρετε και μην αγχώνεστε.
Και η ζωή τι είναι;
Βρέχει και βρέχομαι, χαμογελώ, χορεύω στη βροχή.
Τρέχω με τα πατίνια μου στην παραλία
ή αγοράζω παγωτό

Από τη συλλογή Όπως η Μπερλίνα (2017) της Αρχοντούλας Διαβάτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αρχοντούλα Διαβάτη

Αρχοντούλα Διαβάτη, Ιδρυματισμός

Ιδρυματισμός

Ένα κορίτσι με κεφάλι κουρεμένο
Μπαινοβγαίνω στο ορφανοτροφείο της ημέρας
Χωρίς να δεχτώ μιαν επίσκεψη από σένα
Μία μέρα όλο φως εκεί έξω
Κι εγώ χαμένη στον ιδρυματισμό
Της αγάπης σου
Είμαι στα σκοτεινά.
Μια μέρα χαμένη
Η μέρα που όχι δεν μου μίλησες
Η μέρα που δεν μ’ έκανες να γελάσω

Από τη συλλογή Όπως η Μπερλίνα (2017) της Αρχοντούλας Διαβάτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αρχοντούλα Διαβάτη

Αρχοντούλα Διαβάτη: Εφιάλτης, 2

Εφιάλτης, 2

Εκείνος γίνεται χλωμός και γκρίζος
Μέρα τη μέρα
Αλλά το κρύβω
απ’ όλους
κι απ’ τον εαυτό μου.
Τρέμει η καρδιά μου
και η λύπη
δεν είναι πια η επική
και φαντασμένη λύπη
των πρώτων ημερών.

Είναι μια στέρεη πέτρα πικρή
που πονάει βαθιά,
εκεί!
έκπληκτη σκέφτομαι.

Από τη συλλογή Όπως η Μπερλίνα (2017) της Αρχοντούλας Διαβάτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αρχοντούλα Διαβάτη

Αρχοντούλα Διαβάτη: Εφιάλτης, 1

Εφιάλτης, 1

Πώς σηκώνεις
Μια κοτρόνα χρονίσια
Κι από κάτω
Μυρμηγκιάζουν στην υγρασία
Κάθε είδους σκουλήκια,
Μεγάλα και μικρά,
Έτσι σηκώνονται
Μέσα μου
Μαύρα τα προαισθήματα
Και σκέψεις απροσδόκητες
Όταν κοιτάω
Τα μάτια σου χλωμά
Να μου χαμογελούν

Από τη συλλογή Όπως η Μπερλίνα (2017) της Αρχοντούλας Διαβάτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αρχοντούλα Διαβάτη

Αρχοντούλα Διαβάτη, Ερωτική νύχτα

Ερωτική νύχτα

Μόλις ο ήλιος στάθηκε
Πίσω απ’ τις κουρτίνες
Τα όνειρα –παιδιά με μαυρισμένα γόνατα–
Έτρεξαν να κρυφτούν.
Αδύνατον να τα φωνάξεις πίσω,
Αδύνατον να μάθεις κάτι απ’ αυτά.
Όλα εντάξει τώρα
Τίποτε δεν έχει συμβεί.
Μόνον η σιωπή
Μέσ’ από τους θορύβους της μέρας
Τονισμένη.
Κι όμως αυτή είχε
Μιαν αίσθηση θολή
Κάτι που ηδονικά σε μάκρος
Τραβούσε λέξεις και χειρονομίες
Μέχρι η λαχτάρα να καταλαγιάσει
Και νά βγει ουράνιο τόξο.

Από τη συλλογή Όπως η Μπερλίνα (2017) της Αρχοντούλας Διαβάτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αρχοντούλα Διαβάτη

Αρχοντούλα Διαβάτη, Έργα και ημέρες

Έργα και ημέρες

Ξεθηλύκωσε τη νέα μέρα
από ένα νεόκοπων ημερών σετ
κι έτσι κατακαίνουργη
τη χαράκωσε
σε κουτάκια ομοιόμορφα
όλα της τα καθήκοντα πλέον
ταξινομημένα
και μετά όλη τη μέρα
πήρε να διαγράφει σιγά-σιγά
τι έκανε,
ό,τι απομένει.
Όταν το βράδυ –περασμένα μεσάνυχτα–
έπεσε νυσταγμένη μπρος στο κομπιούτερ
σκέφτηκε πως
ούτε το ηλιοβασίλεμα είχε δει
ούτε στους φίλους της είχε μιλήσει
δεν γέλασε
ούτε είπε «σ’ αγαπώ».
Πάντως
ο αριθμός των λάικ στο στάτους της
Ικανοποιητικός.

Από τη συλλογή Όπως η Μπερλίνα (2017) της Αρχοντούλας Διαβάτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αρχοντούλα Διαβάτη

Αρχοντούλα Διαβάτη, Εις εαυτόν

Εις εαυτόν

Είν’ οι φιλίες μας καθρέφτες
Βλέπεις για λίγο μέσα τους
Το πρόσωπό σου:
μια εγκαρδιότητα, ένα τραγούδι
μια εξομολόγηση
ένα «εγώ» πολλαπλασιασμένο
Κι ύστερα πάλι τίποτα:
Μόνος με τον πικρό εαυτό σου.

Έχει πολύ δρόμο κι απαντοχή
Κράτα δυνάμεις για την έξοδο.

Από τη συλλογή Όπως η Μπερλίνα (2017) της Αρχοντούλας Διαβάτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αρχοντούλα Διαβάτη

Αρχοντούλα Διαβάτη, Δώρο

Δώρο

Αμεταχείριστος και κατακαίνουριος ο νέος χρόνος
–απ’ τις βιτρίνες που τον θαυμάζαμε εδώ και μέρες–
Τώρα το δώρο μας
–τον αποκτήσαμε ή μας απόκτησε;–
κι είμαστε οι τυχεροί
Να ξετυλίγουμε βασιλικό τέτοιο ένα δώρο.

Από τη συλλογή Όπως η Μπερλίνα (2017) της Αρχοντούλας Διαβάτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αρχοντούλα Διαβάτη