Πέτρος Γκολίτσης, Καταβύθιση

Καταβύθιση

[Ενότητα Πολυάνδρειο (Ωχρόλευκα και αιματωπά)]

Ποια τρυφερότητα;

Εδώ τα μάτια με τα δάχτυλα αφαιρώ
τα ποιήματα στις κόγχες
σαν κέρματα στα αφήνω
να αστράφτουνε μεταλλικά
στο χώμα να βαθαίνουν
ψήγματα χρυσής σποράς
να μαρτυρούν μια καταβύθιση
(να μας περνούν πιο κάτω)
ενώ ψηλά βουλιάζουν οι επόμενοι
έρχεσαι και συ
σε περιμένω

Από τη συλλογή Το τριβείο του χρόνου (2013) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Η τρέλα-δάσος

Η τρέλα-δάσος

[Ενότητα Πολυάνδρειο (Ωχρόλευκα και αιματωπά)]

Φλέγεται η τρέλα μου σαν δάσος
κι αν βρέχει τι; δεν έσβηνε
τα μάτια μου ξοδεύονταν
τις φλόγες έβλεπα τυφλός
φουντώνταν –μ’ άλλα μάτια–
οι άκρες των δαχτύλων μου πυρώναν
με ρούχα σβήνω και σεντόνια
όσα καίγονται, χτυπάω στον αέρα
παράξενο ενώ φλέγομαι δεν καίγομαι
μπροστά μου μόνο στάχτες
κι όμως ακόμη φλέγομαι
μπροστά μου μια καρέκλα
άδεια καρέκλα κάθομαι
και με κοιτώ κοιτώντας την
αυτή και ο κόσμος
κι ανάμεσα εμείς

Από τη συλλογή Το τριβείο του χρόνου (2013) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Η νυχτερινή στοά του Μίλτου Σαχτούρη

Η νυχτερινή στοά του Μίλτου Σαχτούρη

[Ενότητα Πορτρέτα εκτός κάδρου]

«Σας περίμενα
παρακαλώ περάστε
να προσέχετε
καθώς θα κατεβαίνουμε»

Μιλήσαμε με στίχους
με κίτρινα βεγγαλικά
και περιστέρια-σκύλους
με στίχους του που χάθηκαν
του απαντούσαμε
μας έλεγε δικούς μας
κυρίως τους μελλούμενους
(καταλαβαίναμε πως ήταν δικοί μας)
Στο τέλος μόνο φάνηκε
πως ήμασταν με τους νεκρούς
πως ήταν πάλι μόνος
πάνω σ’ αυτό δυνάμωσε η φωνή του:

«Το ήξερα από την αρχή
μα δεν στενοχωριέμαι
έχω εδώ –να– δίπλα συντροφιά
τον φίλο μου τον ποιητή
τον Dylan Thomas
έρχεται κάθε τόσο να με δει
του ψήνω ελληνικό καφέ
μα δεν μιλάμε»

Από τη συλλογή Το τριβείο του χρόνου (2013) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Η επιστροφή

Η επιστροφή

[Ενότητα Πορτρέτα εκτός κάδρου]

Ο Γιαννούλης Χαλεπάς εισάγεται στο φρενοκομείο
της Κέρκυρας το 1888. Παραμένει ως το 1902.

Θεραπευμένος γύρισα στο πατρικό το σπίτι μου
κατόρθωσα σιγά-σιγά πρόβατα λίγα ν’ αποκτήσω
τα βόσκω μοναχός στην εξοχή
τ’ αρμέγω, τα κουρεύω
τα σαλαγάω, τα χαίρομαι
τους έχω δώσει ονόματα: Μαρία, Μαριγώ, Ειρήνη…

Κανέναν δεν συναναστρέφομαι
(στους ζωντανούς εξάλλου δεν με λογαριάζουν)
η «Μήδεια» ανολοκλήρωτη με βασανίζει

Η μάνα μου στο σπίτι κάθε μέρα θυμιατίζει
και καταστρέφει κάπου-κάπου τα έργα μου
«Αυτά φταίνε γι’ όλα», λέει
και βγαίνω έξω βουρκωμένος στην αυλή
προσπαθώ να μη με δει
που κλαίω και μαλώνω με τις πέτρες
Στο τέλος κατεβαίνω στο εργαστήρι

Πουλάει κάνα πρόβατο
και μου το κρύβει
μου λέει «χάθηκε»
και τότε παίρνω να γυρίζω
τρέχω από δω, τρέχω από κει
φωνάζω «Μαριγώ!…», φωνάζω «Ειρήνη!…»

μες στις βαθιές χαράδρες του μυαλού μου
χορτάριασαν τα αγάλματα

μα πάλι ξάφνου λάμπουν

Από τη συλλογή Το τριβείο του χρόνου (2013) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης: [Δεν το περίμενα…]

[Ενότητα Μίκρο-Μάκρο]

Δεν το περίμενα
τα δέντρα γίναν πέτρινα
και πέτρινοι οι καρποί βαραίνουνε και πέφτουνε
και ξύλινη η γη δεν θα το αντέξει

Πλησιάζουνε τα κύματα μας τρών’ σιγά-σιγά
όλα ’ναι ακίνητα και ένα φεγγάρι
εκεί ψηλά αυτόφωτο
να λιώνει

Από τη συλλογή Το τριβείο του χρόνου (2013) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης: [Γυρίζουν οι νεκροί σαν δορυφόροι…]

[Ενότητα Μίκρο-Μάκρο]

Γυρίζουν οι νεκροί σαν δορυφόροι
αδέσποτοι φυγόκεντροι στους ζωντανούς για λίγο
σπιράλ μετά στο βάθος όλοι σβήνουμε
μιας νύχτα έναστρης και μπλε καμπυλωμένης
σκορπίζουμε στη νύχτα του Chagall
σκεπτόμενοι το άσπρο φόρεμα της νύφης της ιπτάμενης
που ξέμεινε στη γη

Από τη συλλογή Το τριβείο του χρόνου (2013) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Balkan Express

Balkan Express

Με μαχαίρωσε πολλές φορές
με έθαψε ζωντανή
είναι θαύμα που σας μιλώ
διότι είμαι νεκρή.
Η μόνη μου έγνοια τα τρένα
αν θα περάσουν στην ώρα τους
να μη με δουν
καθώς τα χαλίκια τακτοποιώ
και κρύβομαι από κάτω.

Ίσως ένα χαλίκι να αρκεί
για να με δει
να πιάνω χέρια άλλων νεκρών
να τους πατάω προς τα κάτω.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Χειμερινό

Χειμερινό

Τόπος λευκός, τρισδιάστατος
συνέχεια να βάζεις χρώματα
και με τα δυο σου χέρια
και αυτά να πέφτουν, να γλιστρούν
να εξαφανίζονται.

Το μόνο που ακούγεται η φθορά
που συνεχώς ανανεώνεται.

Σπάτουλες τα άκρα σου
εν τέλει συντηρούν το λευκό.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Σώματα

Σώματα

Τα σώματα πέφτουν
σαν σπόροι στο χώμα
καινούρια σώματα ορθώνονται
στη θέση των άλλων
τελειώνουν και πέφτουν
σαν σπόροι στο χώμα
στις στάχτες απλώνονται

φωνάζοντας έλεος

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Σταθερά Ετσενσμπέργκερ

Σταθερά Ετσενσμπέργκερ

Σταθερά Ετσενσμπέργκερ
συν πλην 1354
ι ίκουαλς εμ σι σκουέαρ
ενέργεια προς μάζα
η ταχύτητα του φωτός
–στο τετράγωνο πάντα–
το μωρό κλαίει
ο νεροχύτης γεμίζει
η ζωή μου η μισή
αποσπασματική
οι στίχοι μου με στήνουν
μπροστά στο απόσπασμα.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Ράφια

Ράφια

Σε ποια σειρά τις λέξεις να βάλω;
Σαν ράφια λευκά αιωρούνται στον χρόνο
ούτε στηρίζονται ούτε στηρίζουν
σκόνη μαζεύουν, σκόνη επιστρέφουν.

Μικρή η πνοή σου
και ο θάνατός σου μικρός.

Μα σαν πανί διαγράφουν τον χώρο.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Ο χρόνος και ο θάνατος

Ulrich Schnauss, A ritual in time and death (album: A Long Way to Fall (2013))

Ο χρόνος και ο θάνατος

Μικρά παιδιά ο χρόνος και ο θάνατος
γδύνουν πράγματα, ξηλώνουν νήματα απόμερα
τα πλένουν στη θάλασσα
παίζουν κι αφήνουν πίσω τους
ερείπια και οστά
εκλιπόντα νοήματα
τα σκεπάζουν πρόχειρα με χώμα
και ετοιμάζονται για τον επόμενο τρόπο.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης