Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Νήσος Πρώτη

Νήσος Πρώτη

Προϊστορική σαύρα
ήσουνα κάποτε
και προτίμησες
να γίνεις νησί
νικώντας χρόνο
και θάνατο.

Από τη συλλογή Εκεί που χτυπάει η φλέβα (2005) του Παναγιώτη Αργυρόπουλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Παναγιώτης Αργυρόπουλος

Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Πάθη και αλλοιώσεις

Πάθη και αλλοιώσεις

«Τι ξέρεις από πάθη και αλλοιώσεις συναισθημάτων;»
ρωτάει η πολυμαθής θεωρία.
«Γνωρίζω πολλά», απαντά η μαθητευόμενη εμπειρία.
«Είδα συντροφικότητες
που αγνάντευαν το όνειρο από ψηλά
να παθαίνουνε έκθλιψη
και να βλέπει η μία την άλλη αφ’ υψηλού.
Είδα εκτενή σ’ αγαπάω
που βιάστηκαν να συναιρεθούν
και να γίνουν φειδωλά σ’ αγαπώ.
Τσιγκουνιές που κάνουν τα αισθήματα
όταν τα παίρνει ο κατήφορος.
Είδα αλλοιώσεις συνήθειας
να διαβρώνουν το ερωτικό βλέμμα
κάνοντάς το ανέραστο βόλεμα.
Είδα τρανές υποσχέσεις
υποσχέσεις να μένουν
χωρίς να μπορούν να πετάξουν την πρόθεση
και να γίνουνε σχέσεις ουσίας.
Κι έμαθα απ’ όλα αυτά, θεωρία,
πως τον τίτλο που σήμερα έχεις
τον χρωστάς σε πολλών εμπειριών τις πτωχεύσεις».

Από τη συλλογή Εκκωφαντική σιωπή (2004) του Παναγιώτη Αργυρόπουλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Παναγιώτης Αργυρόπουλος

Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Ενός λεπτού σιγή

Ενός λεπτού σιγή

Όταν κοιτάζω τα βράχια
που βιάζονται από έκφυλα κύματα
και γερνούν υπομονετικά καρτερώντας
εκείνον τον πρώτο γόη κυματισμό
που τους ψιθύρισε όρκους στα χείλη
κι ύστερα γλίστρησε
σ’ άλλες ακρογιαλιές αφελείς
για να τάξει παρόμοιες αγάπες
τηρώ ενός λεπτού σιγή
για έναν ακόμη έρωτα
που δεν ευδοκίμησε.

Από τη συλλογή Εκκωφαντική σιωπή (2004) του Παναγιώτη Αργυρόπουλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Παναγιώτης Αργυρόπουλος

Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Χωρίς προοπτική

Χωρίς προοπτική

Σα μοντέρνα ζωγραφική
εμφανίστηκες στη ζωή μου.
Με σουρεαλιστικές κινήσεις σχεδίασες
ακατάληπτης μαγείας τοπία.
Κουκλόσπιτα ονείρου
κρεμασμένα στ’ ουρανού την ασάφεια.
Μπαλκόνια φιλιών
χωρίς κιγκλιδώματα δισταγμού.
Τροπικά δάση υποσχέσεων
με απλωμένες τις ρίζες τους
σε θάλασσες ευπιστίας.
Υδρορροές θαυμασμού
να εκβάλλουν
σε λίμνες συγκίνησης.
Βάρκες φορτωμένες με χάδια
σαν καλή ψαριά της ψυχής.
Πύργους μιας κοιμωμένης απόφασης
που προσμένει του δυναμισμού το φιλί.
Όσο για τις πόρτες της διαίσθησης
αυτές τις ζωγράφισες
ερμητικά αμπαρωμένες.
Γι’ αυτό δεν πρόσεξα ίσως
πως το σχέδιο τούτου του έρωτα
δεν είχε διόλου προοπτική.

Από τη συλλογή Εκκωφαντική σιωπή (2004) του Παναγιώτη Αργυρόπουλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Παναγιώτης Αργυρόπουλος

Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Λαθρεπιβάτης στο όνειρο

Λαθρεπιβάτης στο όνειρο

Η ελπίδα με βρήκε αχθοφόρο
σε λιμάνι υποσχέσεων.
Πρότεινε αποκέντρωση
στις πολυπληθείς ταραχές μου.
Κι αφού δε μου συγχώρεσε
ούτε το τραγικό της άγνοιας
ούτε τη γνώση του τραγικού
με βάζει λαθρεπιβάτη στο όνειρο
και μου επιτρέπει να φύγω.
Μ’ ανακάλυψε στην πορεία
λοστρόμος καημός
που έπλενε σκάλες
ξεπληρώνοντας χρέη
στον εφοπλιστή μισεμό σου
και με πετάει στη θάλασσα.
Με πιάνει στα δίχτυα του
συγκρατημός ψαράς και με σώζει.
«Έτσι είναι το όνειρο», μου ’πε.
«Οργώνεις μια θάλασσα
και πνίγεσαι σε μια κουταλιά δάκρυα».

Από τη συλλογή Εκκωφαντική σιωπή (2004) του Παναγιώτη Αργυρόπουλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Παναγιώτης Αργυρόπουλος

Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Τα κεράσματα της νύχτας

Τα κεράσματα της νύχτας

Η μέρα κατέβασε τα παντζούρια της.
Αρκετοί ηδονοβλεψίες θόρυβοι την ενόχλησαν και σήμερα.
Η νύχτα αγουροξυπνημένη και κακόκεφη
σκόνταψε πάνω στην υπομονή των άψυχων, στην αδιαφορία των έμψυχων
και στην αναμονή τη δική μου.
Με κέρασε μιαν αστροφεγγιά να με χαλαρώσει.
Την ήπια μονορούφι, παρήγγειλα κι άλλη.
–Δεν έχω να σε πληρώσω, της είπα
τα ’δωσα όλα στην εγκαρτέρηση.
–Κερασμένη απ’ τον απέναντι ουρανό, μου αποκρίθηκε.
Μου ’φερε σ’ ένα μπολάκι λίγη αρμυρή αύρα από θαλασσινούς περιπάτους.
–Να βάλεις κάτι στο στόμα σου για να μη σε πειράξει.
–Να με πειράξει; Εδώ κατέβασα τόσες αναπάντητες ελπίδες και δε ζαλίστηκα.

Από τη συλλογή ΑΡ.ΠΑ σε περισυλλογή (2001) του Παναγιώτη Αργυρόπουλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Παναγιώτης Αργυρόπουλος

Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Εύθραυστο δώρο

Εύθραυστο δώρο

Μου έταξες δώρο ανεκτίμητο και θεϊκό.
Το άρπαξα σαν άκουσα ευτυχία πως το λένε.
Το έσφιξα στην αγκαλιά μου κι αυτό έσπασε.
Δεν είχα δει την ετικέτα «προσοχή εύθραυστον».

Από τη συλλογή ΑΡ.ΠΑ σε περισυλλογή (2001) του Παναγιώτη Αργυρόπουλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Παναγιώτης Αργυρόπουλος

Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Όνειρο χωρίς επίθετο

Όνειρο χωρίς επίθετο

Μου συστήθηκες όνειρο
κι εγώ είχα απορήσει.
Τι σκέτο; Χωρίς κάποιο επίθετο;
Ξέρεις πόσα όνειρα
φλερτάραν ξυπνήματά μου
αφήνοντας πάνω στα χείλη μου
ανώνυμες καληνύχτες;
Πώς να σε βρω στη χάση σου;
Να ήσουν φεγγάρι
θα καρτερούσα τη φέξη σου.
Δε γίνεται, θα σου δώσω επίθετο.
Μήπως να σε πω δικό μου;
Όμως δικό μου είναι και το δάκρυ.
Φοβάμαι μη σας μπερδέψω
με τέτοια συνωνυμία.
Άσε που από αυτή τη συγγένεια
μπορεί να προκύψει
τέκνο εφιάλτης.
Να σε πω αιώνιο;
Θα θυμώσει το χάος
που του κλέβεις τον τίτλο.
Καλύτερα να σε πω αληθινό
γιατί ακόμα κι αν δεν είσαι
τ’ οξύμωρο
στα όνειρα ταιριάζει.

Από τη συλλογή ΑΡ.ΠΑ σε περισυλλογή (2001) του Παναγιώτη Αργυρόπουλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Παναγιώτης Αργυρόπουλος

Παναγιώτης Αργυρόπουλος: Ένας τέλειος κόσμος…

Ένας τέλειος κόσμος…

Κανείς δε μας κάνει έξωση
από τούτη την κόλαση.
Ο δημιουργός παραιτήθηκε.
Τα ένοχα μήλα τέλειωσαν.
Εξάγονται οι πειρασμοί τελευταία.
Αφήνουν έτσι περισσότερο κέρδος.
Ο πονηρός όφις άλλαξε επάγγελμα.
Έγινε ασφαλιστής συνειδήσεων.
Αποζημιώνει αφείδωλα
προκατασκευασμένα ατυχήματα
ετοιμόρροπων σχέσεων.
Η γύμνια θεωρείται προνόμιο.
Γυμνό κυκλοφοράει το ψέμα
χωρίς διόλου να ντρέπεται.
Μόνο η αλήθεια φοράει
φύλλο συστολής
για να μην περιγελούν το ανεπίκαιρό της.
Η αδελφοκτόνος ιδιοτέλεια
μοιράζει πλήθος αυτόγραφα
στους επίδοξους θαυμαστές της.
Τριγύρω τα πουλιά τραγουδάνε το θάνατο
πιασμένα σε σχήμα πετρελαιοκηλίδας.
Κι ο άψογος άνθρωπος
πλάθεται πια από μεταλλαγμένο πηλό
γαρνιρισμένο με καθαρή διοξίνη
κι εντός του εμφυσάται πνοή
διοξειδίου του άνθρακα.
Ένας τέλειος κόσμος
στην απόλυτή του ευτέλεια.

Από τη συλλογή ΑΡ.ΠΑ σε περισυλλογή (2001) του Παναγιώτη Αργυρόπουλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Παναγιώτης Αργυρόπουλος

Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Αναμνήσεις παλαίωσης

Αναμνήσεις παλαίωσης

Το τασάκι ήταν γεμάτο σβησμένες σκέψεις
καπνισμένες μέχρι γόπας.
Ο καπνός καύσης τους πηγαινοερχόταν
νευρικός στο δωμάτιο.
Κάθε τόσο με κοιτούσε κατάματα.
Καιροφυλακτούσε για κανένα απολωλός δάκρυ μου
να το μετατρέψει σε όξινο.
Δε θα κλάψω απόψε, συλλογίστηκα.
Αρκετή ρύπανση υπάρχει γύρω μου.
Άνοιξα το παράθυρο να μπει λίγος φρέσκος συλλογισμός.
Η νύχτα έξω κεφάτη λικνιζόταν στις μελωδίες των τζιτζικιών.
Ο ουρανός, γενναιόδωρος καβαλιέρος
την έραινε με ευώδη άστρα.
Την είδα να μου κάνει νόημα μ’ έναν μπράβο τριζόνι
να τη συνοδεύσω στον επόμενό της χορό
αλλά της απάντησα ότι ήμουν βιαστικός
κι ας έβλεπα κάθε βράδυ το πρόγραμμά της μέχρι τέλους.
Θα της έκανα μήνυση για ψυχική παρενόχληση
αλλά δε βρέθηκε ούτε ένας μάρτυς κατηγορίας.
Της έκλεισα απότομα το παράθυρο.
Έριξα μια ματιά στο ζευγάρι των καλεσμένων μου.
Η μοναξιά έριχνε λίγο κρασί στα μάτια της
αποφασισμένη κι απόψε να το ξενυχτήσουμε.
Ο πόνος χάζευε στις ειδήσεις των δώδεκα.
Ξεχνιόταν λίγο με τις δυστυχίες των άλλων.
Άνοιξα καινούριο μπουκάλι, κρασί παλαίωσης.
Θύμωσα όμως μαζί του γιατί μου υπενθύμισε
ότι αυτό που παλιώνει γίνεται δυνατότερο.
Κι εγώ είχα τόσα παλιά στο μυαλό μου.

Από τη συλλογή ΑΡ.ΠΑ σε περισυλλογή (2001) του Παναγιώτη Αργυρόπουλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Παναγιώτης Αργυρόπουλος

Παναγιώτης Αργυρόπουλος: Όταν οι σελίδες θυμώνουν…

Όταν οι σελίδες θυμώνουν…

Οι σελίδες του τετραδίου ήταν πανικόβλητες
και θυμωμένες συνάμα.
Αιμορραγούσαν ακατάσχετα
από μελάνι νωπής προσδοκίας
κυλιόντουσαν μες στο βούρκο
μουτζουρωμένων εντάσεων
σκίζονταν απ’ τους θυελλώδεις ανέμους της ψυχής
τσαλακώνονταν από ανταριασμένους σπασμούς αισθημάτων
πληγώνονταν απ’ τις επιθέσεις της αιχμηρής πένας
που κάρφωνε κάθε τόσο στο λευκό τους κορμάκι τελείες
προσπαθώντας μάταια να τελειώσει
όνειρα που ’χαν μείνει μισά.
Οργισμένες οι σελίδες απαιτούσανε σεβασμό.
Πρόβαλαν επιχείρημα την υψηλή τους καταγωγή.
Μιλούσαν για τους σπουδαίους προγόνους τους
τα υπερήφανα δέντρα.
Όταν όμως τους έδειξα εικόνες
της εν τη αγκάλη σου ευδαιμονίας μου
σκηνές της πτώσης μου απ’ την καρδιά σου
με δήμιο την αναίτια φυγή σου
τότε μόνο σώπασαν λέγοντας:
– Υπάρχουν και χειρότερα.

Από τη συλλογή ΑΡ.ΠΑ σε περισυλλογή (2001) του Παναγιώτη Αργυρόπουλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Παναγιώτης Αργυρόπουλος

Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Επίδεκτος μαθήσεως

Επίδεκτος μαθήσεως

Εντάξει, μη βαράτε, αντιξοότητες
θα μάθω, μαθαίνω, έμαθα
να συντονίζομαι με τους ήχους σας.
Θα μάθω, μαθαίνω, έμαθα.
Όντως, δεν ήταν δύσκολο
ν’ αποστηθίσω της ψυχραιμίας το εμβατήριο.
Ακούγεται άλλωστε τόσο συχνά το σουξέ της αποτυχίας.
Όσο για κείνη την όμορφη πιθανότητα
που καθόταν στα πόδια μου τις προάλλες
κι ήμουν έτοιμος να βγάλω μαχαίρι
όταν τη φλέρταρε με αναίδεια ένας αυθάδης ρεαλισμός
έβαλα την ουρά μου στα σκέλια καθώς την είδα να φεύγει
αγκαλιά με μια λάγνα παράταση
που την έλεγαν στο επώνυμο χρόνου αορίστου.
Ύστερα από τόση εξόντωση
έχω δικαίωμα να ξαπλώσω στης ενδοσκόπησης την αιώρα
να σιγοψήσω καμιά προσευχή
σε φλόγα τρεμοπαίζοντος καντηλιού
να πάρει κι ο θεός ό,τι δικαίως του ανήκει
κι ύστερα πάλι δουλειά
την τσάπα ακονισμένη στο χέρι
και σκάψιμο ως της απόπειρας το υπέδαφος
μέχρι ν’ ανακαλύψω
τις ερωτογόνες ζώνες της ευτυχίας
και γίνω επάξια εραστής της.

Από τη συλλογή Εκκωφαντική σιωπή (2004) του Παναγιώτη Αργυρόπουλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Παναγιώτης Αργυρόπουλος

Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Ατενίζοντας το απρόσιτο

Ατενίζοντας το απρόσιτο

Τόσα χρόνια
καθόμαστε απέναντι, ουρανέ
και δε συστηθήκαμε.
Ονομάζομαι άπειρος.
«Δες σύμπτωση», μου απάντησε
«κι εγώ άπειρος είμαι.
Προγιαγιά μου η αιωνιότητα
και παππούς μου το χάος».
Μάλλον πρόκειται για συνωνυμία, του είπα.
Εγώ κατάγομαι απ’ την έλλειψη πείρας.
Μητέρα μου ήταν η άγνοια.
Ορφανός.
Με μεγάλωσε η αναζήτηση.
Μιας και φαίνεσαι όμως άκληρος, ουρανέ
και τυχαίνει να ’χουμε ομόηχο όνομα
δε με υιοθετείς στο απέραντο
για ν’ αλλάξω και σημασία;

Μη λικνίζεσαι επιδεικτικά, ουρανέ.
Σκανδαλίζεται η θνητότητά μου.
Κι όταν καλπάζεις
στους δρόμους του ανέφικτου
να φοράς τις οπλές σου συμπόνια
για ν’ απορροφώνται
οι κραδασμοί της υπεροψίας σου.
Με τρομάζουν οι ήχοι του απρόσιτου.

Βρέχει.
Παραπονιέται πάλι ο ουρανός.
Σκληρή η μοναξιά του αχανούς.
Είσαι τουλάχιστον αιώνιος, ουρανέ.
Σκέψου λιγάκι και εμάς.
Και μόνοι και εφήμεροι.

Από τη συλλογή Εκκωφαντική σιωπή (2004) του Παναγιώτη Αργυρόπουλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Παναγιώτης Αργυρόπουλος

Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Ο πολυτονισμός του πόνου

Μαρία Θωίδου, Του πόνου
(τραγούδι: Σωκράτης Μάλαμας & Μαρία Θωίδου / δίσκος: Της νύχτας τα μακριά μαλλιά (2004))

Ο πολυτονισμός του πόνου

Τι σημασία έχει
αν παίρνω λύπες
ή περνώ λύπες.
Ο πόνος δε ρωτάει
πού τονίζεσαι.
Σα βροχόπτωση πέφτει
και χτυπάει όποια συλλαβή σου
τύχει να βρει ακάλυπτη.
Κάποτε μάλιστα
σε τονίζει παντού
κι ας φωνάζεις
πως είσαι καρδιά
μονοτονικής αντοχής.

Από τη συλλογή Εκκωφαντική σιωπή (2004) του Παναγιώτη Αργυρόπουλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Παναγιώτης Αργυρόπουλος