Ολυμπία Σταύρου: [Στο πάτωμα καθόμασταν…]

Στο πάτωμα καθόμασταν
περνούσαμε στην κλωστή τα θαύματα
κι είχε μια άπνοια ξυράφι
τέτοια που εμπόδιζε τις λέξεις
να σταθούνε όρθιες
κι είχα σχεδιάσει τόσα να σου πω
από αυτά που λέγονται
μετά τις γαμημένες τις τελείες.

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Advertisement

Ολυμπία Σταύρου, Σταθμοί

Σταθμοί

Μήτρα οι σταθμοί,
διαστέλλονται την ώρα που εξωθούν μεταλλικούς συρμούς.

Των ωδινών ο ήχος,
μουρμουρητό ακατάπαυστο·

εισόδους και εξόδους ευλόγησον
σιδηροτροχιάς προστάτεψον
εκτροχιασμούς κατάργησον
διαφύλαξαν ημάς εις τους αιώνας των αιώνων

και προπαντός
εκείνο το μικρό βαγόνι
που γράφει επάνω του
με κόκκινη μπογιά
Μαρία γύρνα πίσω!

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου: [Σπουργίτι σε περβάζι η καρδιά μου…]

Σπουργίτι σε περβάζι η καρδιά μου.
Συνεχώς αναπηδά.
Η νύχτα, οι σκιές, ο θόρυβος·
όλα την τρομάζουν.
Μέχρι κι ο κυματισμός των άσπρων ρούχων
στο απέναντι μπαλκόνι.

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου, Ομολογία

Ομολογία

Απέφευγα
το σκούρο το καφέ των βουνών
και των σκιών το γκρίζο.
Σπατάλησα χιλιάδες βελονιές,
πολύχρωμες
και να που απόμεινα
μαύρη κλωστή
να ράβομαι
στης φούστας τον ποδόγυρο…

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου, Οι ανεπιθύμητοι

Οι ανεπιθύμητοι

Ήρθε ο καιρός,
στο τρυπητό στραγγίζουμε το μίσος
και λαπαδιάζει η γη,
αρνούνται να βαδίσουν τα παπούτσια.
Γι’ αυτό στη χώρα των Βρασνών
μην κατεβείς,
δεν είναι μέρος για να ζήσεις·
ας έχει θάλασσα,
ήλιο ας έχει φθινοπωρινό,
ώριμα ρόδια πάνω στα κλαδιά να πιπιλάνε οι γιοι σου,
οι ανεπιθύμητοι.

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου, Νεκρός μετανάστης στον Έβρο

Νεκρός μετανάστης στον Έβρο

Δάνεισέ μου ένα αγριοτριαντάφυλλο
να μην κρυώνει η χούφτα μου
γιατί αυτός ο χειμώνας
κρατάει δώδεκα μήνες
και τα ποτάμια φούσκωσαν.

Δάνεισέ μου ένα κομματάκι όχθης
για να στεγνώνει η μετανάστευση
η δική μου
και των άλλων δέκα
που πνιγήκαμε φέτος
προσπαθώντας κρυφά να περάσουμε
τα νερά του ποταμού.

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου, Μικρές γωνίες

Μικρές γωνίες

Τραβάω τις άκρες της μέρας
να ενώσω το διαλυμένο μεσημέρι
εκείνο που ήρθες
περπατώντας πάνω στο χαμόγελό μου
έδωσες μια
με το μικρό σου δακτυλάκι
γκρέμισες όλα τα κρύσταλλα της ψυχής μου
κι άφησες μέσα μου
χιλιάδες μικρές γωνίες να με τρυπάνε

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου, Μια Κυριακή

Μια Κυριακή

Βραχνή βροχή στα δυτικά.
Ρίχνει καπλάνια
ρίχνει τσακάλια
ρίχνει τις βούτες και τα μισίρια
στάρι χοντρό επάνω στην ταράτσα
λοξές ματιές σε μένα
ο Σάκης ο περιστεράς.

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου, Μητέρα

Μητέρα

Με τα λευκά μπλουζάκια τους
που άλλο δεν φοράνε
σκουπίζω τον πάγκο της κουζίνας.
Κόβω τα μάλλινα λουρίδες
γυαλίζω τα παπούτσια,
με τα μικρά φορέματα
ντύνω παλιά τετράδια.
Όχι νοικοκυρά πως είμαι
ή τόσο πια τσιγκούνα,
μα με τρομάζει το άχρηστο.

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου: [Μεγάλωσαν οι φίλοι μου…]

Μεγάλωσαν οι φίλοι μου.
Δε βλέπουνε κοντά·
βολεύονται με τις αποστάσεις.

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου: [Λευκή κουρτίνα…]

Λευκή κουρτίνα.
Ένα έφηβο αεράκι ξεχάστηκε
στα δήθεν καθωσπρέπει λούκια της.
Η πλαστική κούκλα στο κρεβάτι
–με ανοιχτά χέρια πόδια–
και με ύφος τόσο ανθρώπινο
θαρρείς και προσπαθεί να πιάσει
ό,τι συνέχεια φεύγει.

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου, Ισόβια κάθειρξη

Ισόβια κάθειρξη

Άνεμος να ήμουνα
να τρύπωνα ανάμεσα απ’ τα κάγκελα
τις κλειδαριές τις σήτες
άνεμος να ήμουνα
όχι κλαδάκι μέντας
που έβγαλε ρίζες μες στο νεροπότηρο.

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου, Θλιμμένα κορίτσια

Θλιμμένα κορίτσια

Θλιμμένα κορίτσια
στις εννέα το βράδυ
δεν έχουν πού να πάνε
κρύβουν υποχωρήσεις
κάτω από το λαστιχάκι των μαλλιών τους
στους ώμους κουβαλάνε
μαύρα σακίδια με απογοητεύσεις
και τα χέρια τους
σε άδειες τσέπες φυλακίζουν.

Θλιμμένα κορίτσια
στις εννέα το βράδυ
η μέρα τους τελειώνει
χωρίς
ν’ αρχίζει η νύχτα τους.

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου, Η φύση μέσα στην πόλη

Η φύση μέσα στην πόλη

Άγουρο πρωί.
Ηλεκτροφόρες γραμμές
στάζουν σπουργίτια.

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου, Η προσευχή

Η προσευχή

Γύριζε ο πατέρας μου,
ο εξ ανάγκης χτίστης,
αργά το μεσημέρι,
λερός,
πασπαλισμένος ασβέστη
και τσιμεντόσκονη·
του στρώναμε τραπέζι,
πότε τσίπουρο με ρέγγα και ελιές,
πότε πατάτες με κεφτέδες και κρασί.

Τρωγόπινε ο πατέρας μου,
ο αλλοτινός αντάρτης,
μα πριν αρχίσει,
σφύριζε πάντα τη Διεθνή.

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου, Επαγγελματίας υγείας

Επαγγελματίας υγείας

Χώνω τα χέρια μου
στις άσπρες τσέπες,
τον ξένο πόνο τσαλακώνω
και τα μαλλιά μου κόβω σύρριζα,
μην κρεμαστεί ο θάνατος
ως τους δικούς μου ώμους.
Αλλά ο κόμπος στον λαιμό μου
γίνεται αγκίστρι·
όσο πιο έξω το τραβώ
τόσο αυτό πληγώνει.

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου: [Έλα οργανοπαίχτη…]

Έλα οργανοπαίχτη
παίξε μου αργόσυρτους σκοπούς
ν’ ανέβω στο τραπέζι
με χίλια δυο λυγίσματα
το βάρος απ’ τους ώμους μου
βοήθα να γλιστρήσει.

Αν πάλι θέλεις
γρήγορους σκοπούς
να μ’ αφηνιάσουν
μη λυπηθείς και βάρα τους

κάτι χαρές θυμάμαι.

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου: [Είχαμε στην αυλή μας αγριολούλουδα…]

I

Είχαμε στην αυλή μας αγριολούλουδα
με επιμέλεια τα φύτευε η μάνα μου·
βολβούς περιποιόταν ή σποράκια
και ούτε παγωνιές φοβόταν
ούτε ξηρασίες.
Ήξερε πως θα έβρισκαν
τον τρόπο για ν’ ανθίσουν.

II

Εκείνη,
το καλοκαίρι δούλευε καπνεργάτρια
και τον χειμώνα επιδιόρθωνε νάιλον κάλτσες·
είχε βρει τον τρόπο
ν’ ανθίζει το μεροκάματο στο σπίτι.

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου: [Δεν θα σου πω μην κλαις…]

Δεν θα σου πω μην κλαις
Άσε τα δάκρυα να γίνουνε
εύσαρκες πλημμυρίδες
να ξεπατώσουν τις ακτές
να ξεχυθούν σε λεωφόρους, σε παρόδους
κι από στρατί στρατί
να φτάσουνε
μπροστά στον γυάλινο καθρέφτη
να δεις με τα δικά σου μάτια,
αξίζει τόση σπατάλη θάλασσας
για μια χαμένη αγάπη;

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου, Γυναικείες φυλακές Αβέρωφ | Νύχτα χωρίς εκτέλεση: Ώρες

Γυναικείες φυλακές Αβέρωφ

Νύχτα χωρίς εκτέλεση

Ώρες

Μόνο ο ύπνος ο ξηρός ακούγεται,
ο δίχως όνειρα
κι οι ώρες που σταλάζουνε
στην τσίγκινη λεκάνη.

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου