Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Ζωοδόχος πηγή

Ζωοδόχος πηγή

Στον Γ. Γραμματικάκη

Του ήλιου το θρέμμα και της γης το γέννημα
Τ’ ουρανού το στερέωμα, της αβύσσου βάραθρο
Αθέατα ύψη και μεγέθη άμετρα
Ερημιάς τ’ απόρθητα, μοναξιάς το ημέρεμα
Της ψυχής τ’ ανεξιχνίαστα, των βουνών τ’ απάτητα
Της χούφτας το γέμισμα, του βλέμματος κάθισμα
Του μωρού το κλάμα και της μάνας τ’ αγκάλιασμα
Της πατούσας το στέριωμα, τ’ ακροδάχτυλου άγγιγμα
Των ονείρων φαρέτρα και των φόβων το πάτημα
Της ελπίδας αγκάλιασμα και της ρίζας το μπόλιασμα.

Ζωοδόχος πηγή και αχτίδα περίλαμπρη
Το μυστήριό σου με σκέπασε
Νεφέλωμα άπλωσες και μ’ αυτό με κρατάς
Σ’ ακριβό περιτύλιγμα

Της συγκίνησης στέρνα, αρχαγγέλων το πρόσταγμα
Της σιωπής ο λόγος και του λόγου το άλογο
Πορφυρό της καρδιάς μου και γαλάζιο φτερούγισμα
Χρυσοκίτρινη έκρηξη και του μπλε το γαλήνεμα
Της βαρκούλας πανάκι, τ’ ανέμου το δρόσισμα
Της λαμπρής χελιδόνι και της άνοιξης δόνημα
Της αγάπης μυστήρια, γιασεμιού το ευώδιασμα
Της χαράς το κλάμα και της λύπης μειδίαμα
Της ζωής τ’ ανεξάντλητο, του θανάτου το σφράγισμα

Ζωοδόχος πηγή και γεννήτρα υψίβαθος
Το μυστήριό σου με σκέπασε
Νεφέλωμα άπλωσες και μ’ αυτό με κρατάς
Σ’ ακριβό περιτύλιγμα
Και μου κρύβεις τα ενδότερα, τα αεί υπάρχοντα
Τ’ απλά και όμως δυσνόητα, τ’ άλυτα αινίγματα
Της ζωής τ’ αγκίστρι μαζί με την άγκυρα
Της ύλης τ’ άυλο και του κύκλου τ’ αέναο γύρισμα.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Διάττοντες

Διάττοντες

Διάττοντες υπήρξαμε
Διάττοντες
Μια λάμψη αστραπής το πέρασμά μας
Ο βίος ανοιξιάτικη βροχή
Τι κι αν ηχούσαμε με βόμβους
Μόνο η ηχώ επέστρεφε σε μας
Τι κι αν φτιασίδια περισσά φορέσαμε
Και χρώματα φανταχτερά
Βλέμμα δεν κάθισε στα μάτια μας
Το χώρο πλαισιώσαμε για μια στιγμή
Χωρίς η παρουσία μας να γίνει αισθητή
Το χρόνο ούτε που αγγίξαμε
Διάττοντες… διάττοντες.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Διαβαίνοντας

Διαβαίνοντας

Διαβαίνοντας τον ποταμό
Ψάξε τη φλόγα μέσα σου
Πυρπολημένος
Βούτα βαθιά να δροσιστείς
Για τα στερνά μια σπίθα φύλαξε στο στον κόρφο
Και μι’ ανάσα γιασεμί
Κράτα γερά σαν θα κοιτάξεις πίσω σου
Ανασκουμπώσου και προχώρα
Η κοίτη χωνευτήρι ασίγαστο
Τις χρυσαλλίδες καταπίνει
Κοίτα πως καθηλώθηκα εγώ στην όχθη
Να φυλακίζω τ’ όνειρο στις σάρκες μου
Κοίτα πως ρέει το νερό ανάμεσα στα δάχτυλα
Να δροσιστώ δεν πρόλαβα
Η χούφτα στέγνωσε στο λιόγερμα.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Δεν τη θυμάμαι

Δεν τη θυμάμαι

Δεν τη θυμάμαι αυτή τη λέξη
Την έννοιά της δεν την ορίζω
Μόνο τα μάτια των παιδιών
Και των αδέσποτων σκυλιών
Κάτι απ’ αυτή μου ψιθυρίζουν
Μόνο αυτά κάποιες χορδές μου αγγίζουν

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Γαλήνη

Γαλήνη

Ας μπορούσα γαλήνη να βρω
Πέρα απ’ τα πρέπει
Πέρα απ’ τα θέλω
Απλώς να υπάρχω
Σε αρμονία με τον κόσμο
Της ενδοχώρας και το γύρω
Του εδώ και του υπερπέραν
Τον νυν και τον αεί.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Αυτός ο κόσμος

Αυτός ο κόσμος

Αυτός ο κόσμος που διαβαίνει αλαφιασμένος
Σε ποιο κυνήγι να ’χει εμπλακεί
Τι να φοβάται
Τι να ψάχνει
Άνθρωποι που πάνε βιαστικοί
Χωρίς χαμόγελο
Χωρίς βλέμμα
Κι όλο τρέχουν, όλο τρέχουν
Κι οι δρόμοι κλείνουν
Κάτω από τρύπιες πατούσες
Κι οι δρόμοι χάνονται
Αφήνοντας το βήμα μετέωρο.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Ανάπλαση ειδώλων

Ανάπλαση ειδώλων

Μια αχτίδα ας έβρισκα
Μια αχτίδα μόνο
Κατασκευασμένη έστω
Να σ’ τη φόραγα
Φωτοστέφανο στο κεφάλι
Να μ’ έλουζες πάλι
Και μυριάδες αστέρια
Να λαμπύριζαν στην καρδιά
Να ξαναρούφαγα μούστο ζωής
Μεθυσμένος με ιαχές μαγικές
Ανάπλασης να ’στηνα ωραίο χορό
Το πράσινο λέει των βουνών να διαβώ
Άγονες γραμμές να προσπεράσω
Στις κορφές να πατήσω
Και ν’ αγγίξω τ’ ουρανού το γαλάζιο
Κι απ’ εκεί σαν παιδί
Ν’ αγναντεύσω με δέος
Τον κόσμο αυτό τον θαυμαστό, τον ωραίο.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Αλλοτρίωση

Αλλοτρίωση

Όλα γύρω περιποιημένα
Το περιβάλλον εορταστικό
Το σκηνικό άψογο
Οι στάσεις, οι κινήσεις καθώς πρέπει
Τα πρόσωπα μ’ επιτηδευμένη άνεση κι εγκαρδιότητα
Οι σχέσεις συμβατικές
Η επαφή επιδερμική
Κι αυτό το άρωμα της καλοκαιρινής νύχτας
Παράφορα όμορφο κι αληθινό
Ν’ αποκαλύπτει οδυνηρά τη δική μας αλλοτρίωση.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Χρώματα

Χρώματα

[Ενότητα Διαδρομή]

Εικόνα που επανέρχεται από τα παλιά:
ψηλός κι αρρενωπός.
Μου είχε δείξει ερωτικό ενδιαφέρον,
όμως ύστερα χαθήκαμε.
Είναι άνοιξη
κι είμαι στην εφηβεία μου.
Στέκεται όρθιος στο απέναντι μπαλκόνι.
Αλλάζοντας λίγο τη στάση του,
το είδωλό του καμαρώνει
στο μεγάλο τζάμι της μπαλκονόπορτας,
που λειτουργεί σαν καθρέφτης.
Άραγε πόσοι άλλοι τον βλέπουν
από τα γύρω μπαλκόνια.
Είναι άνοιξη, τα χρώματα γητεύουν με τον παροξυσμό τους.
Η φαντασμαγορία, οι διακυμάνσεις, η πολυπλοκότητα,
τα μυστήρια της εφηβείας μου
μόλις αρχίζουν.

Από τη συλλογή Ντελικάτη γυναίκα (2021) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Τρανές αλήθειες

Τρανές αλήθειες

[Ενότητα Το παράπονο]

Σκλαβώθηκα από την άφθαρτη ανάμνησή σου.
Μοιάζει με ακατανίκητη θρησκεία
που ριζώνει και βαθαίνει,
με αρχέγονο μύθο που φωτίζει τρανές αλήθειες.

Είμαι υπόδουλη στην άφθαρτη ανάμνησή σου –
σε ό,τι συναποτελεί τον μύθο σου,
στην παραδεισένια φαντασμαγορία
που έφερες στη ζωή μου.

Από τη συλλογή Ντελικάτη γυναίκα (2021) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Το σπάνιο

Το σπάνιο

[Ενότητα Διαδρομή]

Το βλέμμα του την έλουσε
με τόσο έντονο πάθος
που έφτανε στα όρια του δέους.
Δέος από τον φόβο, την αγωνία του
μήπως δεν την κατέχει,
δεν του παραδοθεί ολοκληρωτικά.

Είναι σπάνιο το απόλυτο πάθος,
η απόλυτη αγάπη,
ώστε διαστέλλεται
σ’ έναν κόσμο μαγεμένο, μυθικό,
αυτόκλητα μυθικό.

Από τη συλλογή Ντελικάτη γυναίκα (2021) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Τι να αποκομίσω

Τι να αποκομίσω

[Ενότητα Διαδρομή]

Στη Βίκυ Παπαπροδρόμου

Στο μαράζι της ήττας, της ματαίωσης κι αποτυχίας
βασίζονται τα ποιήματά σου.
Όμως τι να αποκομίσω από τον πόνο σου,
η άρτια τεχνική σου δεν αρκεί.
Διολισθαίνεις σε βερμπαλισμούς και ρητορείες.

Το μαράζι της ήττας κι αποτυχίας
είναι μαρτύριο, πτώση από γκρεμό,
σακάτεμα, γδάρσιμο ψυχής.

Το μαρτύριο δεν ρητορεύει.

Από τη συλλογή Ντελικάτη γυναίκα (2021) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Τα ποδήλατα

Τα ποδήλατα

[Ενότητα Διαδρομή]

Οι ερωτευμένοι δεν φιλιούνται
μόνο πίσω από τις βάρκες,
τρέχουν και κρύβονται στα δάση.
Όταν γυρίζουν, μαζεύουν τα ρούχα τους
κι ανεβαίνουν στα ποδήλατα.
Οδηγούν με ορμή κι ευελιξία,
με χαλαρωμένα, φωτεινά πρόσωπα και σώματα.

Οι ερωτευμένοι ξεφεύγουν από κοινές συνομιλίες
και βαρετές συνήθειες.

Από τη συλλογή Ντελικάτη γυναίκα (2021) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Στον ανθό της ηλικίας

Στον ανθό της ηλικίας

[Ενότητα Το παράπονο]

Στον Κώστα Ριζάκη

Στον διάδρομο του νοσοκομείου
από ένα μεγάλο ανοικτό παράθυρο
βλέπω τη μέρα να γλυκοχαράζει.
Μέσα στη δροσιά της φθινοπωρινής νύχτας
το σκοτάδι διαλύεται στο φως.
Οι θόρυβοι που έρχονται από τον δρόμο
υπενθυμίζουν τον ακατάλυτο παλμό της ζωής.
Βογγητά πόνου ακούγονται από τα δωμάτια.
Νιάτα στον ανθό της ηλικίας τους
βασανιστικά παραδίνονται στον θάνατο.

Ληστρικός μακελλάρης ο θάνατος.

Από τη συλλογή Ντελικάτη γυναίκα (2021) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Σπονδή

Σπονδή

[Ενότητα Διαδρομή]

Στεκόταν στο μπαρ
κι όταν την είδε να προβάλλει από την πόρτα
με μια γρήγορη κίνηση έσιαξε
τα μαλλιά και το πουκάμισό του.
Από αυθόρμητο ζήλο το έκανε,
να είναι περιποιημένος,
σε λίγο θα άρχιζε να τη φλερτάρει.
Σαν μια υπέροχη σπονδή στον ερωτισμό, στην αφροδισία,
της φάνηκε η κίνησή του,
κι ήταν για χάρη της.
Κατακλυσμιαίο το κύμα της αφροδισίας
που τους αγκάλιασε.

Από τη συλλογή Ντελικάτη γυναίκα (2021) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Σπίθα

Σπίθα

[Ενότητα Το παράπονο]

Αν και καταπονημένη από την αρρώστια,
όταν τελείωσε με τις ακτινοβολίες
που έπρεπε να υποβληθεί στην κλινική,
πήγαμε στην παραλία για καφέ.
Σαν από άμυνα,
για να διατηρεί τη σπίθα της ζωής μέσα της,
γύρισε τη συζήτηση στο αίνιγμα του έρωτα,
με αναφορές σε δυνατές εμπειρίες της.

Με την αρρώστια ύπουλα να σπάζει,
να κομματιάζει και να λεηλατεί,
σαν από άμυνα, για τη σπίθα της ζωής μέσα της,
αποζήτησε τη θαλπωρή της ηλιόλουστης παραλίας
και την καταλυτική δύναμη του έρωτα.

Από τη συλλογή Ντελικάτη γυναίκα (2021) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Σινιάλο

Σινιάλο

[Ενότητα Διαδρομή]

Θηλιά το σινιάλο του θανάτου,
ασφυκτικό το πείσμα του.
Σαν τον κακούργο έρχεται απρόσκλητα,
χαρακιές κι εγκοπές αφήνει στο σώμα.

Αναλαμβάνει τη μέθοδο
της κατακρεούργησης.

Από τη συλλογή Ντελικάτη γυναίκα (2021) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Σαρώνει

Σαρώνει

[Ενότητα Διαδρομή]

Τις δολιότητες και τις ψευτιές σας
τι να τις κάνω.
Στους κύκλους σας η ακεραιότητα παραγκωνίζεται,
είναι ψιλά γράμματα.
Στους δύσκολους κύκλους σας
η σταθερή αξία που σαρώνει είναι η δύναμη,
ως εξουσία, μεγαλεία κι επιρροή.
Μόνο στη δύναμη υποκλίνεστε,
όλα τα άλλα υποκρισίες.

Από τη συλλογή Ντελικάτη γυναίκα (2021) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Σαν οπτασία

Σαν οπτασία

[Ενότητα Διαδρομή]

Ευθυτενής και με ζωηρό βήμα
περπατούσες στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Είσαι η επιτομή για ό,τι μου αρέσει σ’ έναν άνδρα.
Σαν είδωλο κι οπτασία περπατούσες μέσα στη νύχτα.
Από το βλέμμα μου δεν σ’ άφησα
μέχρι που έστριψες σ’ ένα στενό.
Καλοτύχισα τον εαυτό μου –
με αγαπάς κι η ζωή χαρμόσυνα διαστέλλεται.

Είσαι η επιτομή για ό,τι μου αρέσει σ’ έναν άνδρα.

Από τη συλλογή Ντελικάτη γυναίκα (2021) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα