Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Γέλιο

Γέλιο

Το Γέλιο ένα πρωινό, που καθόταν σκεφτικό
Συνάντησε τη Θλίψη, τον Φόβο, τον Θυμό
Σπάραξε η καρδιά του, ένιωσε πανικό
– Πο πο τι θλιβερό! ξεφώνισε
Κάτι πρέπει να κάνω, να συμπαρασταθώ
Χάρισε στη Θλίψη χρώματα φωτεινά
Αγκάλιασε τον Φόβο με έγνοια, τρυφερά
Και άκουσε τον Θυμό πολύ προσεκτικά
– Αγαπημένη μου Χαρά, ικέτευσε
Αγκάλιασέ τους! Έχε τους από κοντά!
Κι άρχισε τα γέλια και τα χαχανητά
Ξεθάρρεψε η Θλίψη και χαμογέλασε δειλά
Κι ο Φόβος κι ο Θυμός εγελάσαν τρανταχτά
Ξάφνου, όλα φανήκαν μικρά και κωμικά
Το Γέλιο, ευτυχισμένο, χαχάνιζε τρελά
Γελάτε, γελάτε βρε παιδιά!
Το γέλιο κάνει καλό και είναι μεταδοτικό
Γέλαγαν τότε όλοι νέοι, γέροι, παιδιά
Κι απ’ το πολύ το γέλιο τράνταξ’ η γειτονιά
Τα σύννεφα σκορπίσαν, κελάηδησαν πουλιά

Από τη συλλογή Συναισθηματικό αλφαβητάρι (ποίηση για παιδιά, 2009) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.