Σοφία Περδίκη, Από την ανάποδη

Από την ανάποδη

Ντύθηκα τη ζωή μου ανάποδα.
Φόρεσα πρώτα τα μανίκια
από τα πόδια
περνώντας τα αργά
κι οι φραμπαλάδες
που έστρωνε καλά η μάνα
για να δείχνουν πιο γεμάτα
τ’ αδύναμά μου μπράτσα
τώρα των αστραγάλων ερεθίζουν
την κλείδωση
με την ανάμνηση να μου σφίγγει
τη γαλάζια επαφή.

Όλα τα βλέμματα ήρθαν
και ζώθηκαν γύρω από τη φούστα
μπηγμένα καρφιά
στάζουν αίμα στα μηνίγγια
γαργαλούνε τον αυχένα
με αναίδεια
λες και δεν έφτανε
η εκκένωση από ρεύμα
κι από σύνδρομα στα νεύρα
έπρεπε να ντυθεί κάθε ασθένεια χρόνια
με ταφταδένια ρέλια.

Και χώρεσα ολόκληρη μέσα
στο βρεφικό μου γάντι
να μην κρυώνω θέλησα
πριν βγω στην παγωμένη λίμνη.
Τριμμένο το μαλλί
στις άκρες των δαχτύλων
κι ο άνεμος ευλογημένος
με χτύπησε αλύπητα
βγήκαν τα νύχια μου απ’ έξω
μ’ έξυσαν τόσο
που σημαδεμένη πάω.

Ντύθηκα την ανάποδη όψη μου κι εγώ.
Εκεί κρύφτηκα.

Από τη συλλογή Το αιώνιο αίνιγμα (2020) της Σοφίας Περδίκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Περδίκη

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.