Νίκος Δόικος, Του Λόγου πολυμέσα

Του Λόγου πολυμέσα

εις μνήμην Ντύλαν Τόμας

«Oh as I was young and easy in the mercy of his means
Time held me green and dying
Though I sang in my chains like the sea»
(καταληκτικό τρίστιχο του «Fern Hill»)

Φυλακισμένη ραψωδός η θάλασσα.
Τα κύματα χορεύοντας παφλάζουν
στο ίδιο στίγμα αταξίδευτα στενάζουν,
θύελλες, μύριες τρικυμίες δεν αλλάζουν
την ολικήν υποταγή στ’ ακροθαλάσσια.

Αλυσοδένεται η ζωή μας σαν τη θάλασσα,
λογοδοσμένη στου τάχα χρόνου την ανάγκη.
Και κάθε τόσο ανταριάζει η γης και φανερώνονται
τρεις παρτιζάνοι άγγελοι και τρεις της Αποκάλυψης
για να μυρώσουν τις αδέσποτες πηγές.

Ανθρώπινη επινόηση ο χρόνος. Δεν υπάρχει.
Κίνηση μόνο και φθορά σ’ όλα τα σύμπαντα.

Του Λόγου πολυμέσα
σκαρώνουν και γκρεμίζουν κόσμους
ξακουστούς ως ακατάβλητους.

Νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων Ροή.

Κι εμείς αστείρευτα σταλάγματα
μετέωρα στα κλωνάρια της Ελιάς,
ετοιμοθάνατοι κι ωραίοι,
μονοετείς κι ανέμελοι σαν πράσινο χορτάρι.

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.