Νίκος Δόικος, Των Αναχωρητών

Των Αναχωρητών

Σαν ριζωμένοι σ’ εύφορο λειμώνα
βλάστησαν,
δέντρα ισόκορμα,
μονάχοι,
χωρίς υποστηρίγματα,
νάρθηκες κι αντηρίδες,
κοιτάζοντας τον ουρανό κατάματα,
τα λεύτερα πουλιά και τους σχηματισμούς
στα σύννεφα πολύτροπων ανέμων,
ώσπου το σώμα
κόρδωσε κορμός κυπαρισσένιος.

Και τ’ Άστρο τους ξεχώρισε,
τους έταξε να διακονούν κοντά του,
μακριά απ’ τα μάταια κι ασήμαντα.

Στο υπερώον ελεύθεροι,
σε δείπνο μυστικό,
κοινώνησαν την περιχώρηση,
πικρή σαν την Αλήθεια,
και τάξαν την Ανάγκη στην Αγάπη.

Τους είδα πάλι όλους μαζί
σε δάκρυ φθινοπωρινής αυγής,
ωραίους σαν Βάραγγους ιππότες
να καλπάζουνε με τ’ άλικο σημάδι τους
κατάκαρδα,
χαραματιά ανεξίτηλη και χρίσμα νεουργόν,
ισόβιο καμάρι παρθενίας.

Από τη συλλογή Συναμφότερα και λίγα μόνα (2015) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.