Νίκος Δόικος, Με κάθε ανάσα

Με κάθε ανάσα

Γελάς κι ανοίγουνε παράθυρα στ’ αστέρια,
φιλάς κι ανθίζουνε στα βράχια οι πασχαλιές,
ζητάς κι απλώνονται μεμιάς χιλιάδες χέρια,
κοιτάς και χάνονται οι πίκρες οι παλιές.

Πονάς κι εμπρός σου χαμηλώνει το φεγγάρι
κι όταν δακρύζεις βαλαντώνει ο ουρανός,
μα σαν περνάς στη γειτονιά με τόση χάρη,
κάθε ναυτάκι θε να γίνει στεριανός.

Σαν τι να κάνω, πώς μπορώ να σε κερδίσω,
πόσα τραγούδια να σου γράψω για ν’ ακούς,
στην αγκαλιά μου εκεί σφιχτά να σε κρατήσω,
με κάθε ανάσα να σου διώχνω τους καημούς.

Από τη συλλογή Συναμφότερα και λίγα μόνα (2015) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.