Νίκος Δόικος, Έστω για λίγο

Έστω για λίγο

Στις σχολές του Χρόνου
μιαν αλήθεια κέρδισα:
– Δανειστές και Χορηγοί
σκάρωσαν μαζί ένα φόντο,
όπου, πάντα, σαν σε αδράχτι
νοικιασμένου αργαλειού,
ίδιοι καημοί υφαίνουνε
τα σάβανα του κόσμου.

Χορηγούς των ιδρυμάτων,
των μεγάρων, των αγώνων
δεν εγνώρισα,
μέτρησα μόνο τις κηρήθρες
άδειες
να τις ξαναγεμίζουνε αδιάκοπα
οι εργάτριες με χρυσόν ιδρώτα.

Την Ευταξία διδάχτηκα
στις πολιτείες του Χάους,
όπου σφαχτάρι η Τάξη
στον βωμό τής
Ανακύκλωσης Διαθεσίμων.

Ίδρωσα, μάτωσα να ιδώ,
πέρα απ’ το φέγγος της ξερολιθιάς,
τα μυστικά του αρχιμάστορα,
τους Πελεκάνους
ν’ ανασταίνουν ωραίες κοινότητες.

Τη θυμαρίσια ’πόλαυσα ευωδιά
στον ιδρώτα του πάτερου,
κι είδα και πάλι Χορηγούς
να ξεπουλάνε
τα Ιερά Κληροδοτήματα,
στοιχήματα
στις Επιλεκτικές Χρεοκοπίες.

Κάρπισα με τα δάκρυα
–λιπάσματα εξεγέρσεων–
μα όσο κι αν πάντοτε νικήθηκα,
και δεν νικήθηκα ’πό τις στρατιές
των Χορηγών
μ’ από τις μεταλλάξεις
των Συντρόφων,
καθόλου δεν μετάνιωσα
για τις θυσίες στους προμαχώνες,
ψυχή ψυχή
με τους γενναίους συμμαχητές,
απέναντι στους αδυσώπητους,
τους ακατάβλητους στρατούς.

Καθόλου δεν μετάνιωσα.

Γιατί έζησα και χάρηκα,
έστω για λίγο,
τα Μυστικά τ’ απόκρυφα
και γιατί γεύτηκα,
έστω σε μια γουλιά,
τα Θεία.

Από τη συλλογή Συναμφότερα και λίγα μόνα (2015) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.