Κωστής Μοσκώφ: [Όχι∙ δεν είμαι Εσύ…]

[Ενότητα 4 Του πατέρα αφέντη]

Όχι∙ δεν είμαι Εσύ
— και άφησε τον Μανσούρ αλ Χαλάτζ
πάνω στον σταυρό του να ωρύεται
«πως μανικά όλο τον κόσμο
έχει αγαπήσει».

Όχι∙ δεν πήγαινα απ’ τον Θεό στον Θεό
μες στους αιώνες∙
—ποιο Θεό;—
ώσπου να με φωνάξει ο Θεός
—Ω Συ Εγώ—
και ας το λέει ο Μπισταμί…
Άφησα τον Τζελαλεντίν Ρουμί
—τον Μαβλανά που λένε—
δίχως έρωτα, μες στην ιστορία, να σαπίζει.
Άφησα τον Ισαάκ της Νινευή
να τον φάνε τα κοράκια της Συρίας.
Άφησα τον Αποστόλη
δίχως πυξίδα
να τσακιστεί με το καράβι του.
Άφησα τη Μονή του Σταυρονικήτα
—τη μάνα μου—
να ερημώνει.
Άφησα τους συντρόφους άταφους.
Άφησα τους λαούς
να παγώνουν μέσα στον φόβο του θανάτου.
Εντός μου ήμουν πάντοτε
— δε γέννησα ακόμα τον Έρωτα,
δεν έγινα ο Υιός∙
δεν ήρθα…

Από τη συλλογή Για τον Έρωτα και την Επανάσταση (1989) του Κωστή Μοσκώφ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κωστής Μοσκώφ

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.