Κατερίνα Καριζώνη, Στρατώνι

Στρατώνι

Στον Άλκη

Φυσούσε ο χρόνος, σήκωνε την κρούστα του νερού
φαινόταν από κάτω ένα σκουριασμένο πλοίο
το είχαν στολίσει με χρωματιστά φωτάκια
τα ορυχεία γύρω μας γεμάτα μαύρη ζάχαρη
στα φύκια πεθαμένες πεταλούδες
στα μάγουλα ζωγραφισμένα δάκρυα.

Αλήθεια, τι απέγινε ο Κοστέλο;
Τον είχες αφήσει σ’ ένα καφενείο της Χαλκιδικής
όπου τον τάιζαν άνεργοι μεταλλωρύχοι.
Στα χωριά τον χειμώνα ο χρόνος σταματά
κι οι λύκοι κατεβαίνουν ως τη θάλασσα
στα καφενεία πρέφα, στα μεταλλεία θάνατος
κι όμως εδώ υπήρχε κάποτε ένας έναστρος ουρανός
τώρα απομένουν μόνο μολυσμένα νερά
και ο Κοστέλο ίσως πια δεν ζει
– κρίμα, δεν πρόλαβες να τον γνωρίσεις.

Ήταν ανθρακωρύχος
έκλεβε παλιά δυναμίτιδα για τους αντάρτες
και τη μετέφερε κρυμμένη μες στα ψάρια∙
άλλοτε, πάλι, μεταμορφωνόταν σε γλάρο
και πετούσε κρώζοντας παράφωνα πάνω απ’ τα νερά.

Από τη συλλογή Σκοτεινός χρόνος (2017) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.