Μαρία Κουγιουμτζή, Κακία

Κακία

Πόσο μ’ αρέσει η κακία μου
με μια αγκαλιά τριαντάφυλλα
ορμά επάνω μου και με μεθάει.
Τ’ αγκάθια της
όσο βαθιά κι αν με ματώνουν
σχίζουν ακόμα πιο πολύ
τη σάρκα της αντίστασής μου.

Καβάλα στην κακία μου καλπάζω
και μ’ αρέσει
όπως μ’ άρεζε κι όταν ήμουν καλή.

Μ’ αρέσει.
Σφραγίζω το στόμα και δε λέω γιατί
απολαμβάνω την κακία μόνη μου.
Είναι δική μου, όπως δική μου
ήταν και η καλοσύνη.
Κι όπως εκείνη διάβηκε σιωπηλή
έτσι σιωπηλή διαβαίνει κι η κακία μου.

Είναι η καθημερινή τροφή μου
το άσμα και τ’ αγίασμά μου.

Αργύρια δεν πήρα από τη μια
ούτε κι από την άλλη θα ζητήσω.
Μου τα ’δωσαν βέβαια από μόνες τους
κάλπικα και τα δυο
δεν τα χρησιμοποίησα.

Ανέκδοτο ποίημα της Μαρίας Κουγιουμτζή

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κουγιουμτζή

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.