Ειρήνη Ιωαννίδου, Η κούκλα

Η κούκλα

Σούρουπο,
πρόσωπο παγωμένο,
ανάσα ζεστή, αχνιστή
μυρίζει σουσαμένιο κουλούρι
και ζεστή σοκολάτα.
Το πλήθος κοχλάζει,
η κούκλα κοιτάζει τη λατέρνα
που στρίβει στη γωνία.
Τα ίδια πρόσωπα, τα ίδια πόδια και χέρια.
Το φανάρι έχει χαλάσει,
τ’ αυτιά παύουν ν’ ακούν τη λεωφόρο.
Θέλω να φύγω.
Σκίζω την κορδέλα του περιτυλίγματος,
το ένα μου πόδι έχει σκαλώσει,
το άλλο ακολουθεί τις σκέψεις μου
πάνω σ’ ένα ροζ σύννεφο
υγρασίας και αιθαλομίχλης.
Τα φώτα σβήνουν,
η βιτρίνα τώρα είναι άδεια.
Είμαι εκεί με το ένα πόδι ακίνητο, κοκαλωμένο,
τα μάτια όμως εξακολουθούν να κινούνται.
Μπορώ να φύγω
για πού, αναρωτιέμαι.
Μυρίζω τα απόβλητα του λιμανιού.
Ένα περιστέρι μού πετά περιφρονητικά
την ακαθαρσία του στα μούτρα.
Θα βάλω τα κλάματα.
Τα μάτια παύουν, να υπακούν.
Το φανάρι της αποβάθρας ανάβει
κάτι υγρό κυλά στο μάγουλο μου
φθάνει στο στόμα μου.
Θα ’θελα ξανά μια ζεστή σοκολάτα.
Έχει σκοτεινιάσει πια για τα καλά.
Δεν έχω πια ούτε χέρια ούτε πόδια.
Είμαι ελεύθερη.
Νιώθω την άσφαλτο να παγώνει
δεν ακούω πια τον θόρυβο της.
Σήμερα θα κοιμηθώ πιο ήσυχα.

Από τη συλλογή Ονειροβάτης (2000) της Ειρήνης Ιωαννίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ειρήνη Ιωαννίδου

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.