Δώρα Κασκάλη: Πωγώνι, 2015

[Ενότητα Κάποτε επουλώνεται]

Πωγώνι, 2015

Δεν μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ
με ξυπνούσε η σιωπή,
μου μιλούσαν οι ρίζες.
Τόσα σπίτια γύρω,
οι πρόγονοι στρωμένοι
σ’ αθέατα τραπέζια
αγκαλιασμένοι πάνω σε
σαρακοφαγωμένα κρεβάτια
μάταια να περιμένουν
τους απογόνους.
Κι εκείνοι ξεχάστηκαν σε μέρη
που μήτε να προφέρουνε μπορούν.
Οι στάβλοι στόματα ανοιχτά
χωρίς γεννήματα,
τα χωράφια περάσματα
γι’ απελπισμένους πεζοπόρους.

Οι ρίζες ανεμίζουν πάνω απ’ τα κεφάλια μας
φτιάχνουν παγίδες στα τρίστρατα.
Πώς να τις χαλάσεις
όταν ταΐζονται με αίμα;
Ίσως να ήταν το μοιρολόι που με ξαγρύπνησε
των άταφων πάνω στα διάσελα
εβδομήντα χρόνια μετά.
Γι’ αυτούς δεν καίει της μνήμης το κεράκι.

Βασανίζει η σιωπή
της αγάπης
της ιστορίας
σε τούτο εδώ το σύνορο.

Από τη συλλογή Κάπου ν’ ακουμπήσεις (2018) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.