Δώρα Κασκάλη, Κεκοιμημένοι

[Ενότητα Ο έρως έχει ύπαρξη]

Κεκοιμημένοι

Όταν ήμασταν μικρές
βάζαμε τις κούκλες ξαπλωτές
μες στο ξύλινο σεντούκι
δώρο της γιαγιάς
για το γάμο της μαμάς
που κατέληξε σφαγείο.

Κοιμητήριο το λέγαμε
τη συνθήκη κοροϊδεύαμε
της ενήλικης συνενοχής
το πρωί σηκώναμε τις λαζαρίνες
και σκαρώναμε κομπίνες
στης χαράς το θεωρείο.

Κι όταν μεγαλώσαμε
είπαμε πως ζευγαρώσαμε
σε τριάρι ευρύχωρο τέντες parking
και μπαλκόνι
θέα ανεμπόδιστη
στης ζωής μαυσωλείο.

Μα,
τώρα,
θέλω να ξηλώσω τη θλίψη
απ’ τα μάτια μας∙
να ποντιστούμε στον Αργοσαρωνικό
που γεμίζει το κενό
ανάμεσά μας.
Και να πουλήσω σ’ έμπορο περαστικό
δυο τάφους από ύφασμα ακρυλικό
τους καναπέδες της μοναξιάς μας.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.