Στέλλα Γεωργιάδου, Ένα φως

Ένα φως

Πικρό το στόμα του πρωινού
κι ο καφές πιο πικρός ακόμα
Καθρεφτίζει μάτια κόκκινα
του κορεσμού∙
από μια νύχτα που διαιρείται
σε ευχαρίστηση και θλίψη
για το τέλος της ευχαρίστησης

Πώς να διαχειριστείς τώρα
το ένα φως
που τόσο διεισδυτικό
τόσο κατευθυνόμενο
θα μπήξει την ακίδα του
στην καρδιά του τέλους
της νύχτας

Δροσερό το άρωμα της αυγής
πλάι σε μια θάλασσα λησμονημένη
Με την αρμύρα της σ’ εξάτμιση
να συμπληρώσει γεύση νοτισμένου δέρματος
Μύριες πτυχώσεις σ’ ασημί αντανακλάσεις
Υδάτινες ρυτίδες του έρωτα, που
γερνάει στην καρδιά μου εξόριστος
κάτω από μια σελήνη κλαίουσα

Να θυμηθώ
να κοιμηθώ
στης ανατροπής μου τα κύματα

Μα πού χάθηκε
Πού να ’ναι τώρα αυτό το φως;

Από τη συλλογή Μάσκα οξυγόνου (2011) της Στέλλας Γεωργιάδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Στέλλα Γεωργιάδου

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.