Στέλλα Γεωργιάδου, Στο λίγο των περιστάσεων

Στο λίγο των περιστάσεων

Στα δειλά σκιρτήματα μιας σκέψης που αντιφάσκει
υπακούω
Με τη γλώσσα πότε εχθρό και πότε σύμμαχο
Πάντα όμως με το τίμημα ανυπεράσπιστο
Τι κι αν ο ρόλος που υποδύομαι
κάνει λαμπερή τη συνήθεια
Τα προσωπεία δεν απολαμβάνουν τέρψη
μήτε και ενοχή

Κι ο ουρανός διχασμένος
με τέτοια διλήμματα
Αναδιπλώνει τα γκρίζα του
στα ετοιμόρροπα σύννεφα
και εκτοξεύει γαλάζιες ριπές αυταπάτης

Κορδώνεται η ψυχή και ξεγλιστράει
μα την ελευθερία πρέπει να την αντέχεις
ειδάλλως σε περιγελά
και τρομαγμένος τρέχεις να χωθείς στο ρόλο

Την αθωότητά μου στρέφω αλεξίσφαιρη
στα επαναλαμβανόμενα πυρά της εμπειρίας
Προστασία που δε μου μέλλεται

Στη μνήμη μιας νιότης καθ’ υπόδειξιν
αφιερώθηκε τούτος ο βραχύς συλλογισμός
κι ας με συγχωρέσουν οι Κυριακές
που κρατώ σιγή με τόση εχεμύθεια.

Από τη συλλογή Μάσκα οξυγόνου (2011) της Στέλλας Γεωργιάδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Στέλλα Γεωργιάδου

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.