Ανδρέας Λίτος, Μακριά μελαγχολία

Μακριά μελαγχολία

Η ζέουσα φύση σου,
κατατρεγμένη, θαλασσοκτύπητη,
καταποντισμένη, ανούσια,
στο χάος της μελαγχολίας.

Η ματαιότητα των μαχών,
το κλάμα της πρωίας,
δονκιχώτης ακούσιος,
πρόσωπο ζεστό της ερήμωσης.

Ξέριζη λαλιά του ελιγμού,
κορμοστασιά φωσφορική του νου,
σφικτά τα δίκτυα του βυθού,
αντίκρυ στα θέλγητρα του όρθρου.

Πρόβαλε στο φως των κυττάρων,
με την αόρατη μουσική,
ξέπλυνε με διαυγή δάκρυα
τον κόσμο της στερνής νιότης σου.

Από τη συλλογή Φωτορροές (1993) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Advertisements

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.