Θεοφάνης Χ. Ζβες: Μάνα

Μάνα

Τώρα με γυμνά πατήματα
και ένα στεφάνι από φως γαλήνης στα λευκά σου μαλλιά
διαβαίνεις καταμεσής στην αιωνιότητα.
Αγγίζεις με το όριο της αφής σου
το κέντρο της αρμονίας.
Μου έμαθες ελεύθερα να ρωτώ,
ν’ αγαπώ ανυπεράσπιστα,
ν’ ανιχνεύω την αιωνιότητα
πέρα απ’ τις μικρές φθαρτές ύλες,
να μην λησμονώ πως στο απροσέγγιστο
οδεύουν οι ελεύθεροι δρόμοι.
Θυμάσαι τότε που μετρούσα στις παλάμες μου
τα άσπρα βότσαλα;
Τα πρωινά του χαμόγελου,
τις νύχτες των μακρινών ονείρων,
τότε που ήσουν ακόμη στον κόσμο μου;
Τι λέω, τότε που ήσουν ο κόσμος μου όλος.
Τώρα σταυροπόδι στο αλώνι τ’ ουρανού,
με τα παιδιά των αστεριών γύρω σου,
θα πλέκεις τα κρυστάλλινα παραμύθια,
τα όνειρα από φως,
τις μακρόσυρτες ιστορίες στο απέραντο
που τόσες φορές μου ψιθύρισες.
Μητέρα, να ’μενε λίγος χρόνος να σου πω
με ένα μικρό μου χάδι πόσο σ’ αγάπησα!
Μ’ ένα μικρό τρυφερό χάδι
που θ’ άνοιγε με μιας
όλες τις πύλες του ουρανού.

Μητέρα, κάνει κρύο απόψε, ξέχασες το σάλι σου!

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Θεοφάνης Χ. Ζβες: Ποιήματα (2011)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Θεοφάνης Χ. Ζβες

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.