Ιωάννα Λιούτσια, Οι 4 εποχές

Οι 4 εποχές

«Μόλις πάτησα έναν φόβο σου» μου είπες χθες βράδυ και γέλασες.
Δεν κατάλαβα τι ήθελες να πεις.
«Έχει βρεγμένα φύλλα κάτω.»
Α ναι! Τα φύλλα είναι κάτι που φοβάμαι
αν κι εγώ νόμιζα πως έλεγες για κάποιον φόβο πιο πραγματικό.
Stop.
Καθίσαμε σ’ ένα τραπεζάκι ακριανό, σε μια στοά.
Κρυβόμαστε απ’ τον ήλιο, κρυβόμαστε απ’ το φως
κρυβόμαστε ο ένας απ’ τον άλλον
κι οι δυο μαζί απ’ όλους.
Κρυβόμαστε.
Stop.
Αργεί να ’ρθει το ποτηράκι με το τσίπουρο.
Θυμήθηκα ένα βράδυ που μου ’παιζες κάτι
λαβωμένες έβδομες στο πιάνο.
Πολύ μελωδικό κείνο το βράδυ.
Εσύ σιχαίνεσαι τη μελωδία στη μουσική.
Θέλεις ρυθμός, θες ένταση, θέλεις το χάος.
Stop.
Λες πως δεν έχεις πια κουράγιο να παίξεις πιάνο.
Λέω πως δεν σε νοιάζει πια να παίξεις πιάνο.
Σιγά σιγά το μαγαζί αδειάζει. Είμαστε μόνοι.
Ο ένας γίνεται η κόλαση του άλλου.
Ποιανού η φωτιά θα κάψει πρώτα;
Stop.
Η μόνη διαφορά μας είναι η ταχύτητα που πήζει το αίμα μας.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.