Μαρία Τζίκα, Στον ήλιο

Στον ήλιο

Τον ήλιο που δεν κοίμισα ποτέ
στο κίτρινο δωμάτιο
έκρυψα επιμελώς μες στη βαριά κουρτίνα
διαμοιρασμένη αχτίδα
τον σπατάλησα
στο μουχλιασμένο διαφραγμάτων λογισμών.

Τον ήλιο που δεν μόνοιασα
στον φυλαγμένο κήπο
με τα μελλοντικά λουλούδια
έσπρωξα να εναγκαλιστεί
την υγρασία του δρόμου
ώρες που οι θνητοί
ζυμώνουν το χρυσάφι
για το ξεγέλασμα της μέρας.
Ώρες που δύει ο Θεός
μες στις σκυφτές τους πλάτες.

Λίγο ήλιο χθεσινό
μες στο πτώμα μιας ανοιξιάτικης πεταλούδας
συντηρώ στην κατάψυξη,
εξάπτει την ολιγόνοια της ύπαρξης
υποθάλπει ίριδες
στα κερωμένα αχνάρια των χεριών.

Μια φορά
τολμήσανε τα βλέφαρα
να έλξουν ένα διάφωτο ξημέρωμα
να ομοιωθούν με τον ουράνιο καταρράχτη
κι είναι από τότε
που μου φαίνονται όλοι σκοτεινοί,
στο αποτράβηγμα
πήραν το αληθινό τους χρώμα.

Από τη συλλογή Ελαττωματικό χώμα (2015) της Μαρίας Τζίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Τζίκα

Advertisements

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.