Μαρία Τζίκα, Φύσει καλλονή

Φύσει καλλονή

Μια πέτρα δελφική
συνάθροισα κρυφά
στον δρόμο τον λαχανιασμένο
για το Στάδιο,
μια από τις αδέσποτες
του ναού του Απόλλωνα
που τις παραπατούνε οι τουρίστες
γιατί θυμίζουνε πέτρες κοινές
των χωραφιών και των χωματόδρομων,
τυχαία σχηματισμένες από τη φύση
κι όχι σαν των κλασικών γλυπτών,
με άκρες τιθασευμένες από τη δεξιότητα.
Λακτίσματα, αδιάφορα τις ευτελίζουν,
στη γη βαθαίνουν το προορισμό τους,
χάνονται.

Όμως εγώ, σαν ιερό αποτύπωμα του χρόνου,
τη συνέλεξα,
ανθεκτική στην ταπεινή της μοίρα,
όμορφη κοιμωμένη
την παρέδωσα στις τσέπες της επιστροφής.
Και τώρα στο συρτάρι μου,
εξιστορεί σοφίες από το χιλιόχρονο βουνό,
τα ιερά μυστήρια της σκέψης,
που αβίαστα ρούφηξαν μέσα τους τον δελφικό ήλιο
που άγγιξα πρώτη,
και καπηλεύτηκα τη δύναμη
μες στην απλότητά της.

Από τη συλλογή Ελαττωματικό χώμα (2015) της Μαρίας Τζίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Τζίκα

Advertisements

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.