Κατερίνα Γώγου: [Έτσι και πω…]

25

Έτσι και πω
να πάρω το πλοίο των 7
και σηκώσω ψηλά στους αέρηδες φωνή παντιέρες και πανιά
θ’ ακούγαν θα βλέπαν οι άνθρωποι των βουνών τα σινιάλα μου
θα κατηφόραγαν σταφύλια από ψηλά
φτέρνες πέτρινες λύκοι αφορεσμένοι
γερούληδες με συρμάτινα γυαλιά
παιδάκια κουρεμένα
θα ξεπερνιόντουσαν άπιαστοι ήχο από κει και πέρα μακριά
θα σπρώχνανε θα βάζανε χέρι θα στήναμε θα τσουλάγαμε
τα βομβαρδισμένα καράβια
κι εμείς οι άνθρωποι των πόλεων
με επιτυχημένες συναυλίες κι αποτυχημένη προσωπική ζωή
με τα γνωστά μας ρούχα αμερικάνικων οδών
και λιμανιών μπατιρισμένων
και τους εργάτες που φρακάρανε μέσα σε μίνι κούπερ
θα ξεκολλάγαμε. Έξω. Έξω από δω!
Θα σαλτάραμε πάνω!
Και πάνω στην ώρα!
Είναι 7 που κοκκινομπλέ φωτιές
και στριφογυριστά ντουμάνια καπνιές
θρυψαλιάζανε πολυελαίους μέσα σε πάρτι γενεθλίων
σηκώσανε φράγμα στα μολύσματα
φωτιές
κυκλώσανε σκάλες που ’χουνε δει κι έχουνε δει
ποντίκια τις ανεβοκατεβαίνουνε τα όργανα τάξης
χωρίς τον μοναδικό λόγο ύπαρξης
χωρίς φάκελο οι φακελωμένοι κανένα χαρτί όλοι μας
χωρίς υπερωρίες κίτρινες κάρτες μομφής
άδειες διανυκτέρευσης διαβατήρια και πιστοποιητικά θανάτου
θα ρίχναμε τα καράβια μας
μέσα στην κάθαρση του χαλασμού
στη σιγουριά της άπιαστης θάλασσας
τώρα που ξέρουμε πώς μοντάρανε την τρέλα
οι μεγαλόψυχοι κι οι ευεργέτες
και πώς μας ξετινάξανε οι ενοχές
βιτρίνες με κούκλες καραφλές όχι άλλο κάτω το κεφάλι
στον Πειραιά θα κατεβώ και στη Θεσσαλονίκη με άδεια βαλίτσα
και το μονόγραμμά μου χρυσό
ξυπόλητη
για να στουμπάω με τη φτέρνα μου
όποιο σκουλήκι σηκώσει κεφάλι
μ’ ένα άσπρο παντελόνι μοναχό
με μακριές μεγάλες τσέπες να χώνω τον καιρό
χωρίς σουτιέν κι εσώρουχα μαύρη κατάμαυρη
μουντζουρωμένη απ’ την καπνιά
κι ένας αέρας της φωτιάς θα παίρνει τα μαλλιά μου
θα σκαρφαλώσω στα καμπαναριά
όλα τα ρολόγια των λιμανιών να φέγγουν στις 7
έτσι που να ’ναι ορατό απ’ όλο τον κόσμο
κάθετες μονοκόμματες γραμμές –θα ’ρθει καιρός για τις καμπύλες–
χωνιά τα χέρια μου γύρω απ’ το στόμα εεεεεεεεεεεεεεεεε
ανθρακωρύχοι της ζωής κανονίστε τα ρολόγια σας
βάλτε τα με το δικό μου.
Σπάστε τα εκεί.
Σπάστε τη ζωή που μας τσακίζει!
7. Κοίτα! Από κει η γη αρχίζει να γυρίζει…

Από τη συλλογή Ιδιώνυμο (1980) της Κατερίνας Γώγου

Advertisements

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.