Στέλλα Τιμωνίδου, Τα μελλούμενα

Τα μελλούμενα

[Ενότητα IIΙ]

Έλα μέσα μάντισσα
να πιούμε καφέ
και να μου πεις το φλιτζάνι.
(Δέκα λεπτά αργότερα)
Πες μου λοιπόν τι βλέπεις;

Βλέπω ένα μαύρο σύννεφο
να επικάθεται σε βουνό
και να κρύβει τον ουρανό.
Ακούω παράξενες φωνές
να έρχονται από παντού
χωρίς λογικό νόημα.
Μυρίζω μούχλα και καυσαέριο
αλλά και καμένη σάρκα.
Τριγύρω λουλούδια και φυτά
μα νεκρά από αρώματα.

Καλά, δεν βλέπεις τίποτε ευχάριστο;

Λυπάμαι, αλλά το φλιτζάνι σου
είναι γεμάτο σκοτεινιά κι αντάρα.
Δεν υπάρχει φως, δεν υπάρχει δίοδος.
Για στάσου, κάτω εδώ αριστερά
διακρίνω ένα σοκάκι που βγάζει
σ’ ένα είδος όασης από τέχνη και φύση.
Κοίτα εκεί στον πάτο δυο φιγούρες
βαδίζουν προς την έξοδο.
Θα κάνετε κανένα ταξιδάκι
τώρα στα κοντά;

Ναι, το μάντεψες σωστά.

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008) της Στέλλας Τιμωνίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Στέλλα Τιμωνίδου

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.