Γιάννης Μασμανίδης, [Έχω έναν εφιάλτη…]

Έχω έναν εφιάλτη
έναν άγνωστο ουρανό-εφιάλτη
και σπίτι γεμάτο καπνούς,
τα παραθύρια ψηλά
δείχνουν την άβυσσο – τη δείχνουν;
Μηχανές γεννούν παγωμένες λέξεις
στόματα και νοήματα.
Τα χέρια χαμηλώνουν
χαιρετούν το δρόμο
των οπλισμένων.

Από τη συλλογή Φως εν τέλει (1997) του Γιάννη Μασμανίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Μασμανίδης

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.