Άννυ Κουτροκόη, Δεν το πιστεύω

Δεν το πιστεύω

Έτυχε
Νύχτα προχωρημένη
Στο δρόμο να βρεθώ
Κι όπως στα βιαστικά
Έτρεχα πάνω στο κορμί
Αυτής της πόλης
Είδα
Ανάποδα
Πως φόρεσε το νυχτικό της
Ήταν για ένα βράδυ
Ήταν σε μια της τρέλα
Είπα στους φίλους μου μετά
Προσέχει τόσο τα μαλλιά της
Τα μάτια πάντα βάφει
Και περπατά
Σε κείνα πάνω τα υπέροχα
Τακούνια της γιαγιάς
Γι’ αυτό το νυχτικό ανάποδα
Μ’ έκανε ν’ απορήσω
Δεν το πιστεύω
Να ’χει αρχίσει να τρελαίνεται
Και να γυρνάει
Τις νύχτες ξεσχισμένη
Με το ’να χέρι
Να κρατάει το φεγγάρι
Με τ’ άλλο
Να το χτυπάει ντέφι
Να γρατσουνάει
Με τα μεγάλα νύχια
Τα παιδιά της
Να τα ναρκώνει
Την ημέρα με τα φίλτρα της
Και να γλεντάει
Μαζί τους μέσα στο σκοτάδι
Δεν το πιστεύω
Δεν το πιστεύω
Η πόλη αυτή
Παραπατάει πού και πού
Μόνο να μας τρομάξει
Θέλει
Για να νοιαστούμε πιο πολύ
Για να την αγαπάμε
Να μην ξεχνάμε
Κάθε βράδυ
Το νυχτικό σωστό
Να της περάσουμε
Να ’ρχεται
Ήσυχα να γείρει
Ως έμβρυο
Στην άκρη
Της υγρής της κούνιας.

Από τη συλλογή Απαστράπτοντος του κρυστάλλου (1998) της Άννης Κουτροκόη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άννυ Κουτροκόη

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.