Άννυ Κουτροκόη, Αυτά

Αυτά

Μία φορά κι έναν καιρό…

Βούλιαζ’ η γη
καράβι αβύθιστο
που νόμιζα πως ήταν
τα χρώματ’ όλα φλέγονταν
ένας ατμός το πλοίο
κι η κουπαστή που ήσουν εσύ
μ’ αποχαιρέτησε
δάκρυ το δάκρυ ξύλινο.

Ποιο φως το βλέμμα μου ορίζει
μες στην ωχρώδη σύγχυση;
εκεί που λέω ρήμαξ’ ο κόσμος πάει
σώμα, τον βλέπω, ν’ ανακτά
ανάστημα να ορθώνει.

Ποιος άνεμος τον φόβο μου σαρώνει
μες στον μεγάλο πανικό;
που τρέμω, μια σπίθα έμειν’ η αγάπη
φωτιά, τη νιώθω, να ξεσπά
λόγος να με ματώνει.

Βαρκούλα μου παντός καιρού
άνοιξε τα πανιά σου
σε θάλασσα απρόβλεπτη
λαίμαργα τα νερά της,
τον τελευταίο θάνατο
είπαν εσύ θα έχεις
βαρκούλα μου παντός καιρού
ελπίδα βαπτισμένη.

Κι όλοι θα ζήσουνε καλά
μα πάντα εμείς καλύτερα.

Το συγκεκριμένο ποίημα της Άννης Κουτροκόη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πάροδος (τεύχος 4, Ιούλιος 2004).

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άννυ Κουτροκόη

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.