Άννυ Κουτροκόη, Ατέρμων κοχλίας

Ατέρμων κοχλίας

Απ’ τους ορίζοντες μετέωρος και τρομαγμένος,
απ’ το μισάνοιχτο βλέφαρο της αυγής
φως τοκετός,
απ’ το φτερό αέρα θυμωμένου
από της θάλασσας τα χείλη
από το δειλινό φιλί που αιμορραγεί,
έν’ αστεράκι ζωντανό πλανητεμένο
ένα παιδί μόνο ψυχή
μες στην αυλή των οριζόντων
από κει έρχομαι.

Σαν οπτική απάτη λόγος προφορικός
κλαράκι πάνω του να κελαηδούν πουλιά
αχτίδα δίκοπη,
κύμα που σβήνει στην ακτή πριν φτάσει
σπασμένο δαχτυλίδι αρραβώνων
γέλιο παιδιού από καρδιάς,
να σ’ αγαπώ να μ’ αγαπάς
σύννεφο σκοτωμένο
σαν τίποτε σαν κάτι
στους προορίζοντες θα επιστρέψω.

Είμ’ ένα ψέμα
ένα σώμα δανεικό
ένας περαστικός.

Από τη συλλογή Τω σώματι ως δοτική του οργάνου (2006) της Άννης Κουτροκόη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άννυ Κουτροκόη

Advertisements

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.