Σταύρος Βαβούρης, Θ’ ανοίξω πάλι την πόρτα…

Θ’ ανοίξω πάλι την πόρτα…

Θ’ ανοίξω πάλι την πόρτα μου στα σκληρά όνειρα,
στους κυκλώνες που με ψάχνει ο στρόβιλός τους
και θα δεχθώ να βγω γυμνός
στις κοφτερές μεταλλικές αυγές
που πάλλουν λυσσαλέες έξω από τα τζάμια μου
σα σπαθιά χιλιάδες μες στο φως

Θ’ αφεθώ λέγοντας «ναι» στ’ ανήλεα άστρα τους
στην ηδονή τους που εξοντώνει
θα διαλυθώ στη μέθη τους, θα τρελαθώ ξανά.
Και μ’ άγριες, σκληρές, πελώριες κινήσεις
μ’ αδίστακτα μεγάλα βήματα γελώντας
θα κατακρεουργηθώ την Άρνηση διασχίζοντας
μ’ αν φτάσω στην απέναντι μεριά κι υπάρχω ακόμα
θα ’χω διασωθεί από την Απολίθωση
που ανεβαίνει ήδη ακάθεκτη απ’ τα νύχια μου
προχωρώντας σταθερά προς την καρδιά.

Πηγή: ελληνική ανθολογία της νέας ποιήσεως, εκδ. Άγκυρα (1974)

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.