Μαρία Ζαβιανέλη-Διαμαντάκη, Στην ομορφιά που χάνεται

Στην ομορφιά που χάνεται

Καθισμένη στου κάστρου την αγκάλη
το πέλαγος αγναντεύει νωχελικά
λουσμένη μέσα στο χρυσό γέλιο της μέρας.
Είκοσι ερωτικοί Μάηδες περάσανε
μέσα στο λακκάκι του λαιμού της
αναστενάξανε από πόθο μα και
ο νοτιάς στα λυτά μαύρα μαλλιά χόρεψε,
έρωτας έγινε που με ένα σερμπέτι φιλί την αγάπησε!
Δεν έμαθα το όνομα της ίσως να την λέγανε Μαρία
Εσθήρ ή Νεσχάν –λουλούδι του ωκεανού–
μα θαρρώ πως την είδα ξανά καθώς μέσα στα στενά της πόλης
και όπως έτσι αμέριμνη θαύμαζε την ομορφιά τούτης της γης
ο ουρανός τη μορφή της καθρέφτιζε παντού μέσα σε όλα…
Είχε στο στόμα της γεύση από μέλι –από την γη της Θάσου
και εκεί στην άκρη της γλώσσας της άρωμα– μελωμένο ροδάκινο
φλογερός κρόκος πολύτιμος χρυσάφι τα μαλλιά της,
που μέσα τους χορεύανε τα πλοκάμια του ήλιου της Βεργίνας.
Και όταν περιπλανιέμαι μέσα στην τόση ασχήμια της ζωής
βλάσφημος γίνομαι και λέω πως τίποτα πια δεν υπάρχει.
Πως έσβησε η ομορφιά, σε άλλους τόπους πήγε…
Μα εκείνη πότε σαν αγριοτριανταφυλλιά
στη Μακεδονική γη ανθίζει,
και άλλοτε άγγελος -χορευτής στο ιερό της εκκλησιάς
του Αϊ-Δημήτρη φτερουγίζει!
Όχι! δεν πρόδωσε τον τόπο μας
μα είναι καλά κρυμμένη, με την καθάρια σου ματιά
έλα και αντίκρισέ την!

Ανέκδοτο και αδημοσίευτο ποίημα (2000) της Μαρίας Ζαβιανέλη-Διαμαντάκη

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.