Άνθος Πωγωνίτης, Ταξίδια

Ταξίδια

Είναι, γιατρέ, κάτι απραγματοποίητες συναντήσεις
που καθηλώνουν στη μνήμη δυο άδειες καρέκλες
στο βράδυ που περπατούν νοσταλγίες με φτερά νυχτερίδας.

Η ευθεία μεταβάλλεται σε καμπύλη και ρίκνωση.
Αναμνήσεων όργανο γίνεται ο λόγος∙
η άγνωστη δειλία έρπουσα έρχεται στα πόδια μας
και μένουν τα επιτεύγματα του χτες, αζήτητες αποσκευές
στο μοιραίο σταθμό των ονείρων.

Όταν της μεσημβρίας η δύναμις χαθεί
για της αθανασίας την ύπαρξη μιλάμε.
Καλοσύνες προσδοκούμε και σεβασμό στην όρθια τέφρα μας.
Ψιχία πλάνης θα μου έλεγες αν ήσουν δίπλα μου.
Ασφαλώς.
Και χορός ψευδαισθήσεων στη βουλιμία του χρόνου.

Δεν είναι δικαίωση μια ξαφνική αναχώρηση∙
τραίνα υπάρχουν πολλά κ’ οι δρόμοι σαν κορδόνια τυλίγουν τον κόσμο.
Πρόσεξε όμως.
Αν αυτού δεν υπάρχουν ιατρεία
θα πει πως οι πλάνες έχουν εκλείψει.
Λόγος μεταμελείας να μην γεννηθεί∙
η σιωπή είναι σοφία που μας λείπει.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s