Άνθος Πωγωνίτης, Καλώς ήρθες

Καλώς ήρθες

Δεν είχες έρθει.
Η απουσία σου με ρίγη με τύλιγε.
Με μαστιγώναν χωρίς πηδάλια βοριάδες.
Αν ερχόσουν πρωτύτερα
θα είχα μια βεβαιότητα σαν ατσάλινο τόξο.
Με τα φτερά της πίστης μου
ένα γκρίζο σύννεφο θα καβαλούσα κι ένα αστέρι
θα κρατούσα στα χέρια.

Δεν σε περίμενα.
Ήρθες απ’ τους δρυμούς στης πολιτείας τους δρόμους
μ’ ένα στεφάνι από αφρούς του Αλιάκμονα
και νότες τραγουδιών ολόγυρά σου.

Ποια ήσουν; Μήτε τ’ όνομά σου δεν ήξερα.
Απ’ της νύχτας την περίπτυξη έφυγα.
Μπορούσα να σκεφθώ. Και να σκεφθώ το θάνατο ακόμα.
Πριν όμως ετοιμάσω ένα γυάλινο φέρετρο
θάπρεπε το θάνατο να μου συστήσουν.
Οι διπλανοί μου κι’ οι περαστικοί γελούν, υποκρίνονται και κλαίνε.
Κάνουν ανθοδέσμες τα πάθη τους και σέρνουν
με χρυσή αλυσίδα τον ίσκιο τους.

Στα νεκροταφεία υπάρχουν λουλούδια κι εμπόριο
τραγουδιών. Καλώς ήρθες.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s