Μάριος Μαρίνος Χαραλάμπους, Ακρωτήρια του έρωτα

Ακρωτήρια του έρωτα

Σε ανάκλιντρα απόμακρων ακρωτηρίων
που μόνον η σιγή τ’ αγκαλιάζει
μες στις λιακάδες της άνοιξης
κάτω εκεί ο έρωτας με καλεί
στη λαμπρή θύμηση της ύπαρξής σου
να ξαπλώσω στο απάγκιο του πόθου
γυναίκα του είναι μου
αίμα δικό μου, γλυκιά ουσία
που η βοή της ψυχής σου
σκεπάζει με λαχτάρα το τραγούδι της θάλασσας
καθώς τρέχεις κοντά μου
ενώ η λαμπρή της ύπαρξής σου φλόγα
αστράφτει
στις υγρές υπώρειες των ματιών σου
έξοχες γάμπες, ορειχάλκινοι μηροί
αποκαλύπτοντας την λάβρα κεντημάτων
σε εξαίσια επιστύλια

Δροσερή φωτιά που γυρίζεις επιβλέποντας
από δωμάτιο σε δωμάτιο
όλο παιδικά επιφωνήματα
στις συνεχείς ανακαλύψεις για τελειότητα
γήινη δύναμη σε ψιθύρους
μια μακροχρόνια μου υπόσχεσαι ευτυχία

Από τη συλλογή Αλεξανδρινά ποιήματα (1991) του Μάριου Μαρίνου Χαραλάμπους

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Μάριος Μαρίνος Χαραλάμπους

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s