Βασίλης Φαϊτάς, Ενθύμιο

Ενθύμιο

Δεν ξέρεις
πόσο σε είχα αγαπήσει
εκείνες τις ώρες
που φεύγουν τα πουλιά
και στα έρημα πάρκα
αργοστάζουν οι φωνές που έχουν μείνει.
Τις γυμνές νύχτες
που στο παράθυρό μου
λάμπει ο αποσπερίτης
κι έξω στο δρόμο τα παιδιά τόσο μεγαλώνουν.

Αγάπη του χειμώνα μου
μιαν ώρα μέσ’ από τη ζωή μου πέρασες
κι έφυγες
άστρο που πέφτει.

Από τη συλλογή Άποικοι της νύχτας (1966) του Βασίλη Φαϊτά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Βασίλης Φαϊτάς

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s