Μίμης Σουλιώτης, Όσο περνούν τα χρόνια

Όσο περνούν τα χρόνια

Όσο περνούν τα χρόνια περιττεύω,
μου παθαίνει μια επιβράδυνση ο νους,
ξυπνώ και πηγαίνει σ’ άλλα γι’ άλλα,
την ώρα που ξυρίζομαι αυτός απασχολείται
με πράγματα που δεν ξέρει, ούτε του ζήτησα
και χυμάει σαν σκύλος που τραβάει το λουρί.
Το βράδυ αργά
πλένω τα δόντια με αλμυρή κρέμα ξυρίσματος
και σχετλιάζω «Χαλάσαν και οι οδοντόπαστες«.
Σώνονται οι μέρες, οι δυνατότητες, οι δρόμοι
κι αυξαίνω σε ισορροπητική σοφία
αλλά το χάνω σε ευφυΐα.
Πού πάει αυτό που χάνεται,
αν είπε αλήθεια ο Λαβουαζιέ
ποιος ωφελείται.

Από τη συλλογή Παλιές ηλικίες (2002) του Μίμη Σουλιώτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μίμης Σουλιώτης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s