Μαρία Ροδοπούλου: Το βιβλίο των νεκρών (1.)

Το βιβλίο των νεκρών

1.

Την θεία μου την Αρχόντω δεν την γνώρισα στη ζωή.
Τη συνάντησα όμως στο θάνατό της.
Ένα αλλόκοτο έθιμο θέλει τους ζωντανούς
να εκθέτουν τους νεκρούς
λίγο πριν την οριστική τους απομάκρυνση
από έναν κόσμο που φοβάται το αναπόφευκτο.
Είχα σταθεί από πάνω της και την κοίταζα.

Για να πω την αλήθεια δεν ξαφνιάστηκα διόλου
όταν άνοιξε τα μάτια της και μου ψιθύρισε

«πάρε το άγραφο βιβλίο σου και ακολούθησέ με
Έχω να σου δείξω τη ζωή. Μη πάρεις μαζί σου φανάρι
Εκεί που θα πάμε δεν είναι ούτε μέρα ούτε νύχτα.»
Μ’ έπιασε από το χέρι σφιχτά και περάσαμε
από το τούνελ της Μακαριότητας στην χώρα
των έσχατων στεναγμών.
Μόλις βγήκαμε όμως στη γκρίζα χώρα
εξαφανίστηκε από δίπλα μου λέγοντας
«την χώρα αυτή ο καθένας μόνος του τη διαβαίνει»

Δεν με τρομοκρατεί η μοναξιά, της φώναξα οργισμένη,
και την προηγούμενη γη μόνη μου την γκρέμισα.
Έτσι ξεκίνησα το ταξίδι γραφής του Βιβλίου των Νεκρών
και ακόμα συνεχίζω…

Από τη συλλογή Το βιβλίο των νεκρών | Ο όγδοος ορίζοντας (2008) της Μαρίας Ροδοπούλου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s