Κώστας Ριζάκης, Ανέστιος άνεμος

Ανέστιος άνεμος

και τότε η γυναίκα δάκρυσε:
ένας σωρός λευκά
γαρύφαλλα πέσαν στον τάφο
αμέσως σαν κορίτσι γέλασε
(τι γάργαρη πηγή
δρόσισε την πληγή μου)

να με θυμάσαι, λέω, να με νοιάζεσαι
κάθε που θα ’ρχεται βροχή θα ’ρχονται χιόνια
μην περονιάζει το φαρμάκι ό,τι ποθήσαμε

και κυπαρίσσι ο λόγος μου κυρτός
κάτω απ’ τον άνεμο πάνω στο χώμα

από το χώμα ξεπηδώ
ανέστιος άνεμος
(τα κουκουνάρια μάζεψε κορίτσι)
να με θυμάσαι να με νοιάζεσαι – μην κλαις

κούρνιασα σε μια στάλα ουρανό!

Από τη συλλογή Ο κυρίως ναός (2006) του Κώστα Ριζάκη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s