Ρίτα Μπούμη-Παπά, Κάποτε

Κάποτε

Κάποτε θα σταματήσει στη μέση το χειρόγραφο
το βήμα, η πάλη, το ρολόι, η ασχολία
ο ισόβιος διάλογος με τα πιστά αντικείμενα.
Κάποτε θα πάψει ν’ αναβρύζει
η μυστική πηγή που πλημμυρίζει το σπίτι
τα εξαίσια νούφαρα που με κοιτούν κατάπληκτα
καθώς τα μάτια του χιονιού στη σιωπή.
Δεν θα υπάρχω πια στο φεστιβάλ των λέξεων
για να χορέψω ευλύγιστα
με όσους κρατούν από μια πέννα στο χέρι
για να μεθύσω με ξανθό κρασί της Αττικής.
Με μια πανσέληνο αλλόφρονη ριγμένη στα ποτάμια
θα έχω φύγει φορτωμένη από χαμένα πράγματα
νωπά χειρόγραφα ακριβά
μια στερνή λέξη ανθρώπινη στ’ αυτιά μου.
Θάχω ριχτεί παρά τη θέλησή μου
γυμνή στο χώμα για να γίνω φύκι
μια παπαρούνα με το χρώμα που αγαπώ
ένα κοχύλι, νεύρο στο φύλλο της σημύδας
άνθος της παγωνιάς που ανθεί
απ’ την πνοή μικρού αγοριού στο τζάμι
γλάρος στο πατρικό αρχιπέλαγος
κοράκι του κοιμητηρίου
βρύο.
Κανείς δεν ξέρει από πού άρχισε
από ποιες φράσεις θα περάσει
πού θα τελειώσει:
σε αχτίδες, σε χαλίκια, σε φτερά…

Από τη συλλογή Ανθοφορία στην έρημο (1962) της Ρίτας Μπούμη-Παπά

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s