Μάρκος Μέσκος, Τα ισόβια ποιήματα (XIX)

XIX

Κάθε Δευτέρα αρχίζει τουλάχιστον μια νέα βδομάδα
νέες υποσχέσεις νέος έρωτας νέα γυναίκα
πράσινα φύλλα δέντρων την άνοιξη και τον χειμώνα νέα βροχή
ανοίγει ο κύκλος του γερακιού δεν κλείνει
και τα βάσανα αλλάζουν μορφή νερό που τρέχει στις όχθες
πρωί μεσημέρι βράδυ και μεσάνυχτα γίνεται μυστήριο
όνειρα παιδιά της μάνας κόρφος και ψυχή αμάραντη
ανοίγουν τα πανιά σαλπάρει το καράβι περίπου αντίο
και στην ατέλειωτη ζωή φάντασμα της Ελευθερίας παγώνει
γιατί τα λουλούδια δεν ζούνε πολύ, πεθαίνουν.

Μα επιτέλους κάθε Δευτέρα χαράζει νέα μέρα νέα εβδομάδα
από την αρχή η ζωή με το αίμα και τον πηλό
κορμιά στον τοίχο και κορμιά στη λάσπη λησμονημένα
δρόμος νέος το πρωί πουλιάζουν τα κλωνιά και η χλόη
λυγίζει τρυφερά στο αεράκι υποψία λαφιού νερό πηγής
της απελπισίας νερό να η δύναμη – η μόνη δύναμη.

Από τη συλλογή Τα ισόβια ποιήματα (1977) του Μάρκου Μέσκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μάρκος Μέσκος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s