Θανάσης Κ. Κωσταβάρας, Τα σκοτεινά παράθυρα της ιστορίας

Τα σκοτεινά παράθυρα της ιστορίας

Έρχεσαι συχνά, όχι μόνο στον ύπνο.
Σε βλέπω πίσω από κλειστά τζάμια
ν’ ανεμίζεις απελπισμένος τα χέρια σου.
Κανένας ήχος δεν φτάνει από μέσα.
Μόλο που τα χείλη δείχνουν πως φωνάζεις
πως προσπαθείς να ουρλιάξεις
να προειδοποιήσεις, να διαμαρτυρηθείς
να ξεσηκώσεις τα πλήθη.

Έξω ο κόσμος χαμένος, ξοδεμένος στις έγνοιες του.
Άλλοι για μια στιγμή απορημένοι
άλλοι μ’ ένα είδος οίκτου, οι πιο πολλοί αδιάφοροι.

Και μόνον εγώ μαντεύω τι πασχίζεις να μεταδώσεις.
Έτσι καθώς με κοιτάζεις επίμονα
άγριος φόβος με κυριεύει.
Κάνω πως δεν ξέρω τίποτα, πως δεν βλέπω.

Και σαν τον Πέτρο στην αυλή του Καϊάφα
είμαι έτοιμος να βεβαιώσω πως ουκ οίδα τον Άνθρωπο.

Από τη συλλογή Οι μεταμορφώσεις των κήπων (2003) του Θανάση Κ. Κωσταβάρα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s